The Hills Have Eyes
The Hills Have Eyes is een venijnig en extreem bloederig horrorfilmpje van de piepjonge Franse regisseur Alexandre Aja. Die moet niet álle pluimen op zijn hoed steken, want het is in de eerste plaats een remake van de klassieker van
shockmeister Wes Craven.
Maar toch, je moet talent in je botten hebben schuilen om een simpel gegeven (een familie krijgt een klapband in de woestijn van New Mexico en wordt geterroriseerd door een bende mutanten, voortbrengsels van de proeven met kernbommen uit de jaren '40 en '50) zo efficiënt en vooral zo
stylish op pellicule te krijgen. Vergelijk
The Hills Have Eyes bijvoorbeeld eens met
Wrong Turn, een film van een drietal jaar geleden die eigenlijk krek hetzelfde verhaal wou vertellen, maar daar jammerlijk in mislukte. Deze keer is het veel beter gedaan, door een regisseur die duidelijk zijn klassiekers kent en de hele trukendoos van het genre onder de knie heeft. Ok ja, de finale is veel te lang en wel heel, héél erg bloederig, maar ondertussen hadden we al zoveel
guilty pleasure beleefd aan deze onweerstaanbare lap
gore & guts dat we ons ook de smakeloze beenhouwerij met een vettige grijns hebben laten welgevallen. Deze zinderende, bloedhete
slasher staat stijf van de knipoogjes naar
From Dusk till Dawn en zowat alle spaghettiwesterns ooit gemaakt, de bijlen en pikhouwelen vliegen vrolijk in het rond en de liefhebbers van de mooie benen van de verrukkelijke Emilie de Ravin (Claire Littleton uit
Lost) hebben ook niets te klagen. Ideaal filmpje voor tijdens de volgende hittegolf, ondanks de hectoliters ketchup een oase van creativiteit in een tijd van inspiratieloze horror-remakes.
(JC)