|
|
|
|
Gepost: 14/02/2003
Categorie: Jobnieuws
"Om dit werk vol te houden, heb je een gezonde mix tussen idealisme en avontuur nodig."
Een studentenkerstfuif, een flink aantal jaren geleden. Ik zat in de eerste kan geneeskunde en wist nog niet dat dat eigenlijk een vergissing was. Na een pint of tien kwamen de emoties los en werden dure eden gezworen: ons hele vriendenkliekje zou later voor Artsen zonder Grenzen gaan werken. Yeah right. Zoveel jaar later zijn de meesten van mijn vrienden gezette menier dokteurs, en ondergetekende ging van z'n pen leven. Maar gelukkig zijn er ook mensen die hun idealistische dagdromen daadwerkelijk in praktijk zetten. Luister naar het verhaal van Jorgen Stassijns, Arts zonder Grenzen.
"Ik droom er al sinds mijn kindertijd van om dokter te worden," aldus Jorgen, "maar dat wil niet zeggen dat ik toen al een roeping had om in het buitenland te gaan werken. Pas na een aantal jaren studie is dat besef er gekomen." Terwijl je dit leest zit Jorgen in Sierra Leone, waar hij een jaar lang vanuit Freetown de verschillende projecten in dat land medisch zal coördineren. Wij ontmoeten hem net voor Kerstmis in het Brusselse hoofdkwartier van Artsen zonder Grenzen. Who watches the watchmen? Jobwatch! Heel beperkte middelen Jorgen: Toen ik 18 was, had ik allesbehalve een goed idee van de richting die ik uit wou. Zelfs toen ik klaar was met geneeskunde, was ik nog aan het twijfelen. Ik ben toen Slavistiek gaan studeren. Die landen en cultuur interesseerden me. Ik heb dat één jaar supergraag gedaan, maar ik was op dat moment al net iets te oud om het nog volledig af te maken. GUIDO: Kon je met je artsendiploma direct aan de slag bij Artsen zonder Grenzen, of moest je een specifieke opleiding volgen?
Jorgen: Artsen zonder Grenzen vraagt dat je tropische geneeskunde hebt gestudeerd. Je krijgt ook een opleiding 'Voorbereiding Eerste Vertrek'. In twee weken word je getraind in alle mogelijke aspecten van de job: niet alleen medisch, maar ook hoe het in zijn werk gaat op het terrein, hoe de ploeg mensen in elkaar zit, hoe de organisatie verloopt, enzovoort. En dat is eigenlijk alles, dan vertrek je. Maar in de loop van je curriculum bij Artsen zonder Grenzen kun je nog verschillende specifieke opleidingen volgen: vaccinatie, coördinatie… En je ingesteldheid is natuurlijk ook van belang. Ben je bereid op een manier te gaan leven die niet evident is, soms heel afgelegen, soms met heel beperkte middelen? Kun je werken in teamverband, want op het terrein werk én leef je met een ploeg mensen? Heb je genoeg karakter en doorzettingsvermogen om het te kunnen volhouden? Gemaskerd in de Siberische gevangenissen GUIDO: Waar heb je zoal gewerkt?
Jorgen: Ik ben in 1998 vertrokken naar Zuid-Soedan, waar toen hongersnood was. Daar was op dat moment werkelijk niets meer. Dat heb ik een paar maand gedaan, puur als dokter. Daarna ben ik naar Guinée vertrokken in West-Afrika, om te werken met vluchtelingen uit Sierra Leone en Liberia, die over de grens terechtkwamen in kampen. Dat was ook basisgeneeskunde, in alle kampen hadden wij kleine gezondheidsposten, waar we ook werkten rond vaccinatie. Na Guinée ben ik naar Siberië vertrokken, voor een tuberculoseproject in gevangenissen, wat daar een enorm probleem is. Toen werkte ik half als dokter, half als fieldcoördinator. Dat was zeer hard: je zit niet in het zonnige Afrika, maar in een grauwe omgeving waar je constant met een masker moet werken om je te beschermen tegen besmetting. Ik heb dat zes maand gedaan. Ik had er ook zelf om gevraagd: ik wou graag in Rusland gaan werken vanwege die Slavistiek. Mijn vierde bestemming is Sierra Leone, waar de burgeroorlog pas voorbij is en alles terug moet worden opgebouwd.
GUIDO: Hoe primitief zijn de omstandigheden waarin je je job moet uitoefenen?
Jorgen: Dat is heel verschillend van terrein tot terrein. Mijn eerste opdracht, in Soedan, daar was zo goed als niks. We woonden in hutten in het midden van de brousse. Geen elektriciteit, geen telefoon, niets. We leefden onder de blote hemel, 's avonds werd een vuur aangestoken, en dat was het. En wat het werk betreft: de consultaties hadden plaats in kleine lemen hutjes met een absoluut minimum aan apparatuur. Geen licht bijvoorbeeld, geen labo… 't Was puur klinisch werken: wat je ziet en voelt bij een patiënt, daar moet je je op baseren om een diagnose te stellen. Je kunt niet even een radiografie nemen of bloed laten onderzoeken.
