Willemyns: Tegen het uitzenduur van Man bijt Hond zit m'n werkdag erop. Ik heb wel elke dag deadlinestress op mijn nek, maar ik moet niet zoveel uren kloppen. Bovendien is het treffelijk betaald, zodat ik makkelijk tijd kan vrijmaken voor muziek. Enfin, niet alleen tijd, ik hou ook nog wat energie over. (lacht)

GUIDO: Koop je je vrijheid als muzikant af door het feit dat je een vaste job hebt?

Willemyns: Ja, en dat doen we ook bewust. Na onze eerste plaat zouden we, mochten we alleen van de muziek hebben moeten leven, ons hebben moeten herhalen om commerciële redenen. Een tweede 'Mr. Doorman' maken, weet je wel? Dat hebben we niet gedaan, en daar ben ik nog altijd blij om. Onze volgende plaat zou misschien weer heel iets anders kunnen worden, want we blijven groeien. Als je iets voor het geld doet, dan groei je niet. Dan ben je niet bezig met creativiteit, maar met andere dingen. Ik ken muzikanten in het wereldje waarvan ik wel eens denk: jij zou beter ook ergens in een bedrijf gaan werken om een beetje met je voeten op de grond te komen. Het licht schijnt niet uit je gat en de wereld draait niet rond muziek alleen. Er is een enorm groot verschil in bedrijfsethiek tussen muziek en tv. Als je bij tv iets vraagt, dan wordt dat gedaan. Als je een afspraak maakt, dan wordt die nageleefd. Mensen doen hun best naar het uiterste van hun mogelijkheden. Iedereen heeft een volwassen verantwoordelijkheidsgevoel, met een goed eindresultaat in het achterhoofd. Welnu, in de muziek is dat niet zo. Ik heb toestanden meegemaakt in de muziek die om te kotsen waren. Géén verantwoordelijkheid, belachelijk gedrag, afspraken niet nakomen, underachievement , mensen in de zak zetten... En het erge is: hoe meer independent , hoe alternatiever, hoe erger. Independent staat voor: als er geld binnenkomt, steken we het in onze zak. De droom van jonge mensen die beginnen in de muziek wordt vaak misbruikt. Ik ben echt heel erg ontgoocheld over de manier waarop de muziekbusiness werkt. Daar zijn momenteel mensen bezig met te pakken wat ze kunnen, op de rug van de muzikanten.

Het leukste bedrijf van België

GUIDO: Wat heb je gestudeerd?

Willemyns: Ik heb eerst pol&soc geprobeerd in Gent, maar dat ging niet. Ik heb zelfs de tweede zit niet meegedaan. Dan ben ik naar het RITS gegaan in Brussel, en dat was fantastisch. Dat was echt het gevoel van: hier kom ik thuis na een hele lange rit. Ik kom van Torhout, waar ik altijd een beetje een buitenbeentje was. De muziekfreak, met de nadruk op freak . En dan kom je op het RITS , en blijkt iedereen daar een freak te zijn. (lacht) Dat vond ik geweldig. Ik volgde daar beeld-geluid-montage, een moeilijke en veelomvattende richting.

GUIDO: Een redelijk technische studie?

Willemyns: Te weinig creatief, vond ik, al heb ik nu wel veel aan de technische dingen die ik daar heb geleerd, niet alleen in mijn beroep als monteur, maar ook in mijn muziek bij Arsenal. Compressors gebruiken, mixen, dat gebruik ik ook allemaal in de muziek. Eigenlijk hadden ze de richting 'beeld-geluid-montage-techno' moeten noemen. (lacht)

GUIDO: 't Is een beetje een knullig woord, maar is Arsenal een hobby naast je werk?

