Gepost: 1/10/2011
Categorie: Muziek
Ze komen het podium op met een drumset die volledig is opgebouwd uit pluchen teddyberen. Alsjeblieft, de uitleg voor hun groepsnaam. Verder zijn Dave Sanders en Jason Dousselaere twee heel fijne, uiterst begeesterde muziekmakers die twee, nu misschien al drie perfecte singles op de radio gooiden. Wie kijkt er dan niet uit naar een volledige plaat?
GUIDO: Jullie hebben twee singles uit. Voel je de verwachting naar meer? Dave: Ja, die druk is er altijd. Maar die is er ook voor onszelf. Wij zijn bezig op een zekere standaard en daar willen we niet onder gaan. GUIDO: En die standaard is? Dave: Dat kan je niet weten. Jason: Het moet goed klinken. Over de twee singles die er nu zijn, zijn we 80% tevreden. Dave: De muziekindustrie is ook nogal ‘nasty’ tegenwoordig en je krijgt gewoon geen shitloads of money meer om muziek te maken dus moet je een beetje op jezelf gaan rekenen, tot en met het moment dat je product volledig is afgewerkt. Twintigduizend euro voor producer hier en daar hebben we niet liggen, dus we proberen zelf voor de kwaliteit te zorgen. Dat is best moeilijk. We doen de productie van onze songs tot een bepaald stadium zelf. Jason: Het laatste stapje, om de klank helemaal te krijgen zoals we willen, dat kunnen we nog niet. We hebben wel een eigen studio, maar die is niet voldoende. GUIDO: De DIY-mentaliteit in de muziek is sinds de laatste tien jaar opnieuw heel erg aanwezig? Jason: Het is wel gezonder op deze manier. Het geeft de kans om op heel wat vlakken zelf beslissingen te nemen. Maar er mag altijd iemand komen aanbellen met 100.000 euro die me vraagt om een tijdje in Abbey Road te gaan opnemen. Dave: En dan nog. Ik blijf het heel moeilijk hebben om de controle uit handen te moeten geven. GUIDO: Wie heeft er jullie beide singles dan afgewerkt? Dave: Dat was telkens bij iemand anders. De laatste was met Jeroen van The Subs en ‘Miami’ hebben we gedaan bij François Demeyer, die ook de producer is van Villa (ook Disko Drunkards en Foxylane - LAD). Kids in de eighties GUIDO: Hoe hard ben je bezig met je sound? Veel synths, redelijk 80’s… Dave: We spelen ook op synths uit de jaren tachtig. Ik hoor zo het verschil tussen een synth van de eighties en een van de jaren negentig. Zelfs bij de synths nu, die emulaties zijn van, hoor je meteen het verschil. Dus ja, dan klinken we inderdaad jaren tachtig. Eigenlijk kan het me niet veel schelen welk genre je hanteert, welk tijdperk… Het zijn twee verschillende dingen. Het nummer dat je hoort en die of die vest die de muzikant aantrekt. Van ‘Smells like teen spirit’ kan je ook een eightiesnummer maken. Maar daardoor verandert het nummer op zich niet essentieel, dat is mijn punt. ‘Miami’ staat er akoestisch, de basis zit goed. Jason: We waren ook gewoon kids in de eighties. Mijn eerste muzikale herinneringen liggen in die jaren. Dat happy childhood-ding zit ook wel in Teddiedrum, maar we zijn er niet mee bezig of we nu eighties klinken of niet. Dave: De sounds van synths uit de jaren tachtig vind ik gewoon massief. Jason: Glorious! Dave: En het is dat wat ik graag hoor. Mijn synths van ’90 en 2000 staan daar maar te staan, ik doe er nooit iets mee. En ik weet niet wat er eerst kwam, de synth of de herinneringen. Tja, de herinneringen natuurlijk eerst (lacht), maar ik bedoel meer wat de trigger is van de inspiratie. Als ik op een bepaalde patch van een synth zit en ik speel daar iets op, heb ik opeens zoiets van: waaah, da’s de sound van The Terminator! En dan zit ik meteen in de sfeer