GUIDO: Wat had je dan wel? Geneesmiddelen?
Jorgen: Ja, Artsen zonder Grenzen werkt met een lijst basisgeneesmiddelen, en daaraan was absoluut geen gebrek. Maar meer was op dat moment niet mogelijk. Operaties waren bijvoorbeeld uitgesloten.
GUIDO: Dan zit je toch snel aan je plafond qua mogelijkheden?
Jorgen: Ja, heel snel. Soms was het mogelijk om in een klein vliegtuigje iemand over te vliegen naar een hospitaal in Noord-Kenia. Een appendicitis bijvoorbeeld, dat was een enorm probleem. We konden niet opereren, en als het niet mogelijk was die persoon door te verwijzen, tja… Dat is bijzonder moeilijk, zeker als je uit België komt, waar je iemand meteen naar een ziekenhuis kunt verwijzen om een batterij onderzoeken te doen.
GUIDO: Is dat niet enorm frustrerend?
Jorgen: Dat is absoluut frustrerend, zeker in het begin. Na een tijd besef je wel dat je alleen maar je best kunt doen, meer is gewoon niet mogelijk. Het ware gezicht van burgeroorlog GUIDO: Moet je een beetje avonturier zijn om Arts zonder Grenzen te worden?
Jorgen: Een gezonde portie zin voor avontuur is goed, zolang dat niet de enige reden is waarom je vertrekt. Je moet wel enigszins avontuurlijk aangelegd zijn, want je leeft soms in bijzonder harde omstandigheden, en dat is niet weggelegd voor iedereen. Maar er moet nog iets meer zijn dan dat. Een gezonde mix tussen idealisme en avonturisme is ideaal. Bij mij was er in het begin zeker een belangrijk stuk avontuur bij, maar met de jaren is mijn idealisme groter geworden. Als je een aantal keer vertrokken bent, weet je wel aan wat voor soort levensomstandigheden je je kan verwachten, en gaat het avontuur er stilaan uit.
GUIDO: Maar soms loop je toch ook persoonlijk gevaar?
Jorgen: Dat hangt ervan af. In Siberië was er het risico om besmet te worden met tuberculose, en in Soedan zijn we een paar keer geëvacueerd omdat er om de zoveel tijd regeringstroepen naar het zuiden komen om problemen te maken. Dan wordt het gevaar bijna tastbaar, als je het bericht krijgt dat op tien kilometer van je dorp regeringstroepen te paard zijn gesignaleerd. Toen we na twee dagen terugkwamen, zagen we ook mensen met speer- en kogelwonden, en dan ondervind je wel heel direct wat burgeroorlog betekent.
GUIDO: Waar logeer je tijdens een missie?
Jorgen: We logeren waar we werken. Da's een bewuste keuze, tenzij de omstandigheden zo extreem zijn dat het te gevaarlijk is om te blijven. In Tsjetsjenië is dat bijvoorbeeld het geval. Daar is het zo gevaarlijk dat de ploeg van Artsen zonder Grenzen in Moskou zit, en het terrein af en toe bezoekt. Maar meestal proberen we zo dicht mogelijk bij de mensen te verblijven. De lokale Holiday Inn, mocht die er al zijn, is in elk geval uitgesloten. (lacht)
GUIDO: En dat terwijl je medestudenten van vroeger inmiddels tien keer zoveel verdienen als jij, huizen bouwen, kinderen krijgen…
Jorgen: Ik zou niet met hen willen ruilen. Maar zij ook niet met mij, denk ik. (lacht) Ik heb nu eenmaal die keuze gemaakt: ik heb geen zin om in België als dokter te werken. Dat zegt me niets meer. Ik ben dus absoluut niet jaloers op die mannen, en al zeker niet op hun werk. En het feit dat ik een stuk minder verdien dan zij, ik zal niet zeggen dat me dat nooit frustreert, maar het is niet mijn eerste bekommernis. Trouwens: het cliché van de afgestudeerde dokter die meteen bakken geld verdient, klopt ook niet altijd hé. Ook zij hebben een hard leven.
