Zangeres Lara Chedraoui: Mijn eerste festival was Werchter, en toen meteen ook Pukkelpop. Ik was zestien. Ik ging er met al mijn vrienden naartoe en de dag ervoor ga je dan samen inkopen doen. Op de dag zelf, op de bus van Leuven naar de festivalweide, zie je die gigantische stromen mensen naar de campings en het festivalterrein gaan. Ik vond dat heel indrukwekkend. Ik was zenuwachtig toen ik aan het aanschuiven was om op de wei te gaan. Ik had nog nooit zoiets gedaan, buiten Aalst Rockt of zo, of ergens een paar bands in een koeienwei. Dan kom je op die wei en het is daar zo groot. Bij Pukkelpop had ik het weer, want daar kom je toch in een andere scene terecht. Meer podia. Cool, dacht ik, het zou tof zijn mochten die podia er een heel jaar lang staan. Het was het jaar van PJ Harvey, van de weinige die ik me nog herinner van die eerste keer. Ik was en ben gigantische fan van haar. Ik stond er al van de groep die voor haar speelde. Dat was lastig, luisteren naar een act die je niet boeit. Daarna werd ik wel beloond met de wondermooie verschijning van PJ Harvey.

Lara: Je snapt het wel als je een groep op beide manieren ziet. Een club is toch veel intiemer, directer. Vorig jaar ben ik zo naar Feest in Het Park geweest en ik schrok wel even dat het volk zo jong is. Ik vond het wel cool dat die al naar een festival mochten gaan en tegelijk zijn ze ook heel ongeduldig. Dan staan ze tijdens een optreden maar te kwebbelen alsof ze elkaar een half jaar niet meer hebben gezien. Als je bij een optreden van Sophia drie van die gibberende meisjes vlak voor je hebt, kan je niet echt van het concert genieten. Daarna had je een dj-set waarop iedereen los uit zijn dak ging. Dat werkt dan weer wel perfect. Het is wikken en wegen welke bands werken en welke niet.

Lara: Ik had het erover met een vriendin van me. De Belgische ingetogenheid als publiek vind ik toch wel kenmerkend. Belgen staan muisstil te kijken en luisteren, maar geven je nadien wel een overweldigend applaus. Als zestienjarige ging ik gewoon mee in die collectieve Belgische druk over hoe ik me in een publiek moest gedragen, maar op een bepaald moment heb ik dat van me afgezet. We stonden eerst wat te lachen met de ouderen, de dertig- en veertigjarigen die zich eigenlijk gewoon volle bak aan het amuseren waren: dansen en springen. Op mijn achttiende heb ik ook gewoon foert gezegd. Als ik wil dansen, roepen en springen, dan doe ik dat gewoon. Het is geen schande om je eens goed te laten gaan. Dan kijken ze maar. Muziek wordt gemaakt om te beroeren, om te bewegen. Ik heb zo The Black Keys gezien in Nederland en in België. In Nederland was dat een abnormaal zot feestje en in de AB zat ik weer gemetseld tussen drie bikerachtige kerels die de hele tijd aan het dansen waren, terwijl twee meter verder clubjes hipsters afwijzend en misnoegd stonden te gluren. Ik heb me bij de motards gevoegd. ‘Jullie hebben gelijk gasten, da’s een kweetnie hoe goeie beat, daar moet je op dansen!’ ik hou me niet meer in. Weg met de sociale remmingen! Doe wat je voelt dat muziek met je doet. Als je wil wiegen, stilstaan of dansen, die catharsis van muziek is zo mooi. Ik kan er zeker van genieten als ik mensen zich zie amuseren door muziek. Als dat je manier is om je te amuseren, I’ll back you!

Lara: Ik heb Cat Power gezien in de AB en die kreeg de hele zaal stil met ‘Hate’. Die tekst is hard, en iedereen was intens aan het luisteren. Dat doet echt iets met je. Een vrouw, één stem en haar gitaar. Met het Oost-Vlaams rockconcours moest Look & Trees spelen. Ik vind nog altijd dat zij hadden moeten winnen, wat zij toen gedaan hebben. Die show heeft me echt weggeblazen. Ik kon niets meer zeggen, dat was zo goed. Je moet dat gevoel bij jezelf ook durven toelaten. Er is heel veel muziek die je thuis opzet omdat je je goed voelt, of slecht, en op zo’n optreden beleef je die dingen opnieuw, maar toch op een andere manier. Meestal is dat nog zoveel intenser. Dan ga ik naar huis met een glimlach tot achter mijn oren.

Lara: Soms kan ik knopen in mijn keel krijgen als ik aan het zingen ben door de tristesse van een nummer die op me inwerkt als ik me iets minder voel. Dan heb ik zin om te beginnen wenen. Of dan ben ik echt kwaad en los ik al die kwaadheid in een steviger nummer. Dan kom ik van het podium en ben ik echt kapot. Als ik goedgezind ben, kom ik goedgezind van het podium, maar als er iets scheelt, kan ik het echt moeilijk krijgen in de trage nummers.

Lara: Ik hoop het, dat het eerlijk overkomt.

Lara: Oké. (lacht)

Lara: Over de grens in Frankrijk, aan de zee of bij het water, mooi weer. The Beatles op de affiche, die groep staat zoveel op bij mij thuis. The Kinks, PJ Harvey, Cat Power, Feist, Herman Dune, Crystal Castles, M.I.A., Blood Red Shoes, Magnolia Electric Company, Wallace Vanborn, Absynthe Minded. Ik zou veel groepen op de affiche zetten, zodat mijn festival een heel jaar lang of nog langer duurt. Muzikaal weiger ik in een vakje te gaan staan en ik hoop ook dat ik met onze groep en met andere muzikanten kan gaan experimenteren in andere genres. Dat wil ik heel graag doen. Ik heb een discussie gehad met een vriend of ik blind of doof zou willen zijn. Heel moeilijk, maar ik zou toch echt mijn gehoor niet willen opgeven. Nooit meer iets horen, ik zou het niet aankunnen. Als ik me goed voel, luister ik naar muziek. Als ik kwaad ben, leg ik muziek op. Er moet altijd muziek zijn. Ik sta heel vaak op mijn eentje in mijn woonkamer te dansen. Ik heb dat zo hard nodig, de troost en de energie die muziek je kan geven. Er is zoveel muziek dat je weet dat je ze nooit allemaal kan horen. Dat was mijn lievelingstijdverdrijf tijdens de examens. Even YouTuben en dan MySpace, en dan van MySpace naar MySpace verder blijven gaan. Het eindigt niet. Misschien moet je één genre kiezen, dan kan je er misschien geraken. Dan kan je elk nummer één keer horen, maar dan mis je ook weer zoveel.

Lara: Draag alsjeblieft sokken, want ik heb een voetenfobie. En verder: zonnecrème, een paraplu, een appel en water. En een buideltas, fuck die sacochen!

 

Foto: Guy Kokken