|
|
|
|
Gepost: 29/12/2010
Categorie: Muziek
Laat het duidelijk zijn: Kevin Parker is Tame Impala, bezieler en brein achter de heerlijke plaat Innerspeaker, officieel het debuut. Parker is bezeten van zijn muziek, bezeten van effectpedalen en bovendien een weirdo zoals we ze graag hebben.
"Ik besta voor 90% uit muziek." GUIDO: Pukkelpop was jullie kennismaking met België? Kevin: Er is veel volk komen luisteren. We hebben ook The Flaming Lips ontmoet. Wayne Coyne had ons blijkbaar vernoemd via zijn Twitter en nadien heb ik het met hem nog een hele tijd over effectpedalen gehad. Heel fascinerend. We hebben goed gespeeld op Pukkelpop, vonden we zelf. De vorige show in Europa, de allereerste, was in Londen en die was minder dan een dag nadat we uit Australië waren aangekomen. Dank u management, dat leek nergens naar. Ik hou ervan om tijdens een optreden te kunnen anticiperen, want ik doe heel veel. Pedalen, visuals die ik link aan mijn gitaren en pedalen, een oscilloscoop die ik gebruik voor de visuals. Op die show was ik twee stappen achter. Mentaal zat het volledig verkeerd. GUIDO: Waren jullie thuis al lang bezig? Kevin: Bezig wel, maar nog maar weinig live gespeeld. Zelf ben ik al jaren van alles aan het spelen en opnemen in mijn garage. Binnen Impala spelen we allemaal in verschillende bands, maar Impala is mijn ding. Ik maak de songs en als we toeren zijn de anderen mee als gastmuzikanten. Maar in Perth is dat nogal de gewoonte. Er zijn veel meer bands die al drie platen uit hebben en waar nog niemand van heeft gehoord, dan af en toe eens een band die het kan maken buiten Australië. Als we samen touren, voelen we ons zeker een band, een geoliede machine, maar thuis doen we vooral ons eigen ding. Door al die shows te spelen, ben ik wel al een veel betere gitarist geworden. GUIDO: Ben jij geobsedeerd door effectpedalen? Kevin: Yep, ik heb er altijd tussen de twintig en dertig mee op het podium en ben constant op zoek naar nieuwe, andere. Als het maar geluid maakt. Geluid en muziek is zowat het enige waar ik een kick van krijg. Het wordt alleen maar erger. Vroeger nam muziek 70% voor zijn rekening in mijn hoofd, nu zit ik toch al ergens in de negentig denk ik. Ik heb nog een half jaar astronomie gestudeerd, maar dat heeft niks te zien met het genre dat ik speel. De ruimte en wat er buiten de aarde is, heeft me altijd al geboeid. Daarvoor heb ik ook nog even ingenieur gestudeerd. Mijn vader vond dat een goed idee. Ik speelde vroeger altijd de begeleiding toen mijn vader gitaar speelde, en zo heb ik mijn eerste akkoorden geleerd. Maar eigenlijk heeft hij altijd gewild dat ik ging studeren, omdat hij me de ontgoocheling wilde besparen van nergens te geraken met mijn muziek. Tegelijk wilde hij ook niet dat ik de magie van muziek zou verliezen door muziek als werk te zien. Hij is vorig jaar gestorven aan kanker, en net toen kregen we ons platencontract. Hij heeft het nog meegemaakt en hij was eigenlijk heel blij. GUIDO: Hoe ben je bij de sound van Tame Impala uitgekomen? Kevin: Ik hou van veel delay, die groeiende openbarstende klank en veel pedalen natuurlijk! (lacht) Ze zeggen me vaak dat mijn pedalenbord net een ruimteschip is, het weegt dertig kilo. Dan heb ik nog een eighttrack waar ik dingen mee doe en die oscilloscoop. Misschien moet ik sommige dingen uit handen durven geven. Maar ik ben bezeten door prutsen, ik moet altijd iets doen, met iets bezig zijn. Ik ben nu ook al bijna een halfuur met dit citroenschilletje aan het spelen. Het heeft met onzekerheid te maken zeker? Ik wil constant alles veranderen, nog een beetje meer zo, iets anders. Ik geloof dat goeie muziek heel gedisciplineerd is, en repetitief, en daarna komen mijn pedalen dan in actie! De songs op Innerspeaker waren al opgenomen voor ze ooit ook maar één keer live hebben geklonken. We zijn nog nooit met ons vier samen in een opnamestudio geweest. GUIDO: Mocht je alles alleen kunnen doen, zou je dat liever hebben? Kevin: Ja, heel zeker. De opnames doe ik nu al zo goed als alleen. Ik ben nu wel een paar songs aan het schrijven samen met Jay (ook van Tame Impala - LAD) en dat is wennen. Ik heb al muziek geschreven met anderen, maar nooit voor Impala, en die band is voor mij het belangrijkste, dus het moet heel goed zijn. Dat samen schrijven is een andere ervaring. Je moet muzikaal echt op dezelfde golflengte zitten, anders werkt het voor mij niet. Ik hou van muziek die uit verschillende hoofden ontstaat, maar het is niet echt mijn manier van werken. Ik voel me soms wel schuldig en misschien is het zielig dat ik de muziek alleen maak en de anderen het maar te spelen hebben, maar tegelijkertijd vind ik het een elegante oplossing. Het idee van een band blijft me vaak te romantisch. Een clubje muzikanten die de beste maatjes zijn, ik geloof er niet echt in. (LAD)
|
|
|
The Shins: Port of Morrow
23/05/2012
