GUIDO: Weet je nog wat je wou worden toen je tien jaar was?

Kadir:Superman! Dat was mijn allereerste filmervaring, en dat heeft een verpletterende indruk op mij gemaakt.

GUIDO: Niet echt een realistische beroepskeuze. Hoe zat het toen je op je achttiende een studierichting moest kiezen?

Kadir:Dat ik nooit Superman zou worden, dat besefte ik tegen dan wel (lacht), maar voor het overige wist ik toen nog altijd niet welke richting ik uit wou. Ik ben oosterse filologie gaan studeren aan de universiteit, wellicht vanuit een soort zoektocht naar mijn identiteit, maar dat heb ik niet volgehouden. In het tweede jaar heb ik besloten mijn hart te volgen, en dat was film. Toen ben ik naar KASK gegaan, de filmschool van de Hogeschool Gent, al was regisseur worden op dat moment misschien al even onrealistisch als Superman spelen. Ik voelde me op de filmschool niet echt op mijn plaats. Ik vond daar mijn weg niet. Ik kom uit een gastarbeidersgezin, en plots zat ik tussen mensen die al van jongsaf met kunst en cultuur bezig waren. Het was pas toen ik op een set mocht staan, dat ik een gevoel van thuiskomst had. Een verhaal vertellen, met mensen bezig zijn, dan voel ik me als een vis in het water. Voor Turquaze hebben we 26 dagen gedraaid, en dat was voor mij een perfect ontspannen periode. Het proces van schrijven en monteren was veel stressvoller dan het werk op de set.

GUIDO: Vond je makkelijk werk toen je afgestudeerd was?

Kadir:Ik heb vijftig sollicitatiebrieven rondgestuurd, waarop ik welgeteld twee antwoorden kreeg, om te zeggen dat ze voorlopig niets hadden voor mij.

GUIDO: Je Turkse naam zal ook wel niet geholpen hebben?

Kadir:Dat zou best wel eens kunnen ja. Ik besefte in elk geval dat ik met dat diploma van de filmschool niet zomaar plots een film zou kunnen maken. Toen heb ik vijf jaar lang allerhande jobs gedaan, zonder mijn doel uit het oog te verliezen. In een fabriek, als bediende, als promojongen, echt van alles. In mijn achterhoofd wist ik dat ik een filmmaker was, maar ik moest het eventjes loslaten. Na die vijf jaar voelde ik dat ik iets te vertellen had. Door in verschillende sectoren te werken en met mensen van allerhande slag om te gaan, was ik een goede observator geworden, wat me vandaag helpt bij het schrijven van personages. Vanaf dan ben ik projecten beginnen te schrijven, en die zijn meer en meer gaan opvallen. Ze belandden hier en daar bij de juiste mensen, ik kreeg telefoons met opdrachten, en zo is het gegroeid.

GUIDO: Hoe solliciteer je voor een job als filmregisseur? Heb je een synopsis op het bureau van producer Dirk Impens gelegd?

Kadir:Ik heb het geluk gehad dat Dirk Impens een oud-leraar van mij is. Hij zat indertijd in een scenario-atelier waarin hem een project van mij was opgevallen. Echt een geval van op het juiste moment op de juiste plaats met het juiste project op de proppen te komen, want ik kwam Dirk toevallig tegen en hij vroeg me hoe het ermee zat. Ik was toen aan een tweede versie van het scenario van Turquaze bezig, hij heeft dat gelezen, en hij heeft gezegd: deze film moeten we delen met de wereld.

GUIDO: Was het onvermijdelijk dat je eerste film over Turkse Gentenaars zou gaan?

Kadir:Dat denk ik wel. Als je je verhaal goed kent, dan heeft dat een meerwaarde. Ik heb een stuk van mezelf in dit verhaal gelegd. Mijn Turkse kant, en die kon ik niet vermijden.

GUIDO: Ook niet in je volgende films?

Kadir:Dat vraag ik me wel eens af. Ik ben nu bezig met een nieuw project, en automatisch kom ik weer bij mijn Turkse identiteit terecht. Zelfs als ik morgen een verhaal van een andere scenarist zou verfilmen, dan nog denk ik dat ik er ergens een Turks knipoogje in zou steken. Een muziekje op de achtergrond of zo. Een klein Turks stempeltje.