Sugar:Ik heb vroeger voetbal gespeeld, maar toen ik op mijn zestiende voor de eerste keer ging boksen, had ik onmiddellijk de smaak te pakken. Drie maanden later ben ik gestopt met voetballen en heb ik me volop geconcentreerd op boksen. Op dat moment ben ik bij mijn coach in Antwerpen terechtgekomen en die lachte er niet mee. Hij geloofde in mijn talent en dus moest ik elke avond trainen van halfzeven tot negen. Erg vond ik dat niet, integendeel zelfs. Ik was er altijd een uur te vroeg en bleef ook meestal tot halftien. Als ik iets wil doen, dan ga ik er voor de volle honderd percent voor.

GUIDO: Dus boksen is je grote liefde.

Sugar:Ja, echt wel. Ik ben geboren om te boksen. Toen ik nog in Ghana woonde, kreeg ik geen toelating van mijn mama om dat te gaan doen, dus bleef het bij straatvechten. Toen ik op mijn zestiende naar Europa trok om te studeren, kon ik wel doen waar ik zin in had, dus besloot ik ervoor te gaan. Mijn vader steunde die beslissing. Na zeven maanden oordeelde mijn coach dat ik klaar was voor een eerste bokskamp, maar ik wou toch liever nog een aantal maanden wachten. En precies een jaar na mijn eerste training was het zover.

GUIDO: Hoeveel kampen zijn er zo?

Sugar:Per jaar neem ik deel aan een viertal grote bokskampen en zes à acht kleine. Om goed te presteren op zulke dagen, train ik elke dag zeven en een half uur.

GUIDO: Is het een gevaarlijke sport?

Sugar:Alle sporten zijn gevaarlijk, want je kan altijd iets tegenkomen. Thaiboksen en K-1, waarbij je ook je voeten mag gebruiken, dat vind ik pas gevaarlijk. En free fight, want daar zijn de regels wel heel laks. Maar boksen, dat valt wel mee. Als je je vuisten in de lucht houdt en een beetje wakker blijft tenminste.

GUIDO: Dus je hebt nooit schrik als je in de ring stapt?

Sugar:Nee, ik ben net blij als ik in de ring stap, en als ik daar zelf een paar klappen krijg, dan is dat maar zo. Shit happens. Het enige waarvoor ik schrik heb, is de andere echt afmaken. Als dat gebeurt, zeg ik achteraf ook wel altijd sorry. Ik ben heel gelovig en bid altijd tot God voor ik in de ring stap, maar dan vraag ik hem niet om me te helpen winnen. Ik dank hem alleen, omdat ik hier nog rondloop.

GUIDO: Word je vaak herkend op straat?

Sugar:Constant. Overal waar ik loop of kom, hoor ik: "Is dat die Sugar niet?" En die mannen generen zich niet hoor. Als ik op restaurant zit, wachten ze niet tot mijn bord leeg is om te vragen of ik voor de foto wil poseren. Dat kan wel eens lastig zijn, maar meestal vind ik dat wel tof. Het zijn mijn supporters hé en zij zijn altijd welkom. Zeker kindjes, want ik ben zot van kindjes. Veel kinderen komen zelfs aan de deur bellen, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Ik vind ze fantastisch. En als ik iets kan doen voor de supporters, dan doe ik dat ook.

GUIDO: Het is belangrijk voor boksers om hun gewicht op peil te houden. Sta je constant op dieet?

Sugar:Ik moet inderdaad letten op wat ik eet. Van ’s morgens tot ’s middags staat er enkel fruit op het menu en daarna vul ik mijn maag met zaken als biobrood of donkerbruin brood, met daarop confituur of natuuryoghurt.

GUIDO: Nooit een pak friet?

Sugar:Een pak friet? Oei, dat is lang geleden hoor. Maar als ik met mijn vrouw en zoontje naar een frituur ga, dan proef ik altijd wel eens. Leven zonder frietjes, dat kan niet hé. (lacht)

GUIDO: Je hebt ook deelgenomen aan Expeditie Robinson.

Sugar:Dat was echt een ongelooflijke ervaring!

GUIDO: Had je ’t daar niet moeilijk met het voedseltekort?

Sugar:Ik heb van de eerste tot de laatste dag genoten, maar ook zwaar afgezien. Niet zozeer door het voedseltekort, maar vooral omdat regenbuien ons ’s nachts wakker hielden. En bovendien was alles nat, ook het hout. Vuur maken om terug op temperatuur te komen, zat er niet in.

GUIDO: De feestdagen komen eraan. Ga je kerst en eindejaar uitbundig vieren?

Sugar:Nee, zwaar feesten is niet aan mij besteed. Ik drink ook nooit alcohol, enkel water. Dat is misschien saai, maar ik vind dat niet erg. Als mijn familie van de feesten geniet, geniet ik mee. Daar heb ik geen alcohol voor nodig.