Hasseltse student wint realityprogramma ‘Dictator’: “Heel het programma was een grote mindfuck.”

26/02/2016 // Categorie: Campusreportage

‘Meestermanipulator’ en ‘psychopaat’: de deelname van Benoit Schrijnemakers aan het VIER-programma Dictator bleef niet onopgemerkt. Maar de 22-jarige student Digital Design en Development aan de Howest in Kortrijk speelde het spel voortreffelijk, en dat leverde 20.000 euro op. Een mooie som, die hij democratisch deelde met zijn zeven medekandidaten.  
 
“Heel het programma was een grote mindfuck.”
 

 
 
Concept:
 
Acht jongeren verblijven in het kader van een sociaal experiment acht dagen in een kunstmatige dictatuur. Ze weten niet waar ze zijn en aangezien de ramen afgeplakt zijn en de klokken voortdurend worden verdraaid, hebben ze geen besef van tijd. Zoals in een echte dictatuur moeten ze werken om eten te verdienen en hebben ze geen recht op vrije meningsuiting. Alle persoonlijke bezittingen moeten ze afgeven en contact met de buitenwereld is strikt verboden. Twee psychologen monitoren elke actie. Wie tot het einde blijft, maakt kans op 20.000 euro.
 
 

De casting
"Van een inschrijving was geen sprake. De laatste week van augustus kreeg ik telefoon van een stagiaire bij Zodiak (het productiehuis dat instond voor het programma - SVR). Zij vertelde me dat mijn profiel matchte met waar zij naar op zoek waren: een student-avonturier. Aangezien ik twee jaar in California heb gewoond, gingen ze ervan uit dat ik wel openstond voor nieuwe uitdagingen. Ze vroegen me of ik zin had om mee te doen aan een sociaal experiment, met jonge mensen die tegen een stootje kunnen en mentale proeven willen ondergaan. That’s it. Maar mijn nieuwsgierigheid was aangewakkerd en dus stemde ik toe voor een gesprek bij het productiehuis zelf. Ik vertrok naar Zodiak met een klein hartje, want ik had geen idee wat te verwachten. Maar ik werd er vriendelijk ontvangen en moest meteen een vragenlijst invullen. De vragen waren vrij algemeen en soms ook wel absurd. 'Hoe mooi vind je jezelf?' en 'Hoe mooi zou je willen zijn?' bijvoorbeeld. Daarna volgde een gesprek met Joris Bruyninckx, de psycholoog uit het programma, die ook bekend is van Het lichaam van Coppens. Ik had geen idee wie hij was, dus ik was niet erg geïntimideerd door zijn aanwezigheid. Wat mij wel even ongemakkelijk maakte, was de grote camera die het gesprek volledig opnam. Gelukkig verdween die zenuwachtigheid al na een paar minuten en zo werd het echt een leuk, gek en cryptisch gesprek. Als designer en creatieve geest kon ik me wel vinden in de rare situaties die ik kreeg voorgeschoteld. Een voorbeeld: ‘Stel dat je met acht op een boot zit, maar omdat die dreigt te zinken, moet je iemand overboord duwen. Zou je iemand opofferen?' Waarop ik antwoordde: 'Ik zou waarschijnlijk iemand manipuleren zodat ik het zelf niet hoef te doen.' Ik denk dat mijn antwoorden, en de positie van manipulator die ik innam, de zaak heeft beklonken. Na het gesprek mocht ik meteen door naar de volgende ronde: een lang gesprek met de interne psycholoog van Zodiak. Een raar figuur, maar duidelijk iemand met veel ervaring. Hij had alle reeksen van Expeditie Robinson, Peking Express en Temptation Island opgevolgd als begeleider en zo ook al veel van de wereld gezien. Ik moest een attest van goed gedrag en zeden afleveren bij de zender en dan wachten op antwoord.

"Een paar dagen later kreeg ik een berichtje van Joris. 'Dag Benoit, het filmpje van de casting ligt bij de zender. Ten laatste vanmiddag valt de beslissing. Voor mij was je alvast een topkandidaat.' Die avond belde hij me op om me te laten weten dat ik was geselecteerd. Er zat ongeveer een week tussen het eerste contact en mijn bevestigde deelname. Alles was dus erg last minute, zeker vergeleken met andere kandidaten, die al met de casting gestart waren in april. Ik ben in totaal twee, drie keer langsgeweest: de eerste keer voor het gesprek, de tweede keer om mijn attest af te geven en de derde keer om mijn contract te tekenen. Dan stond er ook al onmiddellijk een fotoshoot gepland, waarbij ik voor het eerst in mijn leven werd geschminkt."

