Het idee om dokter te worden was toen nog veraf. "De eerste en tweede kan heb ik eigenlijk wat spelenderwijs doorlopen. De tweede kan is hét blokjaar voor de opleiding arts, maar toen heb ik eigenlijk echt de student uitgehangen, in de letterlijke zin van het woord (lacht) waardoor ik dit jaar heb moeten overdoen. Daarna had ik toch wel m'n lesje geleerd en haalde ik steeds eerste zit." In zijn laatste jaar moest Wim de keuze maken tussen huisarts of verdere specialisatie. "Ik heb onmiddellijk voor huisarts gekozen, vooral uit realistisch oogpunt. Als je, zoals ik, een jaar gestruikeld hebt en niet de grote cijfers hebt behaald, dan is het zo in de geneeskunde dat je niet aan de bak komt of je moet er echt bloed, zweet en tranen voor over hebben. Ik zag het ook niet zitten om nog vijf jaar de sloef te zijn van iemand en te fungeren als assistent."

Na een lange studententijd behaalde Wim in 2001 het basisdiploma arts. Dit is echter nog geen eindpunt. "Samen met mijn diploma kreeg ik de toelating om mijn opleiding tot huisarts verder te zetten. Dit betekent concreet dat ik nog twee jaar stage moet volgen vooraleer ik officieel erkend kan worden als huisarts. De komende twee jaar ben ik een HIBO". Een HIBO? "Een huisarts in beroepsopleiding".

HIBO

"Als huisarts in beroepsopleiding heb je de lasten van iemand die zelfstandig arts is, maar je werkt bij een huisdokter die je bij wijze van vergoeding voor een stuk opleidt en je ook een vast loon geeft," legt de arts in spe uit. "Er kunnen daar nog extra's bijkomen als je bijvoorbeeld wachten doet of meewerkt met Kind en Gezin. Je draait dus eigenlijk volledig mee als arts onder de vleugels van een erkend arts. Op het einde van die periode volgen dan nog examens en dan kan je officieel erkend worden.

"Met mijn gat in de boter gevallen"

In september 2001 kon Wim al aan de slag bij een huisartsenpraktijk in de gemeente Oostkamp, zijn eigen dorp nota bene. "Mijn vriendin heeft ook geneeskunde gevolgd en zij heeft beslist om verder te gaan in de psychiatrie. Als huisarts heb je eigenlijk wel een flexibele positie en kan je als het ware overal een praktijk opstarten. Mijn idee was daarom haar te volgen en mij te settelen waar zij een plaats vond. Toen ik mijn laatste jaar stage volgde in het ziekenhuis liep ik de arts van de huisartsenpraktijk Van Poucke tegen het lijf. Ze vertelde me dat ze momenteel een HIBO in dienst hadden die fin-de-carrière was. Ze vroeg mij of ik het niet zag zitten om mijn opleiding bij hen verder te zetten en dan bij haar en haar echtgenoot vast in dienst te gaan. Toen mijn laatste jaar beëindigd was, nam ik contact op met hen. Ik was eerder nieuwsgierig naar wat zij van mij verwachten, want een HIBO plaatsen is al goed en wel, maar in principe mag je niet werken in het gebied waar je je stage gevolgd hebt. Toen ik op gesprek ging, had ik de indruk dat zij zenuwachtiger waren dan mij. Ze hadden het plan opgevat om als het goed zou lukken met mij verder in zee te gaan en een groepspraktijk op te richten. Ik had meteen het gevoel dat het wel klikte en ben dan ook op hun voorstel ingegaan. Ik ben er met mijn gat in de boter gevallen!"

Volwaardig geaccepteerd

"Aanvankelijk was ik nog wat geremd. Ik had heel mijn leven in Oostkamp gewoond, er in de jeugdbeweging gezeten, naar het café geweest, en dan plots dokter worden van een heleboel mensen die je kent. Ik had het gevoel dat ik een hele imagoverandering zou ondergaan. Zou ik nog naar het café kunnen gaan gewoon als Wim en niet meteen bestempeld worden als 'de dokteur'? Gaan ze mij wel als dokter aanvaarden?

In de groepspraktijk hebben ze mij onmiddellijk gerustgesteld en waren ze ervan overtuigd dat alles wel los ging lopen. Ze hadden gelijk. Ik wordt hier als volwaardig arts geaccepteerd. Mijn mening wordt gevraagd over bepaalde gevallen en we delen dezelfde visie over het begrip 'geneeskunde'. Geleidelijk aan groeide mijn vertrouwen in de job."

