|
|
|
|
Gepost: 23/12/2004
Categorie: Strips
Vier jaar heeft Jacques Tardi, misschien wel de belangrijkste Europese striptekenaar van de laatste kwarteeuw, gewerkt aan zijn epos De stem van het volk, naar de roman van Jean Vautrin. In meer dan driehonderd bladzijden vertelt hij het verhaal van de Commune, een vergeten revolutie in het Parijs van 1871.
Tardi blijkt een klein, grijs ventje van 58 jaar te zijn. Hij loopt een beetje krom van de vele jaren achter de tekentafel en rookt de ene Gauloise na de andere, maar zodra hij over zijn werk begint te spreken, schieten zijn ogen vol vuur. Guido sprak met de grootmeester van het moderne Franse beeldverhaal.
GUIDO: Ik vond je strip zodanig indrukwekkend dat ik er een hele nacht over heb gedroomd. Wat doet dat met iemand die er vier jaar mee bezig is geweest? Tardi: Je moet weten dat ik heel passioneel ben. Als ik me ergens in vastbijt, dan houdt de rest van de wereld op te bestaan. In de voorbij vier jaar ben ik uitsluitend bezig geweest met De stem van het volk. Ik ga daar zelfs zodanig ver in dat het de mensen rondom mij gaat irriteren. Ik lees niets anders meer, spreek over niets anders meer, en dat werkt wel eens op de zenuwen van mijn vrienden en familie. GUIDO: Heb je daarom het boek aan je vrouw opgedragen? Tardi: Dat was omdat ze model heeft gestaan voor het personage Caf'Conc', en omdat ze mijn libertaire overtuigingen deelt. Maar over mijn familie gesproken: mijn dochter was aan het studeren voor haar Bac(Baccalaureat, het verplichte examen voor elke afstuderende middelbare scholier in Frankrijk - HDP) toen ik haar vroeg wat ze op school eigenlijk had geleerd over de Parijse Commune. En wat bleek? Niets! Op mijn aandringen heeft ze aan haar geschiedenisleraar gevraagd hoe dat kwam, en het bleek gewoon niet op het programma te staan. GUIDO: Nochtans gaat het over een hallucinante pagina in de Franse geschiedenis, met 20 à 30.000 doden in de straten van Parijs. Daarmee vergeleken is Bagdad klein bier. Tardi: Daarom is het des te wraakroepender dat men dit niet onderwijst in Frankrijk. Waarom? (heftig) Omdat het huidige Franse Ministerie van Onderwijs blijkbaar oordeelt dat men de jeugd niet op ideeën moet brengen met verhaaltjes over revolutionairen die een libertaire stadsstaat uitroepen. (trekt minachtend aan zijn Gauloise) Blijkbaar wil men in Frankrijk vandaag een schoolsysteem dat jonge mensen enkel klaarstoomt om zonder veel nadenken hun beroep uit te oefenen en hun belastingbrief in te vullen. Schrijf maar op: de huidige regering in Frankrijk is net zo Versaillaans als die van 1871! GUIDO: De strip staat propvol tekeningen van Parijs anno 1871. Heb je nog veel foto's teruggevonden uit die tijd? Tardi: Fotografie was toen al populairder dan je denkt, en verrassend goedkoop, maar dat neemt niet weg dat de foto-archieven over de Commune zeer beperkt zijn. Ik heb me meestal gebaseerd op geschriften, waaruit ik leerde welke historische monumenten en gebouwen in brand waren gestoken, hoe bepaalde straten er toen uitzagen… Ik heb wel een bijzonder interessant fotoalbum uit die tijd kunnen inkijken in een museum in Parijs. Foto's, gemaakt door een pastoor, van Communards die poseren met hun geweer, of op een barricade of weet ik veel. Welnu, onder elke foto stond een naam en adres. Toen de Franse autoriteiten Parijs heroverden, hebben ze dat fotoalbum gebruikt om de Communards op te sporen en tegen de muur te zetten. Dat was misschien de allereerste keer dat foto's werden gebruikt om gezochte personen te vatten. Noem een nieuwe technologie, en de flikken springen er meteen op! (wrang lachje) (HDP)
|
|
|
De Foto & De Mandarijn (Oog & Blik / De Bezige Bij)
24/05/2012
Net nu Mark Retera's heerlijk absurde gagstrip 'Dirkjan' zijn herintrede doet in de Humo, ligt een merkwaardig boekje van dezelfde auteur in de winkel. De Foto De Mandarijn lijkt op het eerste gezicht op een langer verhaal van 'Dirkjan', maar tegelijk ook weer niet.
