|
|
|
|
Gepost: 7/09/2006
Categorie: Strips
'Murena', de superieure stripreeks over keizer Nero, de venijnige vrouwmensen die hem omringden en de dodelijke decadentie van het Oude Rome, is terug.
De eerste cyclus, die handelde over de perfide manipulaties van Nero's moeder Agrippina, is gebundeld in een mooie verzamelband, iets wat zelden gebeurt op de Nederlandstalige stripmarkt. Dat feit op zich was al reden genoeg om te feesten, maar bovendien zijn Philippe Delaby en Jean Dufaux begonnen met een tweede cyclus, met een bloedstollend knap nieuw album als resultaat. Agrippina is niet meer, maar de fantasie van schrijver Jean Dufaux blijkt springlevend. Hetzelfde geldt voor zijn zakelijk instinct. De eerste 'Murena'-cyclus was inmiddels al vier jaar afgerond en had zo langzamerhand een cultstatus verworven. Ondertussen Dufaux' samenwerking met tekenaar Philippe Delaby in 2004 geresulteerd in een oogstrelend nieuw deel van de al even succesvolle fantasy-reeks 'De Klaagzang van de Verloren Gewesten'. Dufaux en Delaby waren een gouden team gebleken, en ze zouden wel gek zijn geweest als ze niet hadden doorgegaan met 'Murena'. Het resultaat ligt vandaag in de winkel en heet De Zwarte Godin. Hou je vast voor een meesterlijk getekende en meeslepend geschreven reis naar het met intriges bezaaide Oude Rome, waar Nero definitief het pad naar de waanzin inslaat, de verleidelijke Poppaea haar gifgroene ogen op de keizer laat vallen en de wagenrennen door het Circus Maximus denderen. Uitgeverij Dargaud liet Delaby en Dufaux door het nieuwe album bladeren en commentaar geven bij hun werk. Dat klonk als volgt. Delaby: Voor de eerste keer in 'Murena' openen we met een tekening van een volle pagina. Al die pracht en praal, en die menigte, ik vond het heerlijk om dat te tekenen. Dufaux: De opener van een strip is heel belangrijk. Omdat we aan een nieuwe cyclus begonnen, wou ik dat de lezer een overzicht kreeg. Maar zo'n grote tekening met een enorm decor, vol diepte en details, dat kun je je enkel maar permitteren als je een tekenaar hebt die het aankan. Delaby: Ik teken nochtans even lang aan één gezicht dan aan een heel decor. Dufaux: Hoe een personage grafisch wordt weergegeven, dat is van primordiaal belang voor de helderheid van een strip. Als de 'acteur' niet past bij de rol, zal het scenario zijn richting verliezen. Philippe z'n 'castings' zijn altijd vlekkeloos. Delaby: Aan de scènes met de wagenrennen, die bijna een kwart van het album innemen, heb ik twee maanden gewerkt. Ik heb het publiek getekend tot en met de kleinste figurant. Ze kijken niet allemaal in dezelfde richting: er zijn er die commentaar geven, die zich naar hun buurman toedraaien... De invalshoeken zijn zeer divers. Dufaux: Het spektakel speelt zich tegelijk af in de arena en in het publiek. Ik wou een parallel weergeven tussen de race met de wagens en de race naar de macht. Je moet je voorstellen dat wagenrennen in die tijd even populair was als voetbal of tennis vandaag. Alleen vielen er dikwijls doden, want het ging eigenlijk om mannen die rechtop stonden in een zeepkist die werd voortgetrokken door vier paarden. Als de keizer meereed, dan toomde men zijn paarden in. Wat niet wil zeggen dat het dan niet gevaarlijk meer was. Nero had echt wel ballen om daaraan mee te doen. Delaby: En tegelijk was Nero niet bang om zich in het ondergrondse homomilieu te begeven. "Dit is het Rome naar mijn hart," zegt hij. Je mag niet vergeten dat hij heel zijn leven de speelbal, het slachtoffer van vrouwen is geweest. In zo'n typische mannenwereld voelde hij zich thuis, kon hij zich herbronnen. Dufaux: De Romeinen hadden het niet voor mietjes, maar homoseksuele relaties op zich waren zeker niet in strijd met de moraal van die tijd. (HDP)
|
|
|
De Foto & De Mandarijn (Oog & Blik / De Bezige Bij)
24/05/2012
Net nu Mark Retera's heerlijk absurde gagstrip 'Dirkjan' zijn herintrede doet in de Humo, ligt een merkwaardig boekje van dezelfde auteur in de winkel. De Foto De Mandarijn lijkt op het eerste gezicht op een langer verhaal van 'Dirkjan', maar tegelijk ook weer niet.
