|
|
|
|
Gepost: 4/11/2002
Categorie: Strips
Ons kan je doorgaans niet snel imponeren met cijfers, maar bij de Franse oplage van het nieuwe 'Titeuf'-album De wet van de speelplaats moesten we toch even slikken. Maar liefst 1,4 miljoen exemplaren telt de eerste druk, de tweede hoogste oplage van een stripverhaal ooit, na het absolute record van Asterix en Latraviata vorig jaar.
Bedenker van dit fenomeen is de 35-jarige Zwitser Zep (Philippe Chappuis), die je ook kent van zijn gags in dit eigenste Guido Campus Magazine. Zep is een rijzige, verlegen kerel die nog niet goed beseft wat 'm overkomt. GUIDO: 1,4 miljoen exemplaren!
Zep: (lacht verlegen) Da's veel hé? GUIDO: Plus 25.000 in 't Nederlands. Weegt dat niet op je schouders? Zep: Nee, daar denk ik niet aan. Ik sta 's morgens niet op met de gedachte: nu ga ik eens een mopje tekenen voor 1,4 miljoen mensen. Dat zou gewoon niet gaan, dat zou verlammend werken. Trouwens: ze zijn aan mij niet komen vragen hoeveel exemplaren ze moesten drukken hé! GUIDO: Heb je een verklaring voor dat monstersucces?
Zep: Eigenlijk niet. 't Is ironisch, want ik ben met 'Titeuf' begonnen in de vroege jaren negentig, een crisisperiode. Al mijn projecten werden toen geweigerd. Men verweet me dat ik te ernstige maatschappelijke onderwerpen aanpakte: werkloosheid en zo, ik tekende punkers… Enfin, geen enkele uitgever was daarin geïnteresseerd, en ik besloot dan maar te stoppen met strips. Al bleef ik voor mezelf wel tekenen, in mijn schriftjes. Jeugdherinneringen waren dat, de allereerste mopjes met Titeuf. Die werden gepubliceerd in een fanzine, dat toevallig terechtkwam op een bureau bij uitgeverij Glénat. De rest is geschiedenis… Jeugdherinneringen in stripvormGUIDO: Verfrissend om te horen dat 'Titeuf' niet het resultaat is van een marktstudie!
Zep: (lacht) Juist het tegenovergestelde! De striphandelaars wisten in het begin ook niet goed waar ze de 'Titeuf'-strips moesten plaatsen. De tekeningen deden denken aan een kinderstrip, maar de inhoud dan weer niet… GUIDO: Misschien is dat wel de verklaring van je enorme succes: je maakt iets dat zowel kinderen als volwassenen aanspreekt.
Zep: (knikt) Da's het soort strips waar ik altijd dol op ben geweest: 'Guust Flater', 'Quick & Flupke'… Strips die zich niet op één bepaald doelpubliek richten, maar door iedereen gelezen worden. Al had ik eerst niet door dat 'Titeuf' ook zou aanslaan bij kinderen. Ik dacht dat het eerder iets was voor mensen van mijn eigen leeftijd. Jeugdnostalgie. Pas bij het derde album, toen ik ging signeren, zag ik dat er een heleboel kinderen in de rij gingen staan die de albums letterlijk uit het hoofd kenden en op z'n Titeufs praatten. Ik was erg verrast, want ook de communicatie rond het album was op een ouder publiek gericht. Zep wordt kindsGUIDO: Is 'Titeuf' de grote concurrent van 'De Kleine Robbe', of is het omgekeerd?
Zep: Geen van beide. Misschien bij jullie in België, maar in Zwitserland en Frankrijk zeker niet. Ik vind 'De Kleine Robbe' trouwens niet erg geslaagd. Ieder zijn manier van werken, maar in 'De Kleine Robbe' voel ik dat het volwassenen zijn die grappen over kinderen bedenken. Dat is trouwens het klassieke recept: je tekent een kind, je legt 'm volwassen woorden in de mond, en dat is dan grappig. Bij 'Titeuf' werkt het niet zo. Titeuf is en blijft een kind, met z'n eigen kinderlijke logica en naïviteit. Mijn manier van werken is puur regressief: ik neem een schriftje, en ik schrijf erin als een snotaap, in de eerste persoon, rechtstreekse herinneringen uit mijn jeugd. Ik lach ook met mijn eigen vieze mopjes, als een kind van tien. GUIDO: Wordt dat niet steeds moeilijker? Je bent al 35!
