Ben Segers: "Toen ik als student in Antwerpen arriveerde, bleek ik de vrijheid niet aan te kunnen."

22/11/2015 // Categorie: Interview

Vanaf 16 december kan je naar Safety First - The Movie gaan kijken in de bioscoop. Of den Turlinckx ook op het witte doek korte metten zal maken met de problemen die op het securityteam van Dirk Porrez afkomen, zie je dan wel weer. Wij gingen alvast met acteur Ben Segers aan een tafeltje zitten voor een stevige babbel zonder veiligheidsriemen of wakende bodyguards.
 
GUIDO: Als je een typetje speelt zoals in Safety First, ben je dan niet bang dat je daar als acteur op den duur al te zeer mee wordt vereenzelvigd?
Ben: Ik word dikwijls aangesproken over Safety First, maar in de tijd van bijvoorbeeld Biker Boys was dat ook het geval. Ik heb al meerdere dingen gedaan die blijkbaar in het collectief geheugen zijn blijven hangen. Soms stappen mensen op me af en spelen ze een stuk van een sketch na die ik zelf al was vergeten. (lacht) Dus ik ben niet echt bang dat ik te veel met Luc Turlinckx zal worden vereenzelvigd. We hebben twee tv-seizoenen en een film opgenomen, en dan is het verhaal normaal gezien afgerond. Over drie jaar spreekt er niemand meer over Safety First. Het is nooit de bedoeling geweest om FC De Kampioenen achterna te gaan met drieëntwintig seizoenen. Ik denk dat het voor Matteo Simoni, die Smos speelt, riskanter was. Hij is een stuk jonger dan ik... (bedenkt zich) Nee, eigenlijk ben ik daar ook wel gerust op. Ik verwacht niet dat hij Smos voor de rest van zijn carrière zal meesleuren.
 
Heimwee op kot
 
GUIDO: Je hebt Studio Herman Teirlinck gevolgd, toneelschool in Antwerpen. Was dat vanaf je achttiende?
Ben: Ik was twintig. In het secundair heb ik een jaar gedubbeld, en ik heb daarna eerst een jaar bij mijn vader gewerkt, die aannemer was. Dan pas ben ik naar de Studio gegaan. Spelen is iets dat altijd in mij heeft gezeten, van in mijn prilste kindertijd. Dat kwam door de televisie. Mijn ouders gingen nooit naar theater, maar ik ben opgegroeid met tv-reeksen als De Collega's. Ik nam die afleveringen op met onze videorecorder, dan kon ik ze eindeloos terugspoelen en herbekijken. Toen al dacht ik: dat wil ik ook doen. Zo is het begonnen. Theater heb ik pas later ontdekt.
GUIDO: Ben je in Antwerpen op kot gegaan?
Ben: Ja. Ik ben opgegroeid in Arendonk, een boerengat niet ver van Turnhout. Ik kom uit een heel katholiek en beschermend gezin en was daar de jongste van vijf kinderen. Toen ik naar Antwerpen vertrok, dacht ik eerst: da's graaf, maar het heeft toch enkele jaren geduurd voor ik me daar thuis begon te voelen. Je komt in een rimboe terecht van 'alles kan, alles mag', met een enorm gevoel van vrijheid. Dan heb ik het niet alleen over het kotleven, maar ook over de toneelopleiding zelf. In het begin kon ik die vrijheid gewoon niet aan. Ik zat vaak met heimwee te kniezen op mijn kot. Eigenlijk wou ik nog het liefst van al terug bij ons moeder zijn. (lacht) Ik voelde me totaal niet op mijn gemak. Ik durfde niets meer. Vroeger in Arendonk was ik een beetje een belhamel, maar toen op Studio plots alles mocht, durfde ik niets meer!
GUIDO: Op school, bedoel je?
Ben: En daarbuiten. Ik implodeerde, juist omdat alles mocht. Heel contradictorisch. Ik kwam plots terecht tussen kunstenaars en slimme kerels met zwarte kleren, en naast hen voelde ik me een minderwaardig boerke. Ik dacht: fuck, dit had ik me toch volledig anders voorgesteld.
GUIDO: Maar die implosie is niet blijven duren, veronderstel ik?
Ben: Ha nee, want die ervaring was tegelijk een enorme leerschool. Geleidelijk aan is het beter beginnen te gaan. Ik had goede kameraden bij wie ik mijn hart kon uitstorten, en dat zijn de mannen met wie ik later het theatergezelschap Olympique Dramatique heb opgericht. Wij waren al close van in het eerste jaar, zochten elkaar constant op, en dat is voor mij een grote houvast geweest. Ze porden me aan: komaan gast, meedoen, smijt u, durf spelen! Want zelfs spelen durfde ik op den duur niet meer. Heel raar.
GUIDO: Was je gebuisd door dat gebrek aan durf?
Ben: Nee, dat niet. Ik heb die vier jaar toneelschool netjes afgemaakt. Jan Decleir was toen de grote bezieler van de opleiding, en die heeft me krediet gegeven. Hij zag dat er potentieel in mij zat, al kwam het er misschien nog niet meteen uit. Tegen het einde van het eerste jaar begon het wat vlotter te gaan. Vooral het eerste halfjaar was moeilijk. Rampzalig eigenlijk. Ik heb toen veel geblèt. Maar achteraf, over de hele periode gezien, heb ik eigenlijk wel een goede studententijd beleefd. Ik heb van alles geproefd, laat ik het zo zeggen.
 
