Matteo Simoni

26/09/2015 // Categorie: Interview

Sinds zijn glansrol als de jonge Rocco Granata in Stijn Coninx' Marina, inmiddels alweer twee jaar geleden, staat Matteo Simoni bovenaan op het lijstje van de meest gewilde jonge acteurs in Vlaanderen. En toen moest Smos, uit de razend populaire sitcom Safety First, nog worden geboren. Smos zie je later dit najaar nog één keer terug in de bioscoopversie van Safety First, maar ondertussen schittert Matteo alweer op het witte doek, naast Koen De Graeve, Charlotte-Anne Bongaerts en Robrecht Vanden Thoren in het intelligente sciencefictiondrama Terug naar Morgen van Lukas Bossuyt.
 
"Als het ooit niet meer wil vlotten met acteren, word ik surfleraar in Hawaï."
 
 
GUIDO: In Terug naar Morgen worden e-mails naar het verleden gestuurd. Wat zou jij mailen, en naar wie?
Matteo: Je kunt die vraag op twee manieren bekijken. Je kunt jezelf een e-mail sturen om te vermijden dat je iets doet waarvan je nu weet dat het een stommiteit was. Of je kunt een e-mail sturen naar de wereld, om mensen te waarschuwen voor grote rampen als 9-11 of de tsunami. Als ik voor die keuze zou staan, dan zou ik voor de tweede optie kiezen en duizenden mensen helpen. Ik denk dat ik daar gelukkiger van zou worden.
GUIDO: Door aan het verleden te sleutelen, ontstaan in de film verschillende werkelijkheden. Was het als acteur moeilijk om die uit elkaar te houden?
Matteo: Ja. Ik vond dat al moeilijk toen ik het scenario las. Ik heb het een paar keer moeten lezen voor ik alle niveaus begreep. Ik heb het script dan letterlijk ontcijferd en in mijn kamer de verschillende levels onder elkaar opgehangen. Toen snapte ik het. Ik had nog één vraag, en die heb ik dan met Lukas uitgepraat. Toen merkte ik dat alles perfect klopt aan dit verhaal. Het is een puzzel die onwaarschijnlijk mooi samenvalt.
GUIDO: Was het leuk om ook een oudere versie van jezelf te spelen?
Matteo: Dat was niet gemakkelijk, omdat het geen heel oude versie van mezelf is. In de scènes waarover je spreekt ben ik een jaar of vijftig. Als ik mezelf als tachtigjarige had moeten spelen, dan kon ik echt een bejaarde man neerzetten. Maar een vijftigjarige? Dat is geen oude vent. Ik heb me daarvoor gespiegeld aan mijn vader: ik ken niemand die zoveel energie heeft als hij.
 
