Leuvense straten liepen leeg, de aula’s liepen dan weer vol en proffen begonnen inhaallessen in te lassen. Zelfs voor die onwetende eerstejaars was het opeens klaar en duidelijk: ons liederlijk leven liep ten einde. Er was geen ontsnappen aan, elke student, willen of niet, was moreel verplicht zijn geliefde studentikoze bezigheden om te ruilen voor het serieuzere werk. Niet alleen Kerstmis en Nieuwjaar stonden in het verschiet, ook die gruwelijke examenperiode brak aan. Het werd hoog tijd om aan de voorbereidingen te beginnen.

 

Dat leren in blanco cursussen geen pretje is, weet elke student. Bij het aanschouwen van die stapel maagdelijk witte syllabussen brak me dan ook het zweet uit. Aan een razend tempo werd alles vakkundig gefluoresceerd terwijl de printer honderdtallen slides te verwerken kreeg. Hoewel ik er steevast voor opteer mijn krakkemikkig kot te verlaten en thuis te studeren, is moeders alledaagse kost niet genoeg om op te overleven. Zowel de plaatselijke apotheker als superette werden verast met een bezoekje en de nodige pepmiddelen om zelfs een luiaard aan het werk te zetten werden aangekocht. Tot slot werd ook de grootmoeder tijdig ingelicht om een kaarsje te branden en haar dagelijks schietgebedje aan haar studerende kleinzoon op te dragen.

 

Eenmaal alles in gereedheid gebracht, brak het moment aan om uitgebreid afscheiden te nemen van het Leuvense studentenleven. Voor een laatste keer vierden we de komende kerstdagen met de nodige alcohol en en zagen we strompelend en ondersteund door een of andere vrouwelijke verovering middelbare studenten richting hun examens vertrekken. Vol gelukzaligheid, viel ik de laatste keer dit jaar in slaap, wetende dat er vast en zeker de volgende dag een olifant zou ronddansen in mijn kop.

 

Zelfs een eeuwig feestende student moet ooit eens studeren en met deze leuze verlaat ik dan ook jullie trouwe lezers voor de komende zeven weken om daarna als nieuw geboren man vol wijsheid terug te komen. Ut vivat crescat et floreat!