Wij rolstoelden naar het filmfestival van Oostende om regisseur Geoffrey Enthoven aan de tand te voelen.

 

Geoffrey: Als ze me vragen waarover het gaat, zeg ik altijd: het is een film over drie jonge gasten die zot zijn van wijn en vrouwen. Ze willen naar Spanje om daar van bil te gaan, en ze zijn niet van plan zich te laten tegenhouden. Dat slaat aan, en dan pas zeg ik erbij dat die drie gasten een fysieke handicap hebben. Dat is de twist in de film, die het ook voor ons avontuurlijk maakte. De handicap van de personages is een manier om ogen te openen, om te tonen dat iedereen de mogelijkheden heeft om te doen wat hij echt wil. Daar heb ik zelf veel uit geleerd, want ik ben van nature nogal een pessimist.

Geoffrey: Dat vond ik een ontwapend idee. Ik zag daar onmiddellijk een film in: een busje gehandicapten die naar Spanje rijden om van de grond te gaan, ik vond dat een hilarisch beeld. En tegelijk is het niet verschillend van wat jongeren zonder fysieke beperking doen. Volgens mij trekken álle jongeren, ikzelf ook indertijd, naar Ibiza en de Canarische Eilanden met één doel: om te scoren. Voor gehandicapten is dat extra moeilijk, maar ik denk dat het voor niemand makkelijk is. Heel de media is oversekst, en jongeren krijgen een schuldgevoel: hoe komt het dat ik niet van de grond geraak? Ik ben goed gekleed, ik drink de juiste cocktails, ik geef genoeg rondjes, ik ga naar de juiste fuiven en discotheken... Waarom lukt het mij niet? Het is altijd dezelfde tien percent die wegkomt met one night stands, maar voor het overgrote deel van de jeugd gaat dat niet vanzelf. Het is gewoon niet gemakkelijk, en in die zin denk ik dat mijn film taboedoorbrekend is.

Geoffrey: We zijn anderhalf jaar met de casting bezig geweest, en eerst hebben we inderdaad een oproep gedaan naar acteurs met fysieke beperkingen.

Geoffrey: Ja, maar dat wil niets zeggen. Je kunt buiten het professionele circuit evengoed talent aantreffen. Maar we hebben daar geen geluk mee gehad. Misschien hebben we niet genoeg mensen bereikt, of het taboe was nog te groot? Het ligt ook niet voor de hand hé, want een gehandicapte acteur is per definitie van anderen afhankelijk.

Geoffrey: Gêne zou ik het niet noemen. Het was eerder een uitdaging. Zeker voor Robrecht, die iemand speelt die volledig verlamd is. Als je zoiets niet goed brengt, kan dat je carrière als acteur breken. Hij heeft de lat heel hoog gelegd. Hij speelt met een volledig verkrampt lichaam, zodat hij als het ware vergroeid is met zijn rolstoel. Eigenlijk is hij een soort Wall-E. (lacht) Ja, de acteurs hebben het erg goed gedaan. Tijdens de repetities hebben ze ons zodanig geïnspireerd door hun manier van spelen dat we nog tot vlak voor de opnames aan het script hebben gesleuteld.

Geoffrey: (denkt na) De realiteit is dat mensen met een fysieke beperking zelf heel veel grappen maken. Over hun handicap dan, niet over de persoon die erachter schuilt. En humor is in dit verhaal ook gewoon heel natuurlijk. De drie hoofdpersonages zijn hechte vrienden, en wat is er natuurlijker dan vrienden die elkaar plagen en de draak steken met elkaar?

 

(HDP)