Eerder dan absurde toestanden te beleven, komt de dikke konijnentand nu in een licht melancholisch verhaal terecht, dat op agenda- (of dagboek?)formaat wordt verteld. Het is een zwaar gerasterde zwart-witherinnering aan een onbeantwoorde jeugdliefde, en in dat opzicht zeer geslaagd. Een graphic novel kan je De Foto De Mandarijn bezwaarlijk noemen, maar als graphic novelle is dit een bijna teder boekwerkje geworden, dat bovendien prachtig is vormgegeven.
(HDP)
|
|
|
Gringos Locos (Dupuis)
16/05/2012
Nu het relletje rond de ontstemde erven is overgewaaid, kunnen we de opmerkelijke strip Gringos Locos eindelijk op zijn verdiensten evalueren.
Eerst nog één keer recapituleren. Eind jaren veertig had de flamboyante Joseph Gillain alias Jijé een schare jonge, beloftevolle striptekenaars om zich heen verzameld in zijn atelier in Waterloo. Dat zootje getalenteerd ongeregeld kon hun prille werk kwijt aan het populaire weekblad Robbedoes, maar ze droomden van meer. Aan de andere kant van de oceaan was Walt Disney toen al een legende, en de jonge Belgische penseelridders droomden van een carrière in de Californische teken
|
|
|
De Schaduw van de Raaf (Casterman)
10/05/2012
Wie op zolder een doos met oude nummers van het weekblad Kuifje heeft liggen, weet dat daar halverwege de jaren zeventig niet veel interessants in stond, op het laatste 'Kuifje'-verhaal De Picaro's na. Alhoewel: één strip, gepubliceerd in 1976-'77, was duidelijk andere koek.
De Schaduw van de Raaf, van het toen opkomende toptalent Didier Comès, was anders. Meticuleus getekend, zorgvuldig opgebouwd en drijvend op een vernieuwend magisch-realistisch concept: De Schaduw van de Raaf was een graphic novel avant la lettre. Deze oneshot over een aan visioenen lijdende frontsoldaat in de Eerste Wereldoorlog staat vandaag nog altijd als een huis, en is eindelijk weer verkrijgbaar in albumvorm. Indertijd werden de platen ingekleurd, maar de v
|
|
|
Gasten (Oog & Blik / De Bezige Bij)
03/05/2012
De 47-jarige Amsterdamse autodidact Guido van Driel toont weer eens hoe duivels goed hij is in zijn nieuwe graphic novel Gasten. Het is het verhaal van twee Britse voetbalsupporters die in Amsterdam arriveren voor de interland Nederland-Engeland.
De match blijkt echter niet het hoofddoel van hun reis, en zelfs de overgeëtaleerde seks en drugs op de Walletjes missen hun effect. Via minutieus gedoseerde flashbacks en perfect getimede onthullingen laat van Driel je binnenkijken in de psyche van zijn personages, die een gemeenschappelijk trauma delen. Daarnaast is deze prachtig getekende en gekleurde strip een heerlijke ode aan de schoonheid en de veerkracht van Amsterdam, een stad waar zelfs de lelijke banaliteit van een
|
|
|
Asgard 1: IJzerpoot (Dargaud)
26/04/2012
Het vikingentweeluik 'Asgard' is gebaseerd op een idee dat Xavier Dorison had voor een geannuleerde spin-off van 'Thorgal'. Wellicht was die annulering goed nieuws, want het aantal 'Thorgal'-spin-offs heeft zo stilaan het verzadigingspunt bereikt.
Dorison vond het verhaal echter te interessant om terug in zijn ideeënlade te proppen, filterde er de 'Thorgal'-link uit en kijk: IJzerpoot blijkt een tamelijk geweldige avonturenstrip te zijn. De Moby Dick-achtige drijfveer, de tragiek van een van bij de geboorte gemarkeerde hoofdfiguur en de ruige vikingenmythiek spreken ten zeerste aan, al blijft Dorison een wat warrige verteller. De tekeningen zijn van Ralph Meyer, die in dit album zijn beste werk tot dusver
|
|
|
Het onzienbare en andere verhalen (Oog & Blik/De Bezige Bij)
19/04/2012
De sympathieke, enigszins onderschatte Nederlandse stripauteur Erik Kriek kreeg een werkbeurs om een lang gekoesterde droom te realiseren: het bewerken van een aantal kortverhalen van H.P. Lovecraft.