Wij volgen niet gedwee de tracklisting; 21ste eeuw, weet je wel. Dan kiezen we op de vierde van The Shins en die waar de heer James Mercer eindelijk opnieuw de touwtjes strak in handen heeft, voor het idyllische ‘September’. Omdat we in die maand op de wereld kwamen, maar vooral omdat we meteen horen dat dit een ongelofelijk fijne song is. Het zweeft en droomt een beetje, Mercer zingt mooi over de liefde, met de juiste woorden. Een zanger die met zijn stem al richting tijdloos gaat en
|
|
|
Beluister de nieuwe Soldout
21/05/2012
Zowel op als naast het podium zijn Charlotte en David van Soldout een elektrisch duo. Terwijl ze hun derde album verfijnen, bieden ze hun fans de kans om de nieuwe songs nu al live te ontdekken. Dat kan vandaag of morgen nog op Francofolies Spa of op 2 juni tijdens een try-out in OJC Kompas in Sint-Niklaas. Op hun website kan je reeds luisteren naar de eerste single van de cd, Wazabi. In de volgende editie van het Franstalige Guido Magazine vind je trouwens een interview met Charlotte.<
|
|
|
The Internet: Purple Naked Ladies
21/05/2012
Hudson Mohawke, The Knife, Kode9, James Holden, artiesten waarbij we het koud en warm kregen toen we hen de eerste keer hoorden. Er gebeurt iets, deze muzikanten zijn aan het zoeken of hebben al iets gevonden, en willen het je koste wat het kost laten horen. Syd The Kid, de enige dame in de wolvenroedel die Odd Future is, behoort ook tot die clan. Bij Odd Future valt ze minder op, maar is ze zeker even baas, en hier doet ze haar ding. Een mindtrip van een nacht in een winterwarme meisje
|
|
|
Sleigh Bells: Reign of terror
18/05/2012
Dan liever Sleigh Bells! Blazen is de boodschap, bombast die werkt, overvloed die het doet. Heerlijke hoes ook. Knetteren met de gitaar, een krijsende frontmadam, daverende drums, overal distortion en geraas. We skydiven ergens tussen AC-DC’s Hell’s bells, dubbele blackmetal-bassen, melige 80’s gelkuiven, anime Bambi-ogen, meekelen op de schoolfuif, Megan Fox, rechtdore gitaarleute met lange, lieve wimpers. Sleigh Bells speelt de perfecte combinatie van gitaar met de tanden op el
|
|
|
Miike Snow: The Jackalope edition
13/05/2012
Als ze een interview krijgen in Thrasher (nog steeds het beste skateboardmagazine) en producergewijs Britney’s Toxic naar waardige hoogten brachten, moeten we hier toch voor openstaan. Op de hoes staat een konijnenhert, een grappig dier met een gewei dat niet bestaat, maar in de VS net als Bigfoot mooie folklore is. We vrezen dat ook Miike Snow gauw folklore zou kunnen zijn. Veel bombarie, veel gezochte geluidjesriedeltjes, veel Vampire Weekend goes digital, veel heen en w
|
|
|
Martyn: Hello Darkness
03/05/2012
Dubsteptechno en technodubstep, de in Washington wonende Nederlander Martyn Deijkers maakt ze in één adem. Geniaal! Of: idioot! Of: blijf in je eigen genre. Alleen al daarom is deze producer/muziekmaker interessant. We moeten voortrekkers hebben die op hun bek durven gaan en evengoed keihard mogen slagen. Martyns ‘Masks’-single is heerlijk. We kenden hem nog niet, maar dat is nu wel anders. Luister er zijn album Ghost people en debuut Great lengths rustig op na, een plaatsje bij
|
|
|
Sioen: "Ik hoef geen gaten meer in de muur te slaan."
25/04/2012
Frederik Sioen is een ander man. Sioen is dertig geworden, heeft rust gevonden en is daar blij om. Dat hoor je in zijn nieuwe album. Een dolblije, tevreden plaat vol seks, passie, black-outs en op tijd weglopen voor de flikken.
GUIDO: Je muziek is nogal ‘anders’ geworden.
Frederik: Cool hé. Ik heb alles in vraag gesteld. Na mijn parcours van drie p
|
|
|
Merdan Taplak: "Ik ben een dj en daar ben ik trots op."
22/04/2012
Véél klankkleur, veel energie, een kolk van dj-enthousiasme en overduidelijk ‘in it for the honey’. Antwerpenaar Merdan Taplak betovert zijn publiek van de moeilijke muziekcriticus tot danszeeën van 10.000 man. Ook zijn debuutplaat is daar hét bewijs van.
GUIDO: Hoe heb jij de overstap van dj naar muziekmaker gemaakt?
Merdan: Geleidelijk, want ik s
|
|
|
Minimal Wave Tapes: Volume two
06/04/2012
Crash Course in Science, The Normal, Fad Gadget, Liaisons Dangereuses, Front 242, The Neon Judgement, Vomito Negro, Trisomie 21, Grauzone, Bauhaus, DAF, The Klinik… Daar kan je al een eind mee op weg in de wereld van de lange zwarte jassen en bulkpacks mascara. Harde synths, kille beats, onderkoelde dance. Begin jaren ’80, toen er nog schokkende geluiden uit computers van 64kb werden getoverd en samples hoogst innovatief waren. Stones Throw, een label met de reputa
|
|
|
Band Of Skulls
01/04/2012
Live spelen is belangrijker dan ooit, want van de platenverkoop moeten muzikanten het niet meer hebben. Dus: de baan op en iedereen met bloed, snaren en jaren op tour overtuigen dat je muziek er staat. Band Of Skulls is het perfecte Engelse voorbeeld van een band die je heerlijk omverblaast en nadien zalft met een prachtig, koortsige, donkere song. En dan moet je hun tweede album Sweet Sour nog horen.
"Song per song, flyer per flyer
|
|
|
Meer artikels: (nog 147 artikels in deze categorie)
|
|
|
|