van zwartgallig drama en darkness, en dan doe ik daar wel iets mee. GUIDO: Kan je eigenlijk jammen op synths? Dave: Ik ben sowieso geen jammer. Ik zoek een loop die werkt en die probeer ik dan te perfectioneren, eerder dan te blijven uitweiden en jammen. Live moet je je er zeker geen Stevie Wonder-toestanden bij voorstellen. Buddy Holly style GUIDO: Die melancholie voor synths fascineert me wel. Dave: Met gitaren heb je dat niet, die klik. Als je een echte rock-’n-roll- en punkkid bent geweest, dan misschien wel. Ik luisterde al naar Synthesizer Greatest op cassette, en ook new beat en alles. Met een gitaar heb je de sound van je gitaar. Je koopt één sound. Een synth is gewoon een ‘vessel’ van sounds! GUIDO: Gaan jullie ook een volledige plaat maken? Jason: Daar zijn we mee bezig. In het najaar eerst een ep. We hebben al een zak nummers, maar het hoeft allemaal niet zo supervlug te gaan. Die twee nummers die er nu al zijn, werden heel goed ontvangen. Alles wat we nu aan het doen zijn, de vele shows die we spelen ook, komen allemaal alleen door ‘Miami’. GUIDO: SX zit een beetje in hetzelfde verhaal. Dave: Zij hebben zelfs nog maar één nummer uitgebracht. Eigenlijk is minder risico’s nemen gewoon beter in het muzieklandschap van vandaag. Beter dan je reet te zitten afwerken op een volledige plaat, waarop je dan nauwelijks feedback krijgt. Een maand later, of een week, luistert iedereen alweer naar de volgende plaat van een ander. Je krijgt tegenwoordig evenveel aandacht met één goed nummer, misschien zelfs meer, als met een volledig album. Daar zit je dan, vijftien nummers afgewerkt en na een maand verwachten ze bij manier van spreken al een nieuw album. Jason: Het is best cool zoals het nu gaat. Een single, massa’s veel reacties, nog een single, opnieuw heel veel reacties: fijn. Dave: We zitten terug eind jaren vijftig. Jason: Buddy Holly style… Dave: Single, single, single en wanneer kwam er een plaat? Eens je genoeg hits had! Simpel. Eigenlijk is dat wel een gezonde manier van werken. Want tegenwoordig maak je een plaat, die gaat op iTunes en daar kiest iedereen toch weer de singletjes die ze kennen. Jason: Maar ik wil wel een plaat maken! Waar je een sfeer kan neerzetten, waar je je zin kan doen en nummers kwijt kan die geen singlemateriaal zijn. Dave: Ik hoor niet graag platen met drie coole hits, waarop dan alle andere nummers b-hits zijn. Eigenlijk gewoon niet goed, maar volgens een bepaalde formule gemaakt. Geef mij maar én hits, én sfeer. Van die coole, niet gepushte nummers. Jason: Nummers van een minuut, die de sfeer zetten. Thema’s. GUIDO: Een beetje zoals de opener ‘Synrise’ van Goose. Dave: Dat is die ene preset van de DX-7-synth die we gebruiken in onze live-set. Zulke dingen dus, intro’s, ergens een klein nummertje ertussen dat gewoon maar wat blue is of zo. Jason: Nummers die je zo de max kan vinden zonder dat je ze ooit op de radio hoort. GUIDO: Wat vind je van SX? Dave: Ik ben wel fan. Ze zitten nogal in ons vaarwater eigenlijk. Hun paradepaardje is ook de DX-7, net als bij ons. En ergens is het ook erg eighties. Jason: Kate Bush. Beach house meer. Dave: Het is complex, maar het komt complexloos over. Het is heel naturel. ‘Black video’, dat refrein is zo'n ingetogen verrassing. Jason: Wij hebben ook die emotie en sfeer… Dave: Zij zijn nog iets meer into sfeer, meer zweverig, reverb, open, héél goed. Ik voel me er ergens wel mee verwant, en ik ben er ook best wel jaloers op. Jason: Zij heeft ook een heel goeie stem. Dave: Een bezwerende stem. (LAD)
|