Jeroen Meus: "Een student mag van mij student zijn. Laat die maar pizza's en frieten en kebabs vreten."

20/04/2017 // Categorie: Interview

In het tweede seizoen van Goed Volk trekt de joviale Leuvense televisiekok Jeroen Meus naar een bordeel in Nevada, naar vier ongetrouwde broers in Frans-Vlaanderen, naar de Hutterieten in Canada, naar het Vreemdelingenlegioen in Frankrijk, naar de Antwerpse Joden, naar het afgelegen Schotse eiland Foula, naar de Zuidfoor in Brussel en naar de boksers van Cuba. Daarover vertelt hij honderduit, en in één moeite geeft hij nog wat tips voor de studentenkeuken cadeau.

GUIDO: Waarom is de keukendeur zo geschikt om door te dringen tot een gesloten gemeenschap?
Jeroen: Toen ik indertijd Plat Préféré maakte, merkte ik dat we toch wel een en ander gedaan kregen. De kinderen van Marlon Brando hebben meegewerkt, en ik ben als eerste in de schrijvershut van Roald Dahl binnengegaan na zijn dood. Zelfs zijn vrouw was er nog niet geweest. Die mensen zijn het eigenlijk een beetje beu om geïnterviewd te worden, maar al kokend lukte het wel. Dat was eens wat anders, het opende deuren. Koken doe ik elke dag, maar ik ben ook verliefd op het medium televisie. Ik kreeg de vraag om na te denken over een primetimeprogramma, en eigenlijk wou ik graag iets doen à la Louis Theroux, van wie ik een grote fan ben. Dan was de vraag: hoe versmelt ik dit met koken, want ik wou nu ook niet onder Martin Heylen zijn duiven gaan schieten. Ik ben geen journalist hé. Maar het concept werkt heel goed. Martin Heylen moet binnen langs de voordeur. Ik niet. Ik kom langs de keukendeur naar binnen. Al is het koken soms zo goed als afwezig hoor, in de aflevering over het Vreemdelingenlegioen bijvoorbeeld. Bij de hoeren in Nevada heb ik dan weer alle dagen ontbijt, lunch en avondeten gemaakt voor hen. Dat was de manier om hun vertrouwen te winnen. Het is eigenlijk een mechanisme.
GUIDO: Heb je nooit gevreesd dat dat mechanisme geforceerd zou overkomen?
Jeroen
: Nee, want wat is er nu plezanter dan babbelen terwijl je met eten bezig bent? Een interview, zoals wij het nu aan het doen zijn, is een statisch gegeven. Dat is nu eenmaal zo. Maar ik ben geen journalist. Ik sta aardappelen te schillen en ondertussen stel ik een vraag. Zo krijg je interessante verhalen te horen. Weet je, ik heb diep nagedacht over de vraag: waarom mag ik iets maken? Waarom ik, en niet iemand anders? Ik ben op zoek gegaan naar de reden daarvoor, want dat vind ik heel belangrijk. Ik heb twee grote persoonlijke interesses: mensen en eten. Goed Volk is daar de perfecte versmelting van.