Willemyns: Dat is inderdaad een knullig woord... Nee, muziek is te belangrijk om het zomaar een hobby te noemen. Als dat wegvalt of even stil ligt, dan voel ik echt dat er iets mankeert. Muziek is toch wel een deel van mij, en heeft een effect op heel veel dingen. Als ik ooit voor de verscheurende keuze zou worden geplaatst, zou ik voor muziek kiezen. Denk ik. Maar niet zomaar. Woestijnvis is een heel leuk bedrijf om voor te werken. Ik denk zelfs een van de leukste bedrijven in België. Mijn collega's zijn vrienden, en ik ben in die tien jaar nog niet één dag tegen mijn zin gaan werken. Dus om dat zomaar te laten vallen...

GUIDO: Je hebt al eens op Werchter gestaan, zowat het summum wat je op muziekvlak bij ons kunt bereiken. Toch is dat publiek op Werchter vele malen kleiner dan de honderdduizenden die je dagelijks bereikt met Man bijt Hond .

Willemyns: Ja, maar daar sta je niet bij stil. Ik heb niemand voor ogen als ik monteer. Ik wil gewoon elke dag zo goed mogelijk dat ding afwerken. Heel in het begin stonden we nog stil bij die massa kijkers. Toen werd er champagne gedronken telkens als er 100.000 bijkwamen. Maar je mag kijkcijfers niet vergelijken met volk op een concert. Als mensen zich echt gaan verplaatsen om naar jou te komen kijken, en een duur ticket betalen, dat is toch nog wat anders. Toen we de grote zaal van de AB hadden uitverkocht in drie weken, zonder reclame, dat vond ik heel straf. Die 2000 mensen waren voor mij meer waard dan dat John en ik bijvoorbeeld een nummer zouden spelen in Man bijt Hond . Wat ze ons trouwens al eens tevergeefs hebben gevraagd. (lacht)

Smoorverliefd, tien jaar later

GUIDO: Krijgen jullie regelmatig studenten over de vloer die een thesis willen maken over Man bijt Hond ?

Willemyns: Er is, toen we vier jaar bezig waren, eens een heel vriendelijk, kort mailtje binnengekomen van een student die zei: "Ik maak mijn thesis over Man bijt Hond , zou het mogelijk zijn alle afleveringen op te sturen op videocassette." (lacht) Die mail heeft lang uitgehangen op ons bureau. Vier jaar, dat zijn achthonderd afleveringen, eventjes opsturen op video. Maar Man bijt Hond is inderdaad een prima studieobject. Ik denk dat de maatschappelijke impact van ons programma echt wel relevant is. Daarom vind ik het ook nog leuk om ervoor te werken. Het is een belangrijk programma. We doen aan politiek, maar dan in een tweede laag. Hoe we migranten in beeld brengen, de verzuring tegengaan... Niet zoals Allemaal SAM , dat vond ik vreselijk. Als je er een eerste thema van maakt, met een logo erop, smijt het dan maar in de vuilnisbak.

GUIDO: Stel dat de twintigjarige student Hendrik Willemyns in de toekomst had kunnen kijken, en jou hier vandaag had zien zitten. Zou hij tevreden geweest zijn?

Willemyns: Heel tevreden, denk ik. Op alle vlakken eigenlijk, want de vriendin waar ik nu mee ben, daar was ik indertijd smoorverliefd op. Daarna heb ik ze tien jaar niet gezien, en nu ben ik ermee samen. Goed gedaan toch, hé. Toch nog goed gekomen met die griet. (lacht) Al ben ik er niet zeker van of de twintigjarige Hendrik Arsenal live zo goed zou vinden. Op plaat wel, maar live? In die tijd vond ik Sepultura en Bad Brains het summum. Hardcore, ik was een enorme hardcorefan, en Arsenal zou ik waarschijnlijk nogal soft gevonden hebben. (lacht)

GUIDO: Waar zie je jezelf staan binnen tien jaar?

Willemyns: Geen flauw idee. Ik zie me niet nog tien jaar Man bijt Hond doen. Dat zou belachelijk zijn, twintig jaar Man bijt Hond . Maar aan de andere kant denk ik ook wel: ik zit daar op mijn gemak. Er zijn ergere plekken om terecht te komen. Ik weet het niet. Ook muzikaal kan er zoveel gebeuren op tien jaar tijd...

(HDP)