Ontsnappen uit het internaat
 
GUIDO: Je personage in Terug naar Morgen is een student bio-ingenieur in Leuven. Heb jij iets met die studentenstad?
Matteo: Ik heb in Leuven op internaat gezeten, vanaf het derde middelbaar. Dat was kunsthumaniora, aan het Lemmensinstituut. Ik ken Leuven dus heel goed. Toen ik hier voor de film rondliep, kwam alles terug. Het is niet dat ik het echte Leuvense studentenleven heb gekend, want dat internaat was vrij streng. Eén keer per week mochten we de stad in, op woensdag, tussen acht en tien 's avonds. Toen dronken we natuurlijk alles wat we konden drinken op twee uur tijd. Maar de fakbars en zo, dat heb ik nooit gekend. De andere dagen feestten we gewoon op het internaat zelf, op de slaapkamers. Of we ontsnapten. Daar was ik echt wel een specialist in. In de turnzaal hingen van die dikke klimtouwen. Die maakten we los en verstopten we. Op de kamer knoopten we ze vast aan de radiator, en zo konden we uit het raam naar beneden rappellen. Dat ging natuurlijk niet zomaar: we moesten wachten tot middernacht, want toen ging de surveillant slapen. Vervolgens gingen we de hele nacht fuiven en drinken in de Rumba, en we maakten dat we tegen zes uur terug waren, want om zeven uur moesten we opstaan. Van de dagen op school na zulke nachten weet ik niks meer. Van de nachten zelf eigenlijk ook niet. (lacht) Maar ik was er wel sterk ik in. Na het vierde jaar hebben ze het internaat verbouwd, en ik was de eerste die toen is kunnen ontsnappen. Ik had een heel systeem gekraakt met lopers en deuren die een alarm triggerden. Ik had de dag ervoor al met een schroevendraaier het alarm gesaboteerd, en een rooster opengeschroefd...
GUIDO: Het lijkt bijna Mission Impossible.
Matteo: Ja, ik was daar wel mee bezig. Ik vond dat te gek. Ze hebben me maar één keer gesnapt, in de laatste week dan nog. Toen ben ik geschorst. Terecht.
GUIDO: Was het na je kunsthumaniora een logische stap om naar de toneelschool te gaan?
Matteo: Absoluut. Kunsthumaniora is een inleiding op wat toneelschool zou kunnen zijn. Ik werd er echt door geprikkeld, door gevoed. Ik denk ook dat zowat iedereen die afstudeert aan het Lemmensinstituut auditie doet voor een toneelopleiding. Ik dus ook. Anders had ik dat misschien nooit aangedurfd. Ik had wel horen waaien dat ze aan het Herman Teirlinck Instituut niet zo happig waren op studenten die aan het Lemmensinstituut hadden gezeten. Ze hadden liever mensen die nog niet te veel gevormd waren.
GUIDO: Als een onbeschreven blad?
Matteo: Ja, mensen die je nog kunt kneden en vormen.
GUIDO: En dat bleek ook zo te zijn?
Matteo: Wel, ik was glansrijk geslaagd voor het toelatingsexamen, dus dat cliché ging in elk geval niet op. Maar ik snap het wel, dat docenten liever iemand hebben met wie ze nog alles kunnen doen, iemand die vier jaar lang een speelbal van die school kan zijn.
GUIDO: Heb je je ouders moeten overtuigen van je studiekeuze?
Matteo: Nee. Mijn ouders hebben me altijd onvoorwaardelijk gevolgd in de dingen die ik deed, en daar ben ik ze nog altijd heel dankbaar voor. Ze hebben me de vrijheid gegeven om te doen wat ik wou, maar ze zagen ook wel in dat het goed was. Dat het bij me paste.
GUIDO: Misschien was je wel voorbestemd, want je stond al als baby voor de camera, in de film Boerenpsalm uit 1989.
Matteo: (lacht) Mijn ouders zaten nochtans helemaal niet in de filmwereld. Ik weet niet goed hoe dat gekomen is. Ze hebben gewoon gereageerd op een oproep in de krant, denk ik. In die film ben ik welgeteld één seconde lang te zien, in de armen van Christel Domen.
 
Ziel blootleggen
 
GUIDO: Na je internaatsjaren in Leuven ging je naar Antwerpen studeren. Hoe heb je de vrijheid daar ervaren?
Matteo: Wel, ik woonde al jaren niet meer thuis in de week, dus op kot gaan was niet zo'n schok voor mij, maar inderdaad: die plotse vrijheid was overweldigend. Echt zot. Rondhangen in de stad, doen wat je wil... Dat kende ik niet. Daar heb ik me wel even aan moeten aanpassen, maar ik ben geen dommerik, ik heb mezelf niet laten gaan. Ik ben niet als een totale naïeveling op de toneelschool gearriveerd.
GUIDO: Andere acteurs hebben me verteld dat die toneelopleiding een soort eilandje is in het Antwerpse studentenleven.
Matteo: Dat is correct. Een theaterschool leeft heel erg op zichzelf, maar dat is ook wel nodig. In een gewone studierichting wordt niet van je verwacht dat je elke dag je ziel op tafel legt. Aan de toneelschool wel. Daar moet je je zwakheden en gevoelens juist gebruiken. Dat gaat verder dan gewoon blokken om bij te leren, zoals de meeste studenten. Dat moesten wij ook doen, maar daarnaast moesten we onszelf heel de tijd bevragen. Onszelf kwetsbaar opstellen. Als je met acht mensen in een klas zit en iedereen legt zijn ziel bloot, dan ga je stevig aan elkaar hangen.
GUIDO: Lotgenoten?
Matteo: Ja, dat is het. Je zit samen in hetzelfde schuitje. Studenten aan een theaterschool zijn letterlijk aan elkaar verbonden. Iedereen weet er alles van elkaar. Je kan die opleiding niet loskoppelen van jezelf. Een gitarist kan zijn ziel in zijn gitaar steken, maar hij kan die gitaar ook wel in een hoek zetten en even iets anders gaan doen. Een acteur kan dat niet. Wij zijn ons instrument. We kunnen onszelf niet zomaar in een hoekje zetten. Dat is soms heftig. Vaak heb je dan het gevoel dat je weg bent van de wereld. Je werkt samen, je speelt samen, je studeert samen, je gaat samen op café...
GUIDO: En op café wordt ook louter over theater gesproken?
Matteo: Het dringt zichzelf op. Maar kijk, ik heb vrienden in Hasselt, en ik heb vrienden in Antwerpen. Soms is het echt een zaligheid om eens met mijn vrienden in Hasselt op café te gaan, want die spreken niet over theater. (lacht) Nee, vooral de combinatie is heerlijk.
GUIDO: Je hebt je stage gedaan bij de theatergroep Olympique Dramatique. Wat is het belangrijkste dat je daar hebt geleerd?
Matteo: Daar heb ik het plezier in het spel teruggevonden. Op school moesten we meestal repertoirestukken spelen. Racine, Molière, Vondel... Stukken met volzinnen die je bijna niet uit de strot krijgt, maar toch moet uitspreken. Bij Olympique Dramatique mocht ik meespelen in Adams Appels, de adaptatie van een film, en toen heb ik een soort vrijheid gevonden die me sindsdien niet meer heeft losgelaten.
GUIDO: Was je studententijd de mooiste tijd van je leven?
Matteo: Ja. Het enige wat je in je studententijd moet doen, is naar de les gaan en zorgen dat je geslaagd bent. En onderweg mag je schaamteloos fouten maken. Dat is alles, al de rest is van geen enkel belang. Die rust in je hoofd is fantastisch en komt nooit meer terug. Eenmaal dat voorbij is en je in het echte leven staat, komt er zoveel meer bij kijken.
 