GUIDO: Hoe kom je op het idee om die specifieke mensen op te zoeken? Neem nu het eiland Foula, daar had ik nog nooit van gehoord.
Jeroen: We gaan op zoek naar gemeenschappen. Zo staat het in ons manifest. Het idee was: we gaan naar het meest afgelegen bewoonde eiland van Europa. Tik dat in, en je komt bij Foula terecht. Het is heel noordelijk gelegen in Schotland, nog boven de Shetland-eilanden. Een rots waar veertig personen op wonen. Erg indrukwekkend.
GUIDO: Zijn ze daar blij met de komst van een cameraploeg?
Jeroen
: Nee, dat vinden ze niet tof. Ze wonen juist op Foula omdat ze geïsoleerd willen leven, maar de ironie is dat juist daardoor iedereen interesse krijgt in hen. Mijn researcher is erheen gereisd: vier vliegtuigen en een boot om er te geraken. Toen hij terugkwam, zei hij: "We mogen daar gaan filmen, maar niemand zal ons te woord willen staan." Nu, dat moet je tegen mij juist zeggen. Als iets voor de hand ligt, dan doe ik het niet graag. Dus we zijn vertrokken. Je moet weten dat wij zonder script werken. We hadden acht dagen om dat programma in te blikken, en daarin moest het gebeuren. Mijn regisseur Kat Steppe grijpt nooit in, en ik doe ook nooit twee keer hetzelfde gesprek. Zo ruw en authentiek werken, vind ik juist tof. Primitief bijna.
GUIDO: Zeg je nu dat je altijd improviseert?
Jeroen
: Alles! In Dagelijkse Kost ook. Je dacht toch niet dat ik een script heb?
GUIDO: Hoe? Je weet toch wat je gaat koken?
Jeroen
: Ja, maar dat is het enige. Ik ga op voorhand geen moppen bedenken of zo. Kijk, soms is mijn methode dat ik mezelf helemaal niet voorbereid. Anderzijds ga ik soms juist heel hard studeren. En soms leer ik zelfs een taal. Ik heb een jaar Spaanse les gevolgd om bij de Cubaanse boksers te gaan, zodat ik op zijn minst toch de context van hun antwoorden kon begrijpen. Dat viel nog knap tegen, want Cubanen spreken hun Spaans heel binnensmonds uit. Ze zijn moeilijk verstaanbaar.
GUIDO: Voor welke aflevering heb je gestudeerd?
Jeroen
: Toen ik naar de Joden in Antwerpen ben gegaan. De Joodse keuken kende ik al een beetje, maar ik wou ook iets afweten van hun religie. Ik heb me daarin verdiept omdat ik vermoedde dat dat de sleutel zou kunnen zijn om die mensen hun vertrouwen te winnen. Pas op, dat is niet het format hé. "Op het einde zegeviert Jeroen", dat is niet de bedoeling. Ik wil wel graag wat dieper krabben dan alleen maar aan de oppervlakte. Vandaar dat ik bij de Joden af en toe wou laten zien dat ik bijvoorbeeld iets afwist van de Thora, en van hun kledingvoorschriften... Ik ben vooraf ook twee jaar lang om de twee maand bij hen gaan lunchen, om rustig hun vertrouwen te winnen.

GUIDO: Hoe is het uiteindelijk afgelopen op Foula? Hebben de eilandbewoners zich voor je opengesteld?
Jeroen
: Het was onze meest bizarre trip en daardoor is het ook onze meest bizarre aflevering geworden. Je kan niet echt zeggen dat ik daar ben binnengeraakt, maar we hebben wel goed kunnen weergeven hoe het leven ginds is. Je zal het gevoel hebben: what the fuck is dat daar allemaal! Ze zeggen het zelf dat ze on the edge of the world wonen, en dat blijkt ook uit de aflevering. Bij het Vreemdelingenlegioen kan je ook niet zeggen dat ik echte brothers in arms heb gemaakt, maar toch een beetje, door een tweedaagse mars van 70 kilometer mee te doen met hen. Bij de Antwerpse Joden is het dan weer geëindigd met heel veel warmte. Die mensen sturen zelfs mailtjes voor mijn verjaardag.
GUIDO: Als je helemaal niet kookt, zoals bij het Vreemdelingenlegioen, dan ben je toch een pure human-interestreporter geworden?
Jeroen
: Ik heb ginder wel gekookt, maar het zit niet in het programma, omdat het eigenlijk niet belangrijk was. Koken is mijn passie, dat doe ik het liefst van al, maar ik ben ook heel graag human-interestreporter. Misschien gebeurt het ooit wel, dat ik een programma maak dat volledig losstaat van het koken. Het medium televisie heeft me echt gegrepen. Ik heb ook geen restaurant meer. Ik ben geen chef meer. Ik ben een televisiekok. Maar wat een leven heb ik, man! Ik heb door mijn werk de wereld mogen zien. Enfin, Azië nog niet, daar moet ik nog eens een programma voor bedenken.
GUIDO: Culinair is dat nochtans een bijzonder interessant werelddeel.
Jeroen
: Natuurlijk! Maar moeilijk om te filmen, schijnt het.

