In het oude Perzische rijk adopteert de wijze koning Sharaman een rebelse, maar nobele straatjongen. De knaap groeit op tot de schalkse prins Dastan (leuke rol voor Jake Gyllenhaal, die een geslaagd evenwicht vindt tussen de silliness van Jack Sparrow en de koninklijke voorbestemdheid van Aragorn), die deelneemt aan de dubieuze invasie van de heilige stad Alamut, waar de schone prinses Tamina huist. Het hoofdverhaal houdt het midden tussen een portie magische mumbo-jumbo rond een dolk waarmee je de tijd kunt terugdraaien, gekoppeld aan een overduidelijke kritiek op de oorlog in Irak. Het zijn echter de nevenverhalen die deze film zo vermakelijk maken. Het amusante gekibbel tussen Dastan en Tamina lijkt wel een echo van de flirterige ruzies tussen Han Solo en prinses Leia in Star Wars. Trouwens een prima zet van de regisseur om Gemma Arterton te casten als de prinses. Zij is mooi genoeg om betoverend te zijn, maar draagt voldoende kenmerken van een koppige tomboy in zich om weerwerk te kunnen bieden aan de kwajongensachtige charme van Gyllenhaal. Als we daar nog aan toevoegen dat de immer voortreffelijke Alfred Molina als de mopperende ritselaar Sjeik Amar zorgt voor een van de geinigste sidekicks sinds lang, weet je dat Prince of Persia garant staat voor twee uur lekker escapistische cinema.