Zelfvertrouwen enorm gegroeid

"Zoals alles nu verloopt, wil ik wel levenslang arts zijn," klinkt het overtuigd. "Mijn zelfvertrouwen is enorm gegroeid. Ik weet nog toen ik naar mijn eerste patiënt ging, ik dacht dat het niet ging lukken. Zaken zoals bloed trekken verliepen aanvankelijk niet zo vlot, maar nu gaat alles vanzelf. Het direct contact met de mensen vind ik het leukst. Het is geen 'lopende band'-werk. De uitdaging in de job zit erin dat je met vanalles geconfronteerd kan worden.

Een mindere kant aan het vak vind ik de permanente beschikbaarheid. Ik weet wel dat het erbij hoort, maar daar heb ik soms nog moeite mee. De mensen vergeten soms dat een huisarts ook een mens is en zijn privé-leven heeft. Soms word ik opgebeld voor echt banale zaken, en dan is het soms wel moeilijk om begripvol te zijn."

Huisarts is geen eindpunt

Ik zie mijn toekomst in deze groepspraktijk. Solo-arts zou ik nooit willen worden. In een groepspraktijk heb je nog eens de mogelijkheid om overleg te plegen met collega's. Huisarts zijn, zie ik ook niet als een eindpunt. De geneeskunde is voortdurend in ontwikkeling en het is geoorloofd dat je up-to-date blijft en alle evoluties gaat volgen. Als ik later beslis om me toch in iets te specialiseren dan kan dat ook, maar momenteel voel ik mij goed in mijn vel en zie ik dat ook niet gauw veranderen."

Sandra Wybo

De jobtroeven

We legden Wim een aantal 'jobtroeven' voor, eigenschappen die mensen meer of minder belangrijk vinden aan een job, en vroegen hem om een spontane reactie.

Mogelijkheid tot doorgroeien
Wim: Als huisarts moet je inderdaad kunnen doorgroeien. Het is ook een manier om meer vertrouwen te winnen van je patiënten en respect af te dwingen van je collega-artsen. Nu, als HIBO, word ik soms nog wat argwanend bekeken, maar eenmaal je officieel arts bent, groeit het vertrouwen en het respect aanzienlijk.

Combineerbaar met gezinsleven
Wim: Dat heb je volledig zelf in de hand. Mits een beetje organisatie denk ik wel dat dit moet combineerbaar zijn met een gezin. Ik moet wel toegeven dat ik daar soms een beetje bang voor ben door het feit dat je permanent beschikbaar moet zijn, maar in een groepspraktijk moet dit toch wel te regelen zijn.

Fiks loon
Wim: Ik ben van het principe "loon naar werken". Eigenlijk vind ik dat een arts onderbetaald is. Als je bekijkt hoeveel uren men soms klopt. Een groot loon hoeft voor mij niet, maar ik wil wel voldoende hebben om een aangenaam leven op te bouwen.

Fijne collega's
Wim: Vind ik heel belangrijk. Als je dat niet hebt, denk ik dat je werk maar eenzaam is. Je moet ook eens van gedachten kunnen wisselen met je collega's.

Iets van jezelf in het werk leggen
Wim: Dat moet er zijn. Iets wat ik graag probeer is een beetje humor aan de dag brengen en dieper ingaan op bepaalde problemen. Je merkt ook wel dat dat geapprecieerd wordt.

Geen files
Wim: Daar heb ik nagenoeg geen last van. Wat soms wel eens gebeurt is dat ik een huisbezoek moet doen in een andere gemeente en op tijd terug moet zijn om aan de consultatie te beginnen. Als het dan druk verkeer is, is het soms wel eens stressen.

Een bureaujob
Wim: Er is voldoende afwisseling. Een permanente bureaujob zou ik niet zien zitten. Ik zou het menselijk contact te veel missen.

Een job die aanleunt tegen je diploma
Wim: Ik ben niet bang van de idee om voor een andere job te kiezen dan een job die aanleunt tegen je diploma. Het is wel een betrachting, maar je mag zeker niet het gevoel hebben dat je vastzit. Ik voel me nu goed als arts, maar voor hetzelfde geld kon dit me niet liggen en dan zou ik voor iets anders kiezen.