Eerder dan absurde toestanden te beleven, komt de dikke konijnentand nu in een licht melancholisch verhaal terecht, dat op agenda- (of dagboek?)formaat wordt verteld. Het is een zwaar gerasterde zwart-witherinnering aan een onbeantwoorde jeugdliefde, en in dat opzicht zeer geslaagd. Een graphic novel kan je De Foto De Mandarijn bezwaarlijk noemen, maar als graphic novelle is dit een bijna teder boekwerkje geworden, dat bovendien prachtig is vormgegeven.
(HDP)
|
|
|
Gringos Locos (Dupuis)
16/05/2012
Nu het relletje rond de ontstemde erven is overgewaaid, kunnen we de opmerkelijke strip Gringos Locos eindelijk op zijn verdiensten evalueren.
Eerst nog één keer recapituleren. Eind jaren veertig had de flamboyante Joseph Gillain alias Jijé een schare jonge, beloftevolle striptekenaars om zich heen verzameld in zijn atelier in Waterloo. Dat zootje getalenteerd ongeregeld kon hun prille werk kwijt aan het populaire weekblad Robbedoes, maar ze droomden van meer. Aan de andere kant van de oceaan was Walt Disney toen al een legende, en de jonge Belgische penseelridders droomden van een carrière in de Californische teken
|
|
|
De Schaduw van de Raaf (Casterman)
10/05/2012
Wie op zolder een doos met oude nummers van het weekblad Kuifje heeft liggen, weet dat daar halverwege de jaren zeventig niet veel interessants in stond, op het laatste 'Kuifje'-verhaal De Picaro's na. Alhoewel: één strip, gepubliceerd in 1976-'77, was duidelijk andere koek.
De Schaduw van de Raaf, van het toen opkomende toptalent Didier Comès, was anders. Meticuleus getekend, zorgvuldig opgebouwd en drijvend op een vernieuwend magisch-realistisch concept: De Schaduw van de Raaf was een graphic novel avant la lettre. Deze oneshot over een aan visioenen lijdende frontsoldaat in de Eerste Wereldoorlog staat vandaag nog altijd als een huis, en is eindelijk weer verkrijgbaar in albumvorm. Indertijd werden de platen ingekleurd, maar de v
|
|
|
Gasten (Oog & Blik / De Bezige Bij)
03/05/2012
De 47-jarige Amsterdamse autodidact Guido van Driel toont weer eens hoe duivels goed hij is in zijn nieuwe graphic novel Gasten. Het is het verhaal van twee Britse voetbalsupporters die in Amsterdam arriveren voor de interland Nederland-Engeland.
De match blijkt echter niet het hoofddoel van hun reis, en zelfs de overgeëtaleerde seks en drugs op de Walletjes missen hun effect. Via minutieus gedoseerde flashbacks en perfect getimede onthullingen laat van Driel je binnenkijken in de psyche van zijn personages, die een gemeenschappelijk trauma delen. Daarnaast is deze prachtig getekende en gekleurde strip een heerlijke ode aan de schoonheid en de veerkracht van Amsterdam, een stad waar zelfs de lelijke banaliteit van een
|
|
|
Asgard 1: IJzerpoot (Dargaud)
26/04/2012
Het vikingentweeluik 'Asgard' is gebaseerd op een idee dat Xavier Dorison had voor een geannuleerde spin-off van 'Thorgal'. Wellicht was die annulering goed nieuws, want het aantal 'Thorgal'-spin-offs heeft zo stilaan het verzadigingspunt bereikt.
Dorison vond het verhaal echter te interessant om terug in zijn ideeënlade te proppen, filterde er de 'Thorgal'-link uit en kijk: IJzerpoot blijkt een tamelijk geweldige avonturenstrip te zijn. De Moby Dick-achtige drijfveer, de tragiek van een van bij de geboorte gemarkeerde hoofdfiguur en de ruige vikingenmythiek spreken ten zeerste aan, al blijft Dorison een wat warrige verteller. De tekeningen zijn van Ralph Meyer, die in dit album zijn beste werk tot dusver
|
|
|
Het onzienbare en andere verhalen (Oog & Blik/De Bezige Bij)
19/04/2012
De sympathieke, enigszins onderschatte Nederlandse stripauteur Erik Kriek kreeg een werkbeurs om een lang gekoesterde droom te realiseren: het bewerken van een aantal kortverhalen van H.P. Lovecraft.