De opnames
"Ik wist niets over het programma, behalve het feit dat ze acht jonge mensen zochten en dat het mentaal zwaar zou zijn. Ik was zelfs niet op de hoogte van het feit dat er geld te winnen viel. Pas op het moment dat wij ‘in de dictatuur’ zaten, werd er ons verteld wat het concept van het programma was. Ik denk dat we allemaal hebben meegedaan uit nieuwsgierigheid. Om te weten te komen wat er precies zou gebeuren. Net voor aanvang kregen we dan een e-mail met een checklist van wat we moesten meenemen: een uitgebreid assortiment aan kledij, doucheproducten, laptop, opladers, ondergoed, pyjama’s… Aangezien ik niet wist wat te verwachten, nam ik ook nog een hoop survivalspullen mee, zoals zakmessen, spanbandjes en lucifers. Maar dat moest ik allemaal afgeven bij aanvang."
"We werden verwacht in het Franse Haluin, aan de kerk om zes uur ’s ochtends. Aangezien mijn kot in Kortrijk is, was het slechts een kwartier rijden voor mij. Tekla, die van Hasselt - my hometown - kwam, was drie uur onderweg en moest dus al om drie uur ’s nachts vertrekken. Op die locatie werd mijn eerste shot opgenomen: ik moest de straat een aantal keer oversteken om mijn aankomst mooi in beeld te kunnen brengen. Helaas zat er een gat in mijn koffer en liet ik een spoor van sokken na op de Franse wegen. (lacht) Erg gênant. Ik stond bij de andere kandidaten meteen bekend als ‘Sokkenman’. We kregen vijf minuten om kennis te maken met elkaar en werden toen geblinddoekt in een bus gezet. We werden verplicht te zwijgen terwijl de bus twee uur rondreed. Toen we uiteindelijk de blinddoek mochten afnemen, stonden we in ‘de dictatuur’. We dachten diep in Frankrijk te zitten, maar we werden eigenlijk gewoon gedropt in het Mariaziekenhuis in Poperinge. De bus had twee uur rondjes gereden om ons te misleiden."
"Tijdens de opnames hebben we allemaal wel een aantal keer gedacht: 'Waarom ben ik hier in godsnaam aan begonnen?' Vooral omdat we op geen enkel moment wisten wat er ging gebeuren. We wachtten en wachtten, tot ons een boodschap werd toegestuurd die onze dag zou omgooien, maar vaak kwam er gewoon niets. Alleen maar verveling. Dat was het moeilijkste, die verveling. De routine bestond uit opstaan, eten, werken, naar de kamer, werken, eten, naar de kamer, eten, slapen. Soms lieten ze ons uren op onze kamer zitten. Die was overigens gewoon wit en kaal, en het raam was witgeschilderd. Ook het eten was erg eentonig. Eigenlijk hadden ze dus alle prikkels weggewerkt. Saai eten, een saaie routine, saai werk… Je wordt daardoor al snel breindood en je kan geen coherente gedachten meer vormen. Dat is ook de reden waarom ik tactisch begon te spelen: een tactiek uitdokteren was het enige dat mijn hersenen nog deed draaien."


"Tot op het laatste moment hadden wij zelf geen flauw idee hoe het geld te winnen viel. Op de laatste dagen kregen we wel een vragenlijst, van maar liefst 20 pagina’s lang, over het verloop van de 8 dagen. Wie vond je het meest manipulatief, enzovoort. Op de laatste pagina werd gevraagd een rangschikking te maken met wie jij dacht dat het langst te kunnen overleven in een dictatuur. Ik had niet door dat we zelf de winnaar aan het kiezen waren, omdat die vraag zo verstopt zat tussen alle andere vragen, maar dat bleek dus wel het geval. Toen ik uiteindelijk als winnaar werd uitgeroepen, kwam er op het scherm te staan: ‘Het experiment is nu beëindigd’. Ik weet nog dat niemand geloofde dat ik echt gewonnen had, mezelf inclusief. Ik zei iets in de aard van: 'Ja, dat zal wel. Het experiment is misschien gedaan, maar het spel sowieso niet.' En toen kwam de crew binnen en bleek dat ik écht had gewonnen. Heel surreëel. Ik had het iedereen gegund en ben er zeker van dat dat volledig wederzijds is. Doorheen het experiment heb ik vaak gezegd tegen de interviewers dat ik tactisch speelde om het spel te winnen, niet voor het geld. De laatste dag ging de interviewster daar wat dieper op in en zei ik dat ik sowieso van plan was de som te delen, als ik zou winnen. We hebben er tenslotte allemaal gezeten en zonder steun van elkaar was het nooit gelukt. Ik heb dat dus ook gedaan. Iedereen heeft evenveel gekregen. De anderen hebben wel eerlijk toegegeven dat ze zelf niet gedeeld zouden hebben, maar goed, ieder zijn eigen keuze en ik heb er absoluut geen spijt van. Ik hoor die mensen nog elke dag en zie ze minstens een keer in de maand, dus het zijn vrienden voor het leven."


