De 'BASE' in basejumping staat voor Building – Antenna – Span – Earth , parachutespringen van vaste objecten dus. " Ik heb er voor het eerst van gehoord in 1987, op de Nuit de la Glisse," vertelt Dumont. La Nuit de la Glisse is een Frans evenement waarop films over extreme sporten worden getoond. Cédric ging er elk jaar naartoe: " In die tijd zag je dit soort dingen nog niet zo vaak op televisie, dus moesten we naar events gaan om onze helden aan het werk te zien. Ik was toen al fervent bezig met snowboard en surfen. Toen ik die beelden van basejumping zag, wist ik dat ik dat zelf ook ooit wou doen. Waar en hoe en wanneer, dat wist ik nog niet, maar ik was meteen verkocht. Van een klif springen, en vervolgens simpel en minimalistisch door de lucht zoeven, dat vond ik echt geweldig.

Ken jezelf

GUIDO: Wanneer heb je voor het eerst echt zelf gesprongen?

Dumont: In 1992. Ik was naar Californië gegaan om er te surfen, maar we zaten al twee weken op het strand zonder één goeie golf te zien. We zijn dan maar eens gaan parachutespringen, en dat bleek echt iets voor mij te zijn. Ik had gevonden wat ik zocht. In 1995 ben ik dan begonnen met skysurf, met een plank aan mijn voeten uit een vliegtuig springen. Dat lag ik het verlengde van waar ik mee bezig was. In die periode heb ik ook voor het eerst deelgenomen aan de X Games, een soort Olympische spelen voor extreme sporten.

GUIDO: Basejumping is niet voor iedereen weggelegd?

Dumont: Het blijft een vrij marginale sport, dat is duidelijk. Toch zijn veel sponsors geïnteresseerd. Men begint er meer en meer over te spreken. In Frankrijk en Scandinavië staat men op dat vlak toch al wat verder dan bij ons, en in de VS is de sport veel meer gemediatiseerd: daar zijn televisiezenders die niets anders uitzenden dan extreme sporten. En Brazilië! Daar worden we echt als atleten beschouwd en behandeld. Het is natuurlijk niet makkelijk om je brood te verdienen met sport, maar wat mij betreft, is het vrij vlot gegaan. Ik doe aan verschillende disciplines en heb zonder veel problemen de kans gekregen me te vervolmaken.

GUIDO: Wat is je voornaamste motivatie?

Dumont: De vrijheid van beweging, de snelheid, het glijden... Om dit soort sporten te beoefenen, moet je in de eerste plaats jezelf kennen, en respect hebben voor wat je doet. Je zou denken dat er veel gekken rondlopen in dit wereldje, maar vreemd genoeg is dat helemaal niet zo. En als ze er zijn, dan leven ze meestal niet lang. Je moet heel goed weten waarmee je bezig bent, want een ongeluk is snel gebeurd.

Gat in de markt

GUIDO: Je hebt inmiddels je eigen kledingbedrijf.

Dumont: Naast parachutespringen heb ik altijd nog wel wat anders gedaan. Eén voet in de lucht, één voet op de grond, dat is mijn motto. Nooit de voeling met de realiteit verliezen. In 2000 ben ik surfbroeken beginnen te ontwerpen. Ik maakte ze niet zelf, maar ik wou broeken die beter waren dan al de andere op de markt, met een goeie stof, een sterk design... De verkoop in België ging steeds beter, dus ik begon in te zien dat ik een gat in de markt had ontdekt. Ik wou een echt merk creëren, want op dit terrein bestond er eigenlijk nog niets. Net zoals in de jaren '60 begon het surfmilieu groter te worden en zichzelf een identiteit te geven. Surfers willen anders zijn dan de anderen, met hun eigen kleren, dus daar was werk aan de winkel. Inmiddels hebben we naast broeken ook overalls en zo. Maar het blijft basic hé, geen haute couture!

GUIDO: Hoe dring je in dat milieu door?

Dumont: Wat je nodig hebt is instinct. Je moet een concept hebben. Je moet je afvragen waarom een T-shirt van Matter Clothing beter zou verkopen dan een ander T-shirt. Het antwoord is meestal: omdat mensen zich identificeren met het concept, met het imago dat erachter schuilgaat. De meerwaarde van de kleren zit 'm in het imago van de onderliggende sport. Ik sponsor zelf ook een aantal atleten, en je zal ons vaak terugvinden op evenementen.

GUIDO: Jouw kleren liggen niet in de winkel. Waarom enkel online verkoop?

Dumont: Omdat ik geen geld heb om op te boksen tegen grote winkelketens als Zara of H&M. Wie daarmee wil concurreren, moet ofwel heel veel poen hebben, ofwel op zoek gaan naar alternatieve verkoopkanalen, zoals het internet. Op die manier kan je als klein bedrijf toch een wereldwijde bekendheid uitbouwen, zeker als je in een niche werkt, zoals wij. In het milieu gaat alles heel snel, maar dat is een mes dat aan twee kanten snijdt. Het is natuurlijk interessant als je merk heel snel bekend wordt, maar mocht je een minderwaardig product uitbrengen, zou dat ook meteen als een lopend vuurtje de ronde doen.

Herbeginnen van nul

GUIDO: Het lijkt wel of alles voor jou op rolletjes loopt.

Dumont: Nou, je loopt ook wel eens minder scrupuleuze mensen tegen het lijf. Na nauwelijks een jaar had ik al 16 mensen in dienst. Aangezien ik veel op reis was, kwam ik niet dikwijls in mijn atelier of in mijn stock. Ik had weinig controle op mijn personeel. Dat heeft me in het begin heel veel geld gekost: ik werd bestolen. Toen heb ik iedereen ontslagen, en ben herbegonnen van nul. Als je spreekt met mensen die een eigen zaak hebben opgestart, hoor je vaak dit soort ongelukkige verhalen. Het komt erop aan je van in het begin te omringen met betrouwbare mensen. Want het zijn de mensen die een bedrijf maken.

GUIDO: Kan je je vak combineren met je passie?

Dumont: Dat gaat natuurlijk geweldig goed samen. Mijn persoonlijke projecten stralen af op mijn bedrijf. Het zou ook dom van me zijn om niet op mijn huidige niveau te blijven, want anders zou ik mijn geloofwaardigheid in het milieu verliezen.

GUIDO: Heb je tips voor mensen die een eigen zaak willen starten?

Dumont: Je hebt doorzettingsvermogen nodig, je moet in je project geloven, goed weten wat je wil bereiken en een globale visie uittekenen. Wát je doet is om het even, maar je moet je er echt in vastbijten, ook op momenten dat de twijfels opduiken. En ten slotte heb je een dosis geluk nodig, zoals de juiste mensen ontmoeten op het juiste moment.

(BD)

www.matterclothing.com