Na haar studie politieke en sociale wetenschappen aan de KU Leuven behaalde An (26) een Master in de Human Resources Management (HRM) aan de Universiteit Antwerpen Management School (UAMS). De bijkomende opleiding overtuigde An er helemaal van om haar weg in het HRM te zoeken. Nu zorgt ze ervoor dat de werknemers van DuPont België en Nederland maandelijks correct uitbetaald worden. Daarnaast staat An ook in voor alle aspecten die daarbij komen kijken, zoals belastingaangifte en sociale zekerheid.

An: Mijn eerste job was op de personeelsdienst van een internationaal containershipping bedrijf in Antwerpen. Ik was er samen met mijn collega verantwoordelijk voor de payroll van alle Belgische werknemers. Het was een eerste ervaring in de wereld van de personeelsdienst, maar ik had toch het gevoel dat het nog niet internationaal genoeg was. Ik sprak er enkel Nederlands en ik ben iemand die graag meerdere talen spreekt.

GUIDO: Hoe ben je dan uiteindelijk bij DuPont terechtgekomen?

An: Toen ik nog studeerde in Antwerpen, heb ik mijn afstudeerproject bij Dupont gedaan. Dat was een project van twee maanden, en in die periode heb ik bij de personeelsdienst van het bedrijf gewerkt. Tijdens dit project kreeg ik te horen dat DuPont bezig was met het centraliseren van de personeelsdiensten van alle vestigingen in Europa in Spanje. Op dat moment had ik nog niet echt het gevoel dat ik naar het buitenland wilde, en ben er ook niet verder op ingegaan. Toen ik bij mijn eerste werkgever in Antwerpen weg wilde, ben ik opnieuw beginnen te solliciteren en zag ik dat DuPont op zoek was naar mensen in België die bereid waren om naar Spanje te verhuizen om er op de gecentraliseerde personeelsdienst voor België te komen werken. Ik heb er niet lang over moeten nadenken, want het vereiste profiel was precies op mijn lijf geschreven. Ik heb gereageerd en een maand later was alles in kannen en kruiken. Het ging allemaal vrij snel, maar ik heb er nog geen seconde spijt van gehad.

België is te klein

GUIDO: Moest je dan onmiddellijk verhuizen?

An: Ja, ik moest meteen naar Spanje verhuizen omdat ik de job van daaruit zou moeten uitoefenen. Toen ik half februari 2003 zou beginnen, ben ik eerst voor twee weken naar Spanje gegaan om er de werkomgeving te leren kennen. Vervolgens werd ik voor twee weken naar Mechelen gestuurd, om daar met de collega’s samen te werken. Daarna moest ik een maand terug naar Spanje en later opnieuw een maand naar Mechelen. Vanaf mei 2003 ben ik definitief naar Spanje verhuisd. Ik zag dat helemaal zitten. In mijn opinie is de wereld veel te groot (en ons land veel te klein) om enkel en alleen in het kleine België te leven en te wonen. Mijn collega’s komen uit Spanje, Duitsland, Nederland, Frankrijk, Italië, Portugal, Zweden en Latijns-Amerika. Dat boeit me.

GUIDO: Lukt leven in een vreemde taal?

An: Dat lukt super. Ik sprak geen woord Spaans toen ik hier toekwam. In het bedrijf is de voertaal Engels, dus je kan met iedereen Engels spreken. Ik volg nog steeds Spaanse les, en met de Spanjaarden spreek ik voornamelijk Spaans. Buiten het bedrijf is het iets moeilijker, want de grote meerderheid van de Asturianen (het bedrijf ligt in de Spaanse provincie Astrurias - RE) spreekt geen Engels, alleen maar Spaans of zelfs Asturiaans, wat een sterk dialect is van het Spaans. In het begin was het dus best wel moeilijk om me verstaanbaar te maken, maar aan de andere kant motiveert het je wel om de taal zo vlug mogelijk onder de knie te krijgen.

GUIDO: Is de sfeer in Spanje of in het bedrijf erg anders dan hier?