Knijpen in de billen
 
GUIDO: Als je met acteurs praat die aan Studio Herman Teirlinck hebben gestudeerd, valt al snel de naam van café De Pallieter aan het Mechelseplein. Wat is er zo speciaal aan die kroeg?
Ben: Tja, dat die recht tegenover de school was gelegen zeker? Er waren twee cafés vlak bij de school: Den Boer van Tienen, eigenlijk een café vol ouwe zakken, en De Pallieter, voor de jeugd. Pas op, tussen de peekes gaan zitten had ook zijn charme hoor. Als we al 's middags gedaan hadden met school, dan gingen we eerst naar Den Boer van Tienen, en toen het donker werd verhuisden we naar De Pallieter, want daar zaten de schoon jong madammen. Een donker, bruin café was dat. Als je zakgeld op zondagavond al op was - wat bij mij wel eens gebeurde - kon je daar op de poef drinken. En je kon er al eens een studentin in haar billen knijpen, wat in Den Boer van Tienen moeilijker was, want daar brandden tl-lampen. (lacht)
GUIDO: Klopt het dat de studenten van Studio Herman Teirlinck min of meer op een eiland zaten, gescheiden van de andere Antwerpse studenten?
Ben: Eigenlijk wel. Het is niet zo dat wij ons mengden tussen de studenten van de universiteit en hogescholen. Ik ben in die vier jaar eerlijk gezegd ook nooit verder geweest dan De Pallieter, terwijl de uniefstudenten meer in de omgeving van de Ossenmarkt uitgingen. We gingen occasioneel wel eens naar een studentenfuif, maar het was niet dat we daar vrienden maakten of connecties legden. Het was zelfs zo dat we bijna geen contact hadden met de studenten van het Conservatorium, die toch een gelijkaardige opleiding volgden. Als we elkaar drie keer per jaar zagen, zal het veel geweest zijn.
GUIDO: Moet een aspirant-acteur niet juist uit zijn cocon breken en de wereld verkennen?
Ben: (aarzelt) Weet je, ik dacht in het begin: als ik afstudeer aan Studio Herman Teirlinck, dan ben ik vertrokken. Dan gaan de rollen mij om de oren vliegen. Maar de praktijk bleek anders, en dat was een kennismaking met de echte wereld. Daar sta je dan, op straat, met je acteursdiploma. Ik had gelukkig snel werk, maar er waren er ook die nergens konden beginnen, zelfs maanden later nog niet. Ik had niet door dat dat een reëel risico was, want tijdens de opleiding voelden we ons beschermd. Onze leraars waren allemaal mensen uit het vak, en soms moesten die om vier uur weg om ergens te gaan spelen of op een filmset te gaan staan, en zo kregen we een beeld van hoe ons leven er in de nabije toekomst zou moeten uitzien. Als onze leraars moesten spelen, dan gingen we meestal ook kijken. Maar goed, om terug te komen op dat 'eiland' waarop wij volgens jou zaten, geldt dat dan niet evengoed voor uniefstudenten?
GUIDO: Hm, eigenlijk wel. Je hebt gelijk.
 

(HDP)

foto: Medialaan
Terug naar het overzicht

Comment

Andere artikels

Andere interessante Guido-artikels

Volg ons ook op onderstaande sociale media

Deze site neemt deel aan de CIM Internet Studie. Sites met het CIM-internet logo verzamelen informatie over het aantal bezoekers en het aantal bezochte pagina’s met behulp van cookies. Een cookie is een klein tekstbestand dat door een server wordt geplaatst op de harde schijf van uw computer. Daarbij wordt geen software geïnstalleerd. Een cookie brengt op geen enkele manier schade toe aan uw apparatuur of aan de programma’s die u gebruikt.

De informatie die verzameld wordt in het kader van deze studie is volledig anoniem. Ze dient uitsluitend voor de vergelijking van bezoekersaantallen op de deelnemende sites. Op de website van het CIM vindt u meer informatie over de studie en de resultaten van de meting.

© GUIDO NV - Alle rechten voorbehouden