GUIDO: Een studentenkot kan je ook beschouwen als een gesloten gemeenschap. Zou je altijd iets lekkers uit de pan kunnen toveren met wat je daar in de koelkast vindt?
Jeroen
: (zonder aarzelen) Sowieso!
GUIDO: Wat vind je dat in de koelkast van elk studentenkot zou moeten liggen?
Jeroen
: Een goed pak boter, als ik de mop dan toch zelf moet tappen. (lacht) Nee, ik vind dat een student niet bezig moet zijn met quinoasalade met granaatappel en avocado. Enfin, hij mag daarmee bezig zijn, maar als je het mij vraagt zou een student er vooral voor moeten zorgen dat hij altijd soep in huis heeft. Goeie soep, gemaakt door zijn moeder, in potjes in de diepvries. Voor de rest mag een student van mij student zijn. Laat die maar pizza's vreten, en frieten en kebabs, en de dagelijkse kost van de Alma. Hoewel ik merk dat studenten vandaag blijkbaar wel meer bezig zijn met koken dan vroeger. Zelf ben ik nooit op kot geweest, maar ik denk dat ik op culinair vlak een luie student zou zijn geweest. Kom jongens, we gaan pinten drinken en daarna een pak friet binnensteken, dat volstaat voor vandaag.
GUIDO: Is er iets wat jij echt niet lust?
Jeroen
: Nee. Ik lust alles. Sommige dingen eet ik natuurlijk minder graag dan andere, maar er is niets wat ik echt niet kan binnenkrijgen. Ik ben niet zo'n fan van oesters en sint-jakobsnoten, en mijn vrouw ook niet. De reden daarvoor is dat we dat te vaak door onze handen hebben zien gaan. Ik eet liever armemenseneten. Hoe eenvoudiger, hoe beter. Luxevoer, daar ben ik minder voor te vinden. Ik pleit voor de terugkeer naar de dingen die onze grootouders aten. Schenkel. Lever. Tong. Dat zijn dingen waar ik dol op ben, en mijn vrouw eet dat gelukkig ook allemaal graag. Zo gaat het er bij ons thuis in de keuken aan toe. "Wat eten we vandaag? Lever!"
GUIDO: Je hebt een dikke hit gescoord met je haute dog-concept. Welke volgende snelle hap zal worden opgewaardeerd?
Jeroen
: Ze hebben daar een marketingterm voor bedacht: dit soort eten heet fast casual. Balls & Glory, Würst, het past allemaal binnen dat concept. Eigenlijk kan je om het even welk eten vastpakken en zeggen: daar gaan we nu eens iets graaf mee doen. Back to basics, terug naar de essentie van het product, terug naar de kwaliteit. Dat vind ik op zich een heel goede trend. Ik heb het al eens voorspeld, en het is tegenwoordig effectief ook aan de gang: de volgende trend wordt croque monsieurs. Een croque monsieur met van dat sponsachtig Amerikaans toastbrood, neen hé. Maar lekker zuurdesembrood met echte fijne kazen als basis voor een croque, dat kan toch alleen maar heerlijk zijn? En die fast casual kun je ook op pizza's toepassen, op spaghetti's, noem maar op. Er zijn nog zoveel mogelijkheden.
GUIDO: Wat heb jij vandaag gegeten?
Jeroen
: (kijkt naar zijn glas water) Nog niets! Da's nochtans niet van mijn gewoonte. (lacht)
 
 
Foto: VRT

(HDP)
 
Terug naar het overzicht

Comment

Andere artikels

Andere interessante Guido-artikels

Volg ons ook op onderstaande sociale media

Deze site neemt deel aan de CIM Internet Studie. Sites met het CIM-internet logo verzamelen informatie over het aantal bezoekers en het aantal bezochte pagina’s met behulp van cookies. Een cookie is een klein tekstbestand dat door een server wordt geplaatst op de harde schijf van uw computer. Daarbij wordt geen software geïnstalleerd. Een cookie brengt op geen enkele manier schade toe aan uw apparatuur of aan de programma’s die u gebruikt.

De informatie die verzameld wordt in het kader van deze studie is volledig anoniem. Ze dient uitsluitend voor de vergelijking van bezoekersaantallen op de deelnemende sites. Op de website van het CIM vindt u meer informatie over de studie en de resultaten van de meting.

© GUIDO NV - Alle rechten voorbehouden