Smos & de vrouwen
 
GUIDO: Later dit najaar komt de filmversie van Safety First in de bioscoop. Wat kunnen we daarvan verwachten?
Matteo: Eigenlijk komt de film neer op een goede lange aflevering, met een verhaal dat niet in twintig minuten te vertellen is. Er wordt ook dieper ingegaan op de personages.
GUIDO: Ben je niet bang om aan het typetje Smos te blijven plakken?
Matteo: Tuurlijk. Ik was heel blij met de hype die is ontstaan, maar tegelijk was ik inderdaad bang dat ik blijvend met Smos zou worden geassocieerd. Daarom ook is deze film de afronding van het hele Safety First-verhaal. Er was sprake van een derde en een vierde seizoen op tv, maar dat wou ik niet. Het is nu aan mij om Smos naar huis te spelen, door mensen ervan te overtuigen dat ik ook nog iets anders kan.
GUIDO: Wat voor soort rollen zie je voor jezelf opdoemen in de toekomst?
Matteo: Ik zou graag eens een vrouw spelen, zoals Eddie Redmayne in The Danish Girl.
GUIDO: Aha?
Matteo: Ik heb dat op het toneel al eens gedaan, en ik vond dat fantastisch. zoiets mafs zou ik wel eens willen spelen. Of een hoer of zo. (lacht)
GUIDO: Zie je jezelf ooit nog iets compleet anders doen?
Matteo: (zonder aarzelen) Als het ooit niet meer wil vlotten met mijn acteercarrière, dan word ik surfleraar in Hawaï. Als ik op mijn surfplank sta, kan al de rest me gestolen worden.
 
(HDP)
foto's: vtm
Terug naar het overzicht

Comment

Andere artikels

Andere interessante Guido-artikels

Volg ons ook op onderstaande sociale media

Deze site neemt deel aan de CIM Internet Studie. Sites met het CIM-internet logo verzamelen informatie over het aantal bezoekers en het aantal bezochte pagina’s met behulp van cookies. Een cookie is een klein tekstbestand dat door een server wordt geplaatst op de harde schijf van uw computer. Daarbij wordt geen software geïnstalleerd. Een cookie brengt op geen enkele manier schade toe aan uw apparatuur of aan de programma’s die u gebruikt.

De informatie die verzameld wordt in het kader van deze studie is volledig anoniem. Ze dient uitsluitend voor de vergelijking van bezoekersaantallen op de deelnemende sites. Op de website van het CIM vindt u meer informatie over de studie en de resultaten van de meting.

© GUIDO NV - Alle rechten voorbehouden