Herbert De Paepe
www.azg.be
|
|
|
1 op 3 neemt geen lunchpauze
17/05/2012
Een grootschalige peiling bij 10.646 bezoekers van vacaturesite Monster heeft aangetoond dat bijna een derde al werkend luncht of de middagpauze zelfs helemaal overslaat. Van de groep die wel pauzeert, neemt 18 percent maar een kwartiertje, 34 percent een halfuur tot drie kwartier en nog geen 20 percent een volledig uur. “We worden allemaal graag als harde werker gezien. Dat kan ertoe leiden dat de werknemer al eens zijn pauze overslaat,” zegt Ann Van den Begin, marketing communications
|
|
|
Sfeer op het werk kan beter
11/05/2012
Slechts twintig percent van de Belgische werknemers vindt dat er een leuke sfeer hangt in het bedrijf waar ze werken. Volgens een onderzoek van jobwebsite StepStone noemt twee op de vijf de sfeer zelfs ronduit slecht, maar dat is nog niets in vergelijking met Duitsland, waar bijna de helft ongelukkig is met de werksfeer. Als we kijken naar Noorwegen komen we dan weer in het andere uiterste terecht, want daar is niet minder dan acht op tien werknemers content. Michel Tubbax, Managing Director
|
|
|
Het jobparcours van ANDRE BERGER (De man die Tom Waes leerde vliegen)
21/04/2012
Anderhalf miljoen televisiekijkers hebben Tom Waes met een Boeing 737 over de hoofden van de Oostendse zonnebaders zien scheren. De man die hem dat heeft geleerd, die ervoor zorgde dat alles veilig verliep en die tijdens de uitdaging ijzig kalm naast Tom zat, heet André Berger. André is hoofdinstructeur van Jetairfly en een piloot met ruim dertig jaar vliegervaring. GUIDO nam plaats in de cockpit en vroeg André hoe je piloot wordt als je geen Tom Waes heet. En dat blijkt toch iets lan
|
|
|
Op de set van de nu al beruchte VTM-serie 'DEADLINE 14/10'
20/04/2012
Terwijl vakbonden verwoed onderhandelen over werkduurverkorting en nogal wat werknemers worstelen met een burn-out, zijn er ook mensen die maar niet genoeg krijgen van hun job. Ze staan op met hun werk, gaan ermee slapen, en 's nachts dromen ze ervan. Zeven dagen op zeven. And they love it. Het zijn workaholics, en GUIDO probeert een gaatje te prikken in hun overkokende agenda.
Peter Van den Begin: "Sinds Ba
|
|
|
Hoe kreeg de neanderthaler van Spy na 40.000 jaar een eigen gezicht?
28/02/2012
Sinds begin dit jaar heeft het onooglijke Naamse dorpje Onoz er een inwoner bij. De man heet Spyrou en hij is een neanderthaler. Een team van Belgische wetenschappers en Nederlandse artiesten bouwde een hyperrealistische reconstructie op ware grootte van hoe de mens van Spy - want over die 40.000 jaar jonge Waal gaat het - er moet hebben uitgezien. Toen Spyrou, op doortocht naar zijn nieuwe thuis in het EHoS-museum in de provincie Namen, in de bloemetjes werd g
|
|
|
Werken in de social profit: meer dan een witte schort
26/02/2012
Sinds kort zit België officieel in een recessie. Een minder leuke periode om af te studeren, want bedrijven werven minder mensen aan. Ondertussen breken onze politici het hoofd over de aankomende vergrijzing. Toch schuilt daar ook goed nieuws in voor studenten en schoolverlaters. Juist door die vergrijzing is de zorgsector een van de belangrijkste economische sectoren in volle groei en ontwikkeling.
Verrassend divers jobaanbod
|
|
|
WORKAHOLICS: Xander De Rycke
19/02/2012
Terwijl vakbonden verwoed onderhandelen over werkduurverkorting en nogal wat werknemers worstelen met een burn-out, zijn er ook mensen die maar niet genoeg krijgen van hun job. Ze staan op met hun werk, gaan ermee slapen, en 's nachts dromen ze ervan. Zeven dagen op zeven. And they love it. Het zijn workaholics, en GUIDO probeert een gaatje te prikken in hun overkokende agenda.
"Comedy lijkt wel een drug: je beklimt telkens
|
|
|
Personeel blijft beschikbaar tijdens verlof
18/02/2012
StepStone publiceerde onlangs een rapport waarin staat dat net geen zeventig percent van de Belgen tijdens verlofdagen zijn of haar gsm opneemt als een collega belt. Waarom ze in godsnaam dat mobieltje niet uitschakelen? Zevenenveertig percent blijft beschikbaar, omdat ze beschikbaar wíllen zijn. Zij doen hun job gewoon veel te graag. Bij tweeëntwintig percent is het net het omgekeerde verhaal. Zij beantwoorden telefoontjes uit schrik voor de reactie die ze zullen krijgen als ze dat niet doen
|
|
|
Wie alcohol drinkt, verdient meer
09/02/2012
Cijfers van een General Social Survey bewijzen dat op café gaan niet onherroepelijk slecht is voor je carrière. Integendeel, het zou zelfs een gunstig effect hebben op je loon, want wie op regelmatige basis van een frisse pint of glaasje wijn geniet, verdient maar liefst tien tot veertien percent meer dan collega’s die het liever bij water houden. Voor je als vrouw naar de winkel rent om tientallen liters drank in te slaan, lees je beter nog even dit: vooral bij mannen is er een duidel
|
|
|
1/3 werknemers niet tevreden over baas
31/01/2012
Een studie van Securex toont aan dat werknemers zich door het grote aanbod op de arbeidsmarkt in het laatste jaar veeleisender en kritischer zijn gaan opstellen, waardoor almaar meer werkkrachten de leiderscapaciteiten van hun oversten in twijfel trekken. Ondertussen is zelfs al een derde ‘zeer ontevreden’ over de baas. Ze noemen de leidinggevende niet alleen minder overtuigend, maar ook minder inspirerend en minder sturend. Ondanks hun mening over de baas doen werknemers hun
|
|
|
Meer artikels: (nog 250 artikels in deze categorie)
|
|
|
|