Zep: Nee… Ik weet niet waarom, maar ik kan geestelijk zonder problemen naar mijn kindertijd terugkeren. In het begin dacht ik niet eens één 'Titeuf'-album vol te krijgen. Het zijn er nu al negen… GUIDO: Het zijn er miljoenen, Zep. Miljoenen! Herbert De Paepe
|
|
|
De Foto & De Mandarijn (Oog & Blik / De Bezige Bij)
24/05/2012
Net nu Mark Retera's heerlijk absurde gagstrip 'Dirkjan' zijn herintrede doet in de Humo, ligt een merkwaardig boekje van dezelfde auteur in de winkel. De Foto De Mandarijn lijkt op het eerste gezicht op een langer verhaal van 'Dirkjan', maar tegelijk ook weer niet.
Eerder dan absurde toestanden te beleven, komt de dikke konijnentand nu in een licht melancholisch verhaal terecht, dat op agenda- (of dagboek?)formaat wordt verteld. Het is een zwaar gerasterde zwart-witherinnering aan een onbeantwoorde jeugdliefde, en in dat opzicht zeer geslaagd. Een graphic novel kan je De Foto De Mandarijn bezwaarlijk noemen, maar als graphic novelle is dit een bijna teder boekwerkje geworden, dat bovendien prachtig is vormgegeven.
(HDP)
|
|
|
Gringos Locos (Dupuis)
16/05/2012
Nu het relletje rond de ontstemde erven is overgewaaid, kunnen we de opmerkelijke strip Gringos Locos eindelijk op zijn verdiensten evalueren.
Eerst nog één keer recapituleren. Eind jaren veertig had de flamboyante Joseph Gillain alias Jijé een schare jonge, beloftevolle striptekenaars om zich heen verzameld in zijn atelier in Waterloo. Dat zootje getalenteerd ongeregeld kon hun prille werk kwijt aan het populaire weekblad Robbedoes, maar ze droomden van meer. Aan de andere kant van de oceaan was Walt Disney toen al een legende, en de jonge Belgische penseelridders droomden van een carrière in de Californische teken
|
|
|
De Schaduw van de Raaf (Casterman)
10/05/2012
Wie op zolder een doos met oude nummers van het weekblad Kuifje heeft liggen, weet dat daar halverwege de jaren zeventig niet veel interessants in stond, op het laatste 'Kuifje'-verhaal De Picaro's na. Alhoewel: één strip, gepubliceerd in 1976-'77, was duidelijk andere koek.
De Schaduw van de Raaf, van het toen opkomende toptalent Didier Comès, was anders. Meticuleus getekend, zorgvuldig opgebouwd en drijvend op een vernieuwend magisch-realistisch concept: De Schaduw van de Raaf was een graphic novel avant la lettre. Deze oneshot over een aan visioenen lijdende frontsoldaat in de Eerste Wereldoorlog staat vandaag nog altijd als een huis, en is eindelijk weer verkrijgbaar in albumvorm. Indertijd werden de platen ingekleurd, maar de v
|
|
|
Gasten (Oog & Blik / De Bezige Bij)
03/05/2012
De 47-jarige Amsterdamse autodidact Guido van Driel toont weer eens hoe duivels goed hij is in zijn nieuwe graphic novel Gasten. Het is het verhaal van twee Britse voetbalsupporters die in Amsterdam arriveren voor de interland Nederland-Engeland.
De match blijkt echter niet het hoofddoel van hun reis, en zelfs de overgeëtaleerde seks en drugs op de Walletjes missen hun effect. Via minutieus gedoseerde flashbacks en perfect getimede onthullingen laat van Driel je binnenkijken in de psyche van zijn personages, die een gemeenschappelijk trauma delen. Daarnaast is deze prachtig getekende en gekleurde strip een heerlijke ode aan de schoonheid en de veerkracht van Amsterdam, een stad waar zelfs de lelijke banaliteit van een
|
|
|
Asgard 1: IJzerpoot (Dargaud)
26/04/2012
Het vikingentweeluik 'Asgard' is gebaseerd op een idee dat Xavier Dorison had voor een geannuleerde spin-off van 'Thorgal'. Wellicht was die annulering goed nieuws, want het aantal 'Thorgal'-spin-offs heeft zo stilaan het verzadigingspunt bereikt.
Dorison vond het verhaal echter te interessant om terug in zijn ideeënlade te proppen, filterde er de 'Thorgal'-link uit en kijk: IJzerpoot blijkt een tamelijk geweldige avonturenstrip te zijn. De Moby Dick-achtige drijfveer, de tragiek van een van bij de geboorte gemarkeerde hoofdfiguur en de ruige vikingenmythiek spreken ten zeerste aan, al blijft Dorison een wat warrige verteller. De tekeningen zijn van Ralph Meyer, die in dit album zijn beste werk tot dusver
|
|
|
Het onzienbare en andere verhalen (Oog & Blik/De Bezige Bij)
19/04/2012
De sympathieke, enigszins onderschatte Nederlandse stripauteur Erik Kriek kreeg een werkbeurs om een lang gekoesterde droom te realiseren: het bewerken van een aantal kortverhalen van H.P. Lovecraft.