Voor wie zijn horrorklassiekers niet kent: Lovecraft was een jong gestorven Amerikaanse auteur uit het begin van de vorige eeuw wiens oeuvre bijna in de maalstroom der vergeten pulp was terechtgekomen, maar vandaag wordt beschouwd als pionierswerk in het horror-, fantasy- en sciencefictiongenre. Kriek is de uitgelezen man om de broeierige, paranoïde beslommeringen van Lovecraft in beelden om te zetten. In een inktzwarte stijl, die ergens een geslaagd midden vindt tussen pakwe
|
|
|
Kees De Jongen (Athenaeum)
12/04/2012
De 69-jarige striptekenaar Dick Matena houdt zich al jarenlang onledig met het minutieus verstrippen van klassiekers uit de Nederlandse literatuur. Hij doet dat met de grootst mogelijke nederigheid: Matena hakt en redigeert niet, maar neemt de integrale literatuurtekst over in zijn stripversie.
Na onder meer De Avonden van Gerard Reve, en Kaas en Het Dwaallicht van Willem Elsschot, heeft Matena nu zijn tanden gezet in Kees de Jongen, de everseller uit 1923 van Theo Thijssen over een knaap die zijn dromen wil waarmaken in het Amsterdam van een eeuw geleden. Het is een baksteen van een strip geworden: bijna vijfhonderd pagina's in monotoon zwart-wit, met een overdosis close-ups en handgeletterde tekst, maar dat laatste is nu eenmaal inheren
|
|
|
Ayako 1: Een meisje om van te houden (Uitgeverij L)
05/04/2012
De productiviteit van de legendarische mangaka Osamu Tezuka (1928-1989) was immens. Hij drukte een stempel op generaties Japanse kinderen met 'Astro Boy', maar tekende in de vroege jaren zeventig ook volwassen manga's, waaronder het duizenden bladzijden tellende 'Boeddha'-epos.
Uitgeverij L brengt nu zijn drieluik 'Ayako' (1972-'73) uit in het Nederlands. De cover en titelkeuze zijn ranziger dan het boek zelf, een pakkende familiekroniek tegen de politieke, economische en sociale achtergrond van het getraumatiseerde naoorlogse Japan. Aan het hoofd van de familie Tenge staat een tirannieke patriarch, die een kind heeft verwekt bij de vrouw van zijn zoon. Ze heet Ayako, en om de schande te verbergen wordt ze decennialang opgesloten in de kelder, terwi
|
|
|
MetaMaus (Oog & Blik/De Bezige Bij)
29/03/2012
De Amerikaanse stripauteur Art Spiegelman tekende zijn beroemde strip Maus om af te rekenen met de demonen uit zijn verleden, want zijn vader en moeder waren overlevenden van Auschwitz.
Maus - dat in afleveringen verscheen sinds 1977 maar pas in 1991 werd voltooid - groeide uit tot een iconische graphic novel en wordt wel eens de beste en meest invloedrijke strip aller tijden genoemd. Het gevolg is dat Spiegelman meer dan twintig jaar later nog altijd door zijn werk wordt achtervolgd en telkens opnieuw dezelfde vragen te horen krijgt over Maus. Daar wil hij nu voor eens en voor altijd komaf mee maken dankzij MetaMaus, het ultieme boek da
|
|
|
Alter Ego: Fouad (Dupuis)
22/03/2012
Toen de auteurs hun zesdelige thrillerstrip 'Alter Ego' lanceerden, maakten ze zich sterk dat het niet uitmaakt in welke volgorde je de albums leest.
Een boude bewering, eigenlijk nooit eerder geponeerd, die echter moeilijk te controleren valt, aangezien de uitgever besloot maar één (weliswaar ongenummerd) album tegelijk op de markt te gooien. Om toch het gedurfde concept van de reeks naar waarde te kunnen schatten, hebben we een album overgeslagen en ons onmiddellijk gewaagd aan Fouad, het ongenummerde deel drie. En inderdaad, dit is een zeer te pruimen op zichzelf staande strip die met genoeg weerhaken in de globa
|
|
|
Meer artikels: (nog 663 artikels in deze categorie)
|
|
|
|