Na zijn studententijd aan de kunstschool verovert Dave McKean (40) samen met vriend en scenarist Neil Gaiman de Amerikaanse stripmarkt. Hun volstrekt eigenzinnige comics als Sandman, Violent Cases en Black Orchid gelden vandaag als klassiekers in het genre. "Dat was een fantastische tijd," zegt McKean. "De sfeer bij de grote Amerikaanse stripuitgeverijen was halverwege de jaren '80 heel erg open. Alles kon, alles mocht. Wij kregen bij wijze van spreken hun iconen in handen en mochten er naar goeddunken mee doen wat we wilden." De Amerikaanse markt was trouwens de enige optie voor die generatie jonge Britse stripmakers, want volgens McKean is er in Engeland helemaal géén stripscene. "Er zijn twee jongensbladen en één tijdschrift vol strips met halfblote meiden. That's it. We moesten dus wel ons ei kwijt aan de andere kant van de oceaan."

>> BATMAN BEU

Na Arkham Asylum, een nochtans grensverleggend en onthutsend Batman-verhaal, kreeg McKean genoeg van comics. "Op de keper beschouwd is het een heel onnozel genre," geeft hij toe. "Wij probeerden die superhelden heel serieus aan te pakken, hun duistere ziel te doorgronden als het ware, maar ik vond dat het niet werkte. Misschien heeft het te maken met het feit dat ikzelf als kind nooit verslingerd ben geweest op superhelden. " Hij gesticuleert overdreven als een superhero in het midden van een knokpartij. "Al dat geknok, het doet me gewoon niks. Frank Miller, die heeft fantastische Batmanstrips gemaakt, maar hij is dan ook dol op dat personage. Ik niet."

>> CD-HOESJES ALS VISITEKAARTJE

McKean gooide het daarna over een heel andere boeg. Hij zuiverde zijn exuberante schilder- en collagestijl uit om een heel sobere, maar heel dikke strip te tekenen: het adembenemende, vijfhonderd bladzijden tellende meesterwerk Cages. Maar bovenal beperkte McKean zich niet langer tot het stripmedium. "Ik word vandaag meer aangesproken over mijn cd-hoesjes dan over mijn stripwerk," grijnst McKean, zelf trouwens een niet onverdienstelijk jazzmuzikant. Hij ontwierp hoesjes voor Tori Amos, Alice Cooper en Counting Crows, terwijl John Cale en The Rolling Stones staan aan te schuiven. Maar met welke artiest zou hij nu echt heel graag eens samenwerken? Zonder nadenken: "Dat zou dan een jazzlegende moeten zijn. Herbie Hancock of zo. Wat ik het allerliefste had gedaan, was een hoes voor Miles Davis, maar die is er helaas niet meer. Miles, dat was nog het tijdperk van de vinylhoezen. Dat heb ik net gemist, eigenlijk. Ik ben het nu wel gewend om voor cd-booklets te werken. Dat kleine formaat, ik hou er eigenlijk wel van. Minder van de plastieken doosjes, maar in de booklets zelf kan ik me wel uitleven."

>> WEG MET DE INTERACTIVITEIT!

Niet alleen in cd-hoesjes trouwens. McKean heeft zich ontpopt tot allround kunstenaar: hij fotografeert, tekent strips, is illustrator, schildert, draait films en maakt ook slim gebruik van zijn computer. "Ik heb een tijdje geleden tijdelijk een website gehost waarin ik een verhaal wou vertellen. Club Salsa heette dat project, 't was een soort experiment. Een mislukt experiment. Het fijne aan een verhaal is dat het niet interactief is, en van een website verwacht men dat blijkbaar toch altijd. Een interactief verhaal, dat bestaat niet. Vergeet dat. Vergeet trouwens ook maar meteen dat vreselijke modewoord 'interactiviteit'. Die website hebben we snel weer opgedoekt, of had ik dat al gezegd?" Hij speelt met een muntstuk dat tussen ons op tafel ligt. Ik vraag hem wat hij op de flipside zou zetten mocht men hem vragen om de eventuele toekomstige Britse euromunten te ontwerpen. "In geen geval de Queen. Ik denk een vis. Vissen zijn zwaar ondervertegenwoordigd op muntstukken. Ik weet het: fish and chips!" Dave McKean buldert van het lachen, en de demonen in zijn fabelachtig knappe werk aan de muren van Tweebronnen grimassen met hem mee. Narcolepsy, gaat dat zien. Herbert De Paepe