An: Toch wel. In Spanje leven ze veel meer ‘tranquilo’ dan in België. Het feit dat alle winkels ’s avonds laat open zijn, maakt al dat je je niet hoeft te haasten om nog tijdig voor het sluitingsuur je boodschappen te doen. Er is ook minder verkeer in de streek: helemaal geen files en minder stress. De Asturianen wonen vooral in appartementen en hebben dus geen tuin. Het gevolg is dat ze veel meer buitenshuis leven. ‘s Avonds vind je ze op de paseo (dijk), langs het strand en wandelt iedereen er rustig rond, zonder haast te hebben. De parken zijn er gevuld met spelende kinderen, de bars zitten vol en er wordt veel meer buiten geleefd. Dat schept een aangename sfeer. De Spanjaarden eten ook veel later dan de Belgen. In het begin was het wennen, maar intussen ben ik het aardig gewoon en vind ik het zelfs leuk. Zo kan ik ‘s avonds na het werk eerst nog gaan sporten en pas daarna begin ik te koken. Ook in het bedrijf heerst een aparte sfeer, net omdat je met zoveel verschillende culturen kan samenwerken. Er zijn bijvoorbeeld geen strikte regels over het begin- en einduur van werken. Dat is immers afhankelijk van je cultuur. Net zoals de dresscode: er lopen mensen rond in kostuum en anderen in jeans met T-shirt. Alles is mogelijk.

Zee en bergen

GUIDO: Heb je veel vertier na je werkuren?

An: Het speciale is dat de overgrote meerderheid van mijn collega’s jonge mensen zijn. Dit creëert een heel aparte sfeer. Iedereen moet opnieuw zijn sociaal leven opbouwen en automatisch zoek je elkaar op om activiteiten samen te doen in het weekend. Er heerst hier een soort van Erasmussfeer, maar het grote verschil is dat we allemaal geld verdienen en dus leuke activiteiten kunnen doen die voor een Erasmusstudent te duur zijn. Asturias is een   provincie met prachtige natuur, je hebt de zee en de bergen. We doen hier tijdens het weekend dan ook vaak sportieve activiteiten: wandelen in de bergen, mountainbiken, skiën in de winter. In de zomer kunnen we luieren op het strand, in het weekend organiseren we uitstapjes naar allerhande steden in de buurt.

GUIDO: Ben je van plan om jaren in Spanje te blijven?

An: Ik heb een contract van onbepaalde duur. Zolang ik mijn job nog graag doe en mij goed voel, blijf ik hier. Ik deins er ook niet voor terug om nog naar andere landen te verhuizen. Het spreekt me zelfs aan. Maar Spanje is super om te wonen en te werken. Je hebt hier meer ‘quality of life’. De mogelijkheden om dingen te doen die ik graag doe, zijn hier veel talrijker dan in België. Voorlopig keer ik dus niet terug.

GUIDO: Ben je bezig met carrièreplanning?

An: Ik probeer er soms mijn tijd in te steken, maar ik ben momenteel nog te veel bezig met het genieten van mijn leven in Asturias, dat is voorlopig mijn prioriteit. Ik zou graag nog meer gevarieerde ervaringen opdoen in de human resources-wereld van een bedrijf. Wat ik zeker belangrijk vind en ontdekt heb bij mezelf, is dat ik in een internationale omgeving moet werken om mij goed te voelen. Het feit dat je zovele verschillende talen hoort, vind ik super. Ook de samenwerking met verschillende culturen spreekt me erg aan. Ook niet-Europese culturen.

GUIDO: Kom je nog vaak naar België?

An: Af en toe. Dit jaar ben ik zo’n vijf keer in België geweest. Soms voor een week, soms maar voor een verlengd weekendje. Ik bel zeer regelmatig met mijn familie en met mijn vrienden. Soms heb ik wel de behoefte om nog eens uren te kletsen met vrienden en vriendinnen, gewoon om bij te praten. De telefoon is dan een oplossing, maar samen op café gaan zou veel leuker zijn. Aan de andere kant merk ik dat in België het leven gewoon doorgaat, dat mijn vrienden er nog steeds zijn. De draad zou snel weer opgepikt zijn mocht ik ooit terugkeren. Vele vrienden komen ook regelmatig op bezoek. Wat kan ik me nog meer wensen?

(RE)