De reacties
"Niemand was op de hoogte van mijn deelname, laat staan van mijn winst. Tegen mijn vader had ik gezegd dat ik een week ging kamperen in de Ardennen, maar toen ik thuiskwam met een afgeschoren kapsel moest ik hem wel vertellen dat ik had meegedaan aan een programma. De winst heeft hij, net zoals mijn moeder, moeten vernemen op televisie. Iedereen die me kent zei achteraf dat ik overkwam zoals ik effectief ben. Zij weten dat ik erg sarcastisch en zelfs cynisch ben. Anderen weten dat niet en waren blijkbaar wel geschrokken van hoe grof ik uit de hoek kan komen. Bepaalde dingen die ik zei, schoten in het verkeerde keelgat bij een deel van het publiek, met heel wat gemene tweets tot gevolg. Typ op Twitter maar eens ‘Dictator Benoit’ in de zoekbalk, je zal zien dat ze me 'de psychopaat' en zo noemen. Natuurlijk wordt er ook serieus gemonteerd en weten de interviewers van het programma perfect welke vragen ze moeten stellen. 'Vond je het niet erg dat die dit deed?' Of: 'Werd je niet erg boos toen die persoon dit zei over jou?' Soms kwamen ze ons zelfs in het midden van de nacht wakker maken voor een interview, vermoedelijk om ons nog meer te doen afzien en sneller de antwoorden te krijgen die ze willen. Je mag dus zeker de context niet vergeten. Zelf kan ik die tweets wel plaatsen. Sommige brachten me zelfs aan het lachen. Relativering en zelfrelativering is belangrijk als je op tv komt, dat is duidelijk. Mensen gaan ook sneller hun mening spuien op sociale media als die negatief is. Klagen is zoveel makkelijker dan complimenten rond te strooien. Als we allemaal eens lief zouden zijn voor mekaar… (lacht)"


De terugblik

"Ik heb ontdekt dat ik mezelf erg goed ken. Tijdens castinggesprekken polsten ze naar hoe ik zou reageren in bepaalde situaties, en achteraf gezien klopte mijn voorspelling. Ik besef nu ook meer hoe goed we het wel niet hebben, en wat het betekent om vrije keuze en vrijheid van meningsuiting te hebben. Mensen denken trouwens dat enkel dommeriken zichzelf kunnen onderwerpen aan een dictatuur, maar dat klopt dus duidelijk niet. In de juiste setting houd je iedereen in het gareel, ook acht opgeleide individuen met een eigen, sterke persoonlijkheid. Ten slotte heb ik geleerd kleinere dingen meer te appreciëren. Toen ik na de opnames naar huis reed en voor het eerst weer muziek kon opzetten in mijn auto, voelde dat erg bizar. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen."

"Of mensen me herkenden op straat? Zeker. In Gent, Hasselt… Ofwel bleven ze net vijf seconden te lang oogcontact maken en wist je dat ze bedachten waar ze je eerder gezien hadden, ofwel riepen ze vlakaf: 'Hey, dictator!' naar mij. Er waren ook mensen die op me afstapten en een handtekening of selfie vroegen. Op Facebook kwamen de vriendschapsverzoeken trouwens aan de lopende band binnen. Na de finale kreeg ik zo’n 50 verzoeken per minuut. Mensen stuurden me ook berichtjes om te vragen of ik een foto wou opsturen. En op Tinder likete iedereen me omdat ik op tv kwam, en kreeg ik standaard reacties als 'Oh my God, een match met een BV!' of: 'Met jou zou ik ook wel eens acht dagen in een dictatuur willen zitten.' Na een tijd zien mensen je precies niet meer als persoon, maar als concept, dus van mij hoeft die bekendheid niet lang te blijven duren. Al zou ik in de toekomst misschien wel opnieuw ja zeggen als een of ander programmaconcept mijn nieuwsgierigheid weet te prikkelen. Iets à la Peking Express of Expeditie Robinson bijvoorbeeld, programma’s waarin ik kan bewijzen dat ik sterk ben en waarin ik kan uitblinken. Ik ben nu eenmaal competitief. Datingprogramma’s laat ik dan weer met veel plezier aan mij voorbij gaan (lacht)."

foto: SBSBelgium
(SVR)
Terug naar het overzicht

Comment

Andere artikels

Andere interessante Guido-artikels

Volg ons ook op onderstaande sociale media

Deze site neemt deel aan de CIM Internet Studie. Sites met het CIM-internet logo verzamelen informatie over het aantal bezoekers en het aantal bezochte pagina’s met behulp van cookies. Een cookie is een klein tekstbestand dat door een server wordt geplaatst op de harde schijf van uw computer. Daarbij wordt geen software geïnstalleerd. Een cookie brengt op geen enkele manier schade toe aan uw apparatuur of aan de programma’s die u gebruikt.

De informatie die verzameld wordt in het kader van deze studie is volledig anoniem. Ze dient uitsluitend voor de vergelijking van bezoekersaantallen op de deelnemende sites. Op de website van het CIM vindt u meer informatie over de studie en de resultaten van de meting.

© GUIDO NV - Alle rechten voorbehouden