De dubbel-dvd van Softie, met daarop de integrale theaterversie van zijn derde soloprogramma, is misschien een ideetje voor onder de kerstboom. Maar ook in de bioscoop is er in deze duistere najaarsdagen geen ontsnappen aan Gunter Lamoot, want hij heeft een rol in 22 mei, de nieuwe Vlaamse film van Koen Mortier, over de gevolgen van een zelfmoordaanslag in een Brussels winkelcentrum. Allesbehalve om mee te lachen dus. "Zijn andere dingen van mij dan wel om te lachen?" mijmert Lamoot. "Ik heb sowieso niet echt het gevoel dat ik altijd grappig moet zijn. Die film was gewoon eens iets anders. Als ik grappig moet zijn, sta ik meestal voor een publiek. Die film was vooral spannend om te doen, want ik ben geen geschoold acteur. Ik pak eigenlijk die mensen hun werk af. Sorry daarvoor Werner De Smedt, maar ja, fuck you. (lacht)"

 

Gunter: Ik had ook al meegespeeld in Ex Drummer, de vorige film van Koen Mortier. Dat was grotendeels met dezelfde mensen. Daar had ik dat gevoel wel een beetje, in het begin. Maar tijdens de opnames hebben we heel goede banden gesmeed, en bij 22 mei voelde het als terugkeren naar een verre, rare familie die je om de drie à vier jaar eens terugziet. Ik was direct weer op mijn gemak.

Gunter: Ja en nee. Ik weet inmiddels wel zo'n beetje wat ik aankan, en dat smaakt naar meer, maar ik heb er verder geen initiatieven voor genomen. Als ze mij vragen voor een filmrol, des te beter, maar ik zit er zelf niet achter. Het geeft wat afwisseling hé. Dat vind ik erg belangrijk, want ik zie mezelf niet als een stand-up comedian. Dat is ook maar toevallig zo gegroeid.

Gunter: Jawel, maar ik ben toevallig daarmee begonnen, zonder dat het ooit mijn ambitie is geweest om alleen maar dat te doen.

Gunter: In Ex Drummer sprak iedereen ook al West-Vlaams, terwijl het boek van Brusselmans zich afspeelt in een randgemeente van Gent. Dat is eerder toevallig zo gegroeid: bij de casting bleken de meeste geselecteerde acteurs West-Vlamingen te zijn. Om een zekere naturel te houden, is het dan logisch dat je alles in het West-Vlaams doet. Anders spreekt iedereen een soort gekuist Nederlands, wat belachelijk overkomt.

Gunter: Voor zover ik me kan herinneren was dat in een soort tussentaaltje, dat we dan naar onze eigen mond mochten zetten. Nee, iedereen spreekt in 22 mei zoals-ie gebekt is, om de nodige authenticiteit te verkrijgen. Meer hoef je daar niet achter te zoeken. Het is niet dat Brussel plots alleen maar West-Vlaamse inwoners zou hebben. Dat is Gent. (lacht)

Gunter: Heel raar, want mijn tweede ik had zich overslapen. Ik heb dus eerst nog ruzie gehad met mezelf... (lacht) Nee, dat was inderdaad wel raar. Je staat dan te spelen tegenover niks. Daar stond niemand. Ik wist ongeveer naar welk punt ik me moest richten, zodat de blik klopte, maar dat was alles.

 

Gunter: Vind je dat? Noem eens op!

Gunter: Soms. Ik doe graag verschillende dingen, en soms vallen die op een hoopje en lijkt het of ik overal tegelijk ben. Maar er zijn ook maanden dat ik in feite niet veel doe. Momenteel ben ik vooral bezig met mijn nieuwe show te bedenken en te schrijven. Het is met pieken en dalen, maar globaal gezien komt het gewoon neer op een fulltime job.

Gunter: Nee, want je zou eens moeten weten wat ik allemaal weiger. Wat je ziet, is maar een fractie van waar ik allemaal voor word gevraagd.

Gunter: Boah, als het maar plezant is. Een beetje de mensen entertainen. Wat ik niet doe, zijn dingen die te veel doordringen in mijn privéleven. Een reportage op tv waar ik me met mijn kinderen op mijn breekbaarst zou laten zien bijvoorbeeld, daar doe ik niet aan mee. Met alle respect, want die programma's worden ongetwijfeld goed gemaakt, en het zou voor mijn carrière waarschijnlijk zelfs een goede zet zijn, maar voor dat soort dingen wil ik mezelf liever afschermen.

Gunter: Nee, daar heb ik iemand voor. Die regelt voor mij al de ambetante zaken, zoals gesprekken over geld en zo. Ik ben daar een aap in. Ik wil me gewoon amuseren en mijn ding doen. Van de zakelijke en organisatorische kant van de zaak hou ik me het liefst zo ver mogelijk. Ik kan me dat ondertussen permitteren, maar ik ben er me van bewust dat dat een luxesituatie is. 't Is wel nodig.

Gunter: Ik wil nog van alles doen, en ik heb daar ook vaag abstracte ideeën over, maar voor de rest: als er iets komt, dan komt het. Komt het niet, dan komt het niet. Tv, radio, theater, presentatie, stand-up, film, het maakt niet uit: als het maar telkens iets anders is. Ik verveel me nogal snel. Als ik vijf keer dezelfde show moet spelen, begint het me al tegen te steken.

Gunter: Dat weet ik niet. Geen idee. Wat ik wel al weet, is dat ik niet zal blijven stand-up doen. Alhoewel, ook dat weet ik eigenlijk niet. Schrap dat maar. We zullen wel zien wat er gebeurt. In elk geval: ik heb geen plan B, of het zou een tweedehandswinkeltje met boeken, cd's en dvd's moeten zijn. Zo'n winkeltje openhouden lijkt me nog wel aangenaam. Maar er zijn er al zoveel, dus het zou wellicht niet evident zijn om daar mijn broodwinning van te maken.

Gunter: Daar kan ik zomaar niet op antwoorden. Een publiek kan je nooit op voorhand inschatten. Ik herinner me eens een optreden in Geel voor een publiek van studenten, en dat viel compleet in het water. Niets! Van in het begin: niets. Blijkbaar hadden die studenten op voorhand al een soort mentale switch gemaakt. Ah, daar heb je Lamoot, da's die lul, wij reageren niet. Daar leek een soort algehele consensus over te bestaan. Dat vond ik wel spijtig. Maar goed, bij andere gelegenheden lukt het dan weer wel. Al vind ik dat het grootste gedeelte van de studenten toch maar softies zijn geworden die zich veel te gemakkelijk laten meeslepen in hypes die voor een stuk vals worden gecreëerd. Toen ik student was, hadden we meer punkattitude. Ik heb de indruk dat studenten vandaag braver zijn geworden, of conservatiever. Ook als het over humor gaat. Al zullen ze dat zelf waarschijnlijk niet graag toegeven.

Gunter: Ja? Dan is dat maar zo. Ik heb soms de indruk dat ik in mijn kop nog frisser en rebelser en interessanter ben dan veel 19-jarige studenten van nu.