Voor wie zijn horrorklassiekers niet kent: Lovecraft was een jong gestorven Amerikaanse auteur uit het begin van de vorige eeuw wiens oeuvre bijna in de maalstroom der vergeten pulp was terechtgekomen, maar vandaag wordt beschouwd als pionierswerk in het horror-, fantasy- en sciencefictiongenre. Kriek is de uitgelezen man om de broeierige, paranoïde beslommeringen van Lovecraft in beelden om te zetten. In een inktzwarte stijl, die ergens een geslaagd midden vindt tussen pakwe
|
|
|
Kees De Jongen (Athenaeum)
12/04/2012
De 69-jarige striptekenaar Dick Matena houdt zich al jarenlang onledig met het minutieus verstrippen van klassiekers uit de Nederlandse literatuur. Hij doet dat met de grootst mogelijke nederigheid: Matena hakt en redigeert niet, maar neemt de integrale literatuurtekst over in zijn stripversie.
Na onder meer De Avonden van Gerard Reve, en Kaas en Het Dwaallicht van Willem Elsschot, heeft Matena nu zijn tanden gezet in Kees de Jongen, de everseller uit 1923 van Theo Thijssen over een knaap die zijn dromen wil waarmaken in het Amsterdam van een eeuw geleden. Het is een baksteen van een strip geworden: bijna vijfhonderd pagina's in monotoon zwart-wit, met een overdosis close-ups en handgeletterde tekst, maar dat laatste is nu eenmaal inheren
|
|
|
Ayako 1: Een meisje om van te houden (Uitgeverij L)
05/04/2012
De productiviteit van de legendarische mangaka Osamu Tezuka (1928-1989) was immens. Hij drukte een stempel op generaties Japanse kinderen met 'Astro Boy', maar tekende in de vroege jaren zeventig ook volwassen manga's, waaronder het duizenden bladzijden tellende 'Boeddha'-epos.
Uitgeverij L brengt nu zijn drieluik 'Ayako' (1972-'73) uit in het Nederlands. De cover en titelkeuze zijn ranziger dan het boek zelf, een pakkende familiekroniek tegen de politieke, economische en sociale achtergrond van het getraumatiseerde naoorlogse Japan. Aan het hoofd van de familie Tenge staat een tirannieke patriarch, die een kind heeft verwekt bij de vrouw van zijn zoon. Ze heet Ayako, en om de schande te verbergen wordt ze decennialang opgesloten in de kelder, terwi
|
|
|
MetaMaus (Oog & Blik/De Bezige Bij)
29/03/2012
De Amerikaanse stripauteur Art Spiegelman tekende zijn beroemde strip Maus om af te rekenen met de demonen uit zijn verleden, want zijn vader en moeder waren overlevenden van Auschwitz.
Maus - dat in afleveringen verscheen sinds 1977 maar pas in 1991 werd voltooid - groeide uit tot een iconische graphic novel en wordt wel eens de beste en meest invloedrijke strip aller tijden genoemd. Het gevolg is dat Spiegelman meer dan twintig jaar later nog altijd door zijn werk wordt achtervolgd en telkens opnieuw dezelfde vragen te horen krijgt over Maus. Daar wil hij nu voor eens en voor altijd komaf mee maken dankzij MetaMaus, het ultieme boek da
|
|
|
Alter Ego: Fouad (Dupuis)
22/03/2012
Toen de auteurs hun zesdelige thrillerstrip 'Alter Ego' lanceerden, maakten ze zich sterk dat het niet uitmaakt in welke volgorde je de albums leest.
Een boude bewering, eigenlijk nooit eerder geponeerd, die echter moeilijk te controleren valt, aangezien de uitgever besloot maar één (weliswaar ongenummerd) album tegelijk op de markt te gooien. Om toch het gedurfde concept van de reeks naar waarde te kunnen schatten, hebben we een album overgeslagen en ons onmiddellijk gewaagd aan Fouad, het ongenummerde deel drie. En inderdaad, dit is een zeer te pruimen op zichzelf staande strip die met genoeg weerhaken in de globa
|
|
|
Meer artikels: (nog 663 artikels in deze categorie)
|
|
|
|