Het jobparcours van... Christine and the Queens

02/08/2015 // Categorie: Interview

Franse muziek die zowel op het podium van Werchter als op dat van Pukkelpop weerklinkt? Dat gebeurt niet zo vaak, dus Christine and the Queens moet wel iets bijzonders zijn. In het echt heet ze Héloïse Letissier, en ze maakt een geslaagde grand écart tussen Frans chanson, elektro en R&B. Stromae is fan; wij ook. En haar jobparcours is op zijn zachtst gezegd ongebruikelijk.
 
Héloïse: Ik heb literatuur en theater gestudeerd en was van plan om me te specialiseren in mise-en-scène. Als je erover nadenkt, is dat niet zover verwijderd van wat ik nu doe. Ik was ervan overtuigd dat het mijn roeping was om de mise-en-scène van toneelstukken te verzorgen. Ik ben er vol passie aan begonnen en ik was er vrij goed in, maar gaandeweg heb ik het vuur verloren. Uiteindelijk heb ik mijn studies stopgezet. Ik maakte toen ook een grote amoureuze crisis door; het was echt een rotperiode. Ik ben dan naar Londen getrokken om mijn zinnen te verzetten. Daar, in een queer cabaret genaamd Madame Jojo's, heb ik de Queens leren kennen.
GUIDO: De Queens?
Héloïse: Drie dragqueens, travestieten die een performance brachten met de titel 'Hoe koken en muziek maken tegelijk'. Dat was grappig en ook wel een beetje geschift. Een van hen was pannenkoeken aan het bakken terwijl de twee anderen gitaar speelden. Heel flamboyant allemaal, een beetje zoals David Bowie in de tijd van Ziggy Stardust. Zeer androgyn, met een stevige dosis glamrock erin. Ik kwam toen net uit een jaar waarin niets leek te lukken in mijn leven. Ik had nergens meer zin in. Maar toen ik die drie bezig zag, voelde ik een soort klik en ik besloot te worden zoals hen. De totale vrijheid waarmee ze hun ding deden, zonder zich iets aan te trekken van hoe de omgeving naar hen keek, dat sprak me aan.
GUIDO: Ben je meer dan één keer naar die show gaan kijken?
Héloïse: Ja, en ik ging zelfs altijd aan hetzelfde tafeltje zitten, met mijn glaasje fruitsap. Ik moet er een beetje triest hebben uitgezien, en toen zijn de Queens met mij komen praten. Dat ging heel spontaan. Ik heb mijn hart bij hen uitgestort. Toen hebben ze me gedurende drie weken zo'n beetje bemoederd. Ze hebben me heel eenvoudig advies gegeven, onder andere dat ik een podiumpersonage moest creëren. Zo is Christine geboren. Ze hebben me ook aangemoedigd om te zingen, want ze vonden dat ik een mooie stem had. Kortom, de Queens hebben me terug op mijn pootjes gezet en hebben me de impulsen gegeven die ik op dat moment nodig had. Christine and the Queens is geen groep, maar ik wou hen toch betrekken bij mijn project, bij wijze van hommage. Zonder de Queens zou ik hier nu niet met jou zitten praten, daar ben ik van overtuigd.
 