Voor wie zijn horrorklassiekers niet kent: Lovecraft was een jong gestorven Amerikaanse auteur uit het begin van de vorige eeuw wiens oeuvre bijna in de maalstroom der vergeten pulp was terechtgekomen, maar vandaag wordt beschouwd als pionierswerk in het horror-, fantasy- en sciencefictiongenre. Kriek is de uitgelezen man om de broeierige, paranoïde beslommeringen van Lovecraft in beelden om te zetten. In een inktzwarte stijl, die ergens een geslaagd midden vindt tussen pakwe
|
|
|
Kees De Jongen (Athenaeum)
12/04/2012
De 69-jarige striptekenaar Dick Matena houdt zich al jarenlang onledig met het minutieus verstrippen van klassiekers uit de Nederlandse literatuur. Hij doet dat met de grootst mogelijke nederigheid: Matena hakt en redigeert niet, maar neemt de integrale literatuurtekst over in zijn stripversie.
Na onder meer De Avonden van Gerard Reve, en Kaas en Het Dwaallicht van Willem Elsschot, heeft Matena nu zijn tanden gezet in Kees de Jongen, de everseller uit 1923 van Theo Thijssen over een knaap die zijn dromen wil waarmaken in het Amsterdam van een eeuw geleden. Het is een baksteen van een strip geworden: bijna vijfhonderd pagina's in monotoon zwart-wit, met een overdosis close-ups en handgeletterde tekst, maar dat laatste is nu eenmaal inheren
|
|
|
Ayako 1: Een meisje om van te houden (Uitgeverij L)
05/04/2012
De productiviteit van de legendarische mangaka Osamu Tezuka (1928-1989) was immens. Hij drukte een stempel op generaties Japanse kinderen met 'Astro Boy', maar tekende in de vroege jaren zeventig ook volwassen manga's, waaronder het duizenden bladzijden tellende 'Boeddha'-epos.
Uitgeverij L brengt nu zijn drieluik 'Ayako' (1972-'73) uit in het Nederlands. De cover en titelkeuze zijn ranziger dan het boek zelf, een pakkende familiekroniek tegen de politieke, economische en sociale achtergrond van het getraumatiseerde naoorlogse Japan. Aan het hoofd van de familie Tenge staat een tirannieke patriarch, die een kind heeft verwekt bij de vrouw van zijn zoon. Ze heet Ayako, en om de schande te verbergen wordt ze decennialang opgesloten in de kelder, terwi
|
|
|
MetaMaus (Oog & Blik/De Bezige Bij)
29/03/2012
De Amerikaanse stripauteur Art Spiegelman tekende zijn beroemde strip Maus om af te rekenen met de demonen uit zijn verleden, want zijn vader en moeder waren overlevenden van Auschwitz.
Maus - dat in afleveringen verscheen sinds 1977 maar pas in 1991 werd voltooid - groeide uit tot een iconische graphic novel en wordt wel eens de beste en meest invloedrijke strip aller tijden genoemd. Het gevolg is dat Spiegelman meer dan twintig jaar later nog altijd door zijn werk wordt achtervolgd en telkens opnieuw dezelfde vragen te horen krijgt over Maus. Daar wil hij nu voor eens en voor altijd komaf mee maken dankzij MetaMaus, het ultieme boek da
|
|
|
Alter Ego: Fouad (Dupuis)
22/03/2012
Toen de auteurs hun zesdelige thrillerstrip 'Alter Ego' lanceerden, maakten ze zich sterk dat het niet uitmaakt in welke volgorde je de albums leest.
Een boude bewering, eigenlijk nooit eerder geponeerd, die echter moeilijk te controleren valt, aangezien de uitgever besloot maar één (weliswaar ongenummerd) album tegelijk op de markt te gooien. Om toch het gedurfde concept van de reeks naar waarde te kunnen schatten, hebben we een album overgeslagen en ons onmiddellijk gewaagd aan Fouad, het ongenummerde deel drie. En inderdaad, dit is een zeer te pruimen op zichzelf staande strip die met genoeg weerhaken in de globa
|
|
|
Meer artikels: (nog 663 artikels in deze categorie)
|
|
|
|