Voor wie de afgelopen vijftig jaar op een andere planeet heeft vertoefd nog even samenvatten: Charlie is een jongetje uit een arm gezin. Hij vindt in een chocoladereep een gouden ticket, en is daarmee een van de vijf uitverkoren kinderen die de reusachtige chocoladefabriek van de excentrieke Willy Wonka mogen gaan bezoeken. Eenmaal de poorten van de fabriek achter hem zijn dichtgeslagen, komt Charlie terecht in een vreemde, maar wonderbaarlijke sprookjeswereld.

Al van in het begin zit deze film helemaal goed. De openingssequens op de meeslepende tonen van Danny Elfman, de filmcomponist die zichzelf hier overtreft, is een briljante kortfilm op zich. En dan moet het nog beginnen. Tim Burton maakt er zo'n visueel festijn van dat je ogen te kort komt. In schrille snoepkleuren schept hij een soort superieure pretparkwereld die verbaast, amuseert en toch geloofwaardig overkomt. Het is smullen, het is genieten, het is delicieus, het is verrukkelijke eye candy.

Willy Wonka wordt gespeeld door Johnny Depp, en wie Edward Scissorhands en Ed Wood heeft gezien, weet dat Burton het allerbeste uit deze acteur naar boven weet te halen. Dat is in Charlie and the Chocolate Factory niet anders. In een uitzinnige mix van de bijna buitenaards bizarre Michael Jackson anno 2005 en de decadente Alex de Large uit Clockwork Orange zet hij een personage neer dat je niet licht zal vergeten. Wat trouwens niet alleen voor het hoofdpersonage geldt: de kinderen zijn perfect gecast, en er zitten een paar onweerstaanbare volwassen bijrollen in.

Vergis je dus niet: Charlie and the Chocolate Factory is geen kinderfilm voor op woensdagnamiddag, maar zowaar de beste Tim Burton in jaren, en dat wil heel wat zeggen. Laat je betoveren.

 (JC)