Dat zie je meteen als je de eerste vier Blloan-albums naast elkaar legt: los van het logo hebben deze vier strips nog minder met elkaar gemeen dan de partijen die bij de regeringsonderhandelingen rond de tafel zitten. Laten we beginnen met de meest afgemeten voltreffer. De Italiaan Manuele Fior won in Angoulême de prijs voor het beste album met zijn sfeervolle en ontroerende liefdesgeschiedenis 5000 kilometer per seconde, en dat blijkt volkomen terecht. Dit is echt een meesterwerkje, met personages die evolueren, landschappen en locaties die zo indringend zijn dat ze een hoofdrol gaan spelen in het verhaal, oprechte emoties en sublieme impressionistische aquareltekeningen. Bij dit album hoef je alvast niet te twijfelen, want het is een absoluut schot in de roos. Over Voor het rijk, een uit al zijn fantasievoegen barstend seks- en geweldepos dat zich afspeelt in een soort van alternatieve oudheid, zullen de meningen al een stuk verdeelder zijn. Wonderkind Bastien Vivès gooit zijn softe imago voor de leeuwen en creëert samen met Merwan de ultieme machostrip. Vermoeiende lectuur, maar wel verbazingwekkend gedurfd. Eveneens gedurfd, maar jammerlijk mislukt, is De zoon van Rembrandt, waarin Robin de levensloop vertelt van Titus van Rijn, de jong gestorven zoon van de beroemde schilder. Het zal in de voorbereidende brainstorms vast een goed idee geleken hebben een strip over de Gouden Eeuw te tekenen in een supersnelle en summiere schetsstijl (Robin lijkt wel een grafische volgeling van Reiser. Of van ons vierjarig nichtje, we zijn er nog niet uit), maar het resultaat slaat als een tang op een varken. Nee, geef ons dan liever Black Page, een intelligente thriller waarin rasvertellers Giroud en Lapière een jonge journaliste op zoek laten gaan naar een bestsellerauteur die zijn anonimiteit angstvallig bewaart. Haar zoektocht raakt steeds meer verweven met de intrige uit het nieuwe manuscript van die schrijver, wat zorgt voor een akelig en beklemmend sfeertje. De tekeningen zijn van Ralph Meyer, die in deze strip zijn beste werk aflevert. Conclusie? Blloan kondigt zich aan als een zeer boeiend striplabel – ondanks de occasionele misser, maar dat is niet meer dan normaal – dat een aantal interessante en eigenzinnige albums aanbiedt die anders wellicht nooit de Nederlandstalige stripmarkt hadden bereikt. Waarvoor dank en hulde.

 

(HDP)