One of us
 
GUIDO: Ben je daarna teruggekeerd naar Parijs?
Héloïse: Ik ben helemaal heropgeladen terug naar Frankrijk vertrokken. Ik had een personage gevonden en ik wist wat ik wou doen. Omdat ik heel verlegen ben, had ik een alter ego nodig. Een beetje zoals Bowie, al waren zijn alter ego's altijd sterk getypeerd. Bovendien had hij de behoefte om ze na verloop van tijd van kant te maken. Christine is een minder complexe versie van mezelf. Die ga ik dus niet doodknijpen. (lacht) Maar ze zal wel evolueren. Christine is mijn eigen leven binnengeslopen. Daarvoor droeg ik nooit van die mannelijke kleren. Het is wel grappig dat ik dat soort kostuums nu bijna altijd draag, ook in mijn dagelijks leven. Het is de dresscode van mijn leven geworden. Ik hou wel van die kledingstijl, want het is heel makkelijk om je erin te bewegen. Tegelijk is het neutraal, zelfs een beetje uniform. Stijfjes. Dat past wel bij het personage. Christine kan zo goed als alles zijn wat ze wil. Je kan haar kostuum vergelijken met een blanco masker in het theater. Ik kan haar zoveel laten doen, ze heeft mijn remmingen compleet weggenomen. Goed, ik was dus terug in Parijs, en daar ben ik voluit beginnen te schrijven. Mijn vroegere vrienden van op het Conservatorium hebben me aangemoedigd om mijn liedjes op internet te zetten. Toen ging alles heel snel. Twee maanden nadat ik mijn eerste song had geschreven, stond ik al in de finale van een wedstrijd georganiseerd door het magazine Les Inrocks. Dat was het liedje 'Be Freaky'.
GUIDO: Je muziek klinkt minimalistisch.
Héloïse: Minimalisme is een van mijn sleutelwoorden. Ik heb veel naar hiphop geluisterd. In de beste hiphopsongs zit heel weinig, terwijl het toch geweldig klinkt. Alles gaat naar het ritme, een baslijn en wat melodie. James Blake beweegt zich ook in dat minimalisme. Hem respecteer ik ten zeerste als artiest. Ik hou ervan als er lucht zit in muziek, en ruimte. Ademruimte. En ook een beetje mysterie. Dat geldt trouwens eveneens voor de teksten. Ik hou niet van songteksten die me iets proberen uit te leggen. Ik wil dat songteksten me intrigeren, zodat ik ze op een actieve manier kan beluisteren en interpreteren.
GUIDO: Je hebt een tattoo met 'We accept you, one of us' op je armen.
Héloïse: Dat is een uitspraak uit Freaks, de cultfilm van Tod Browning. Een oude zwartwitfilm waar ik ongelooflijk van onder de indruk was. Ik heb die gezien toen ik nog erg jong was en ik was er niet goed van. Die zin is een soort strijdkreet van de freaks in een rondreizend circus. 't Is een heel mooie film over tolerantie. Om het simpel samen te vatten: de boodschap van de film is dat freaks geen monsters zijn. Meestal zijn het mensen die er uiterlijk niet monsterachtig uitzien die het innerlijk juist wel zijn. The Elephant Man van David Lynch heeft hetzelfde thema. Ook zo'n intrieste film die me erg heeft geraakt.
GUIDO: Je hebt een boontje voor mensen met een hoek af?
Héloïse: Rare mensen hebben me altijd ontroerd. Travestieten, freaks, allerhande bizarre personages. Die hebben iets ontroerends en theatraals over zich.
GUIDO: Je hebt het vaak over films. Zou je graag filmmuziek componeren?
Héloïse: Het zou uiteraard bijzonder interessant zijn om mijn talent ten dienste te stellen van andermans oeuvre. Als morgen de telefoon rinkelt en David Lynch vraagt me om een streepje muziek, dan is de kans groot dat ik ja zeg. (lacht)
GUIDO: Je staat op heel wat festivals deze zomer. Hoe belangrijk is het podium voor jou?
Héloïse: Essentieel! Ik denk altijd in functie van het livegebeuren. Het is belangrijk voor mij dat een concert geen kopie is van het album. Daarbij spiegel ik me bijvoorbeeld aan Laurie Anderson. Haar concerten zijn bijna theater, en dat vind ik heel indrukwekkend.
 
(CT)

Terug naar het overzicht

Comment

Andere artikels

Andere interessante Guido-artikels

Volg ons ook op onderstaande sociale media

Deze site neemt deel aan de CIM Internet Studie. Sites met het CIM-internet logo verzamelen informatie over het aantal bezoekers en het aantal bezochte pagina’s met behulp van cookies. Een cookie is een klein tekstbestand dat door een server wordt geplaatst op de harde schijf van uw computer. Daarbij wordt geen software geïnstalleerd. Een cookie brengt op geen enkele manier schade toe aan uw apparatuur of aan de programma’s die u gebruikt.

De informatie die verzameld wordt in het kader van deze studie is volledig anoniem. Ze dient uitsluitend voor de vergelijking van bezoekersaantallen op de deelnemende sites. Op de website van het CIM vindt u meer informatie over de studie en de resultaten van de meting.

© GUIDO NV - Alle rechten voorbehouden