|
|
|
|
Gepost: 30/10/2003
Categorie: Strips
'Extra-Muros' is een nieuwe stripreeks om in de gaten te houden. In het eerste deel De klauw van de duivel neemt de Brusselse stripveteraan Daniel Hulet je mee naar de Franse Ardennen, waar drie verhaallijnen vol vreemde parallellen tussen verleden en heden samenvloeien in een vervloekt bos. Spooky!
'Extra-Muros' een relatief toegankelijke Hulet, wat een verademing is na het hermetische 'Immondys', een cyclus waarin Hulet op hoogst bizarre wijze in zijn eigen onderbewustzijn groef. "Aan 'Immondys' heb ik drie jaar gewerkt," zucht de auteur, die een beer van een vent blijkt te zijn met een indrukwekkende kale kop. "'t Was alsof ik drie jaar in een tunnel had gezeten. Drie jaar vechten met je eigen demonen… Geen gemakkelijke strip, niet alleen voor de lezer, maar ook voor mij. Heel vermoeiend. 'Extra-Muros' kan je nu ook weer geen 'ontspanning' noemen, maar 't geeft toch wat meer ademruimte." GUIDO: Je hebt nochtans altijd gezegd dat je nooit aan een klassieke succesreeks zou kunnen werken. Hulet: Iets als 'XIII' of 'Largo Winch' zou ik inderdaad niet kunnen tekenen. Ik moet me artistiek kunnen uitleven, anders verstik ik. Ik zou me vervelen. Ik wil de lezer en mezelf af en toe kunnen verrassen met iets onverwachts. Daarom ook werk ik niet graag samen met een scenarist. In 'Extra-Muros' doe ik mijn zin, maar om zoveel mogelijk mensen te bereiken heb ik mijn ideeën toch in een meer 'klassieke' envelop gestoken. Voor mij is dat vrij nieuw, en het bevalt me wel. Een idioot met een helm op GUIDO: Een aantal personages in 'Extra-Muros' zijn adepten van 'role playing games'. Kan jij begrip opbrengen voor mensen die in het weekend ridderkleren aantrekken en de bossen induiken? Hulet: Nee. (lacht) Ze doen maar hoor, il faut de tout pour faire un monde, maar ik zou me eerlijk gezegd een idioot met een helm op voelen. Ik zou me niet genoeg kunnen inleven in zo'n rol. Daarom ook zou ik niet deugen als acteur. GUIDO: Misschien zijn roleplayers juist wel mislukte acteurs. Hulet: Nee, dat denk ik niet. Hun inlevingsvermogen is een kwaliteit. Die kerels kruipen echt in iemands huid. Je mag dat niet verwarren met historische figuranten in een stoet of zo. Nee, roleplayers gaan echt op in hun rol. Ik zou dat absoluut niet kunnen. Het gegeven wordt in 'Extra-Muros' ook niet echt uitgespit, dat was de bedoeling niet. Het feit dat die roleplayers in de bossen rondhangen, is maar een aanleiding voor mijn verhaal. Strip met soundtrack GUIDO: In het album wil een projectontwikkelaar een pretpark bouwen in de Ardennen. Daar ben je blijkbaar niet voor te vinden? Hulet: Ik vind dat we in het leven al genoeg geconditioneerd zijn, we moeten dat niet ook nog eens gaan opzoeken. Zo'n pretpark, ik zeg niet dat je je daar niet eens kunt gaan amuseren, maar 't is zo fake. Dat prefab-amusement, dat staat me wat tegen. Het idee voor dit album is er gekomen nadat ik had gehoord over een attractiepark dat ze aan het bouwen zijn in Zwitserland. Een park vol esoterische, fantastische elementen, met als decor de Zwitserse bergen. ('Mystery World', een project van Erich von Daniken, auteur van 'Zijn de goden kosmonauten' - HDP) Kan je je dat voorstellen? Da's nu toch niet de plaats om zoiets neer te poten? GUIDO: 'Extra-Muros' heeft een soundtrack gekregen: 17 minuten "donkere, atmosferische muziek" van Empusae. Hulet: Ja, dat is iets wat ik al lang wilde. Empusae staat voor Nicolas Van Meirhaeghe, een Gentenaar van wie ik een concert had gezien hier in Brussel. Hij is een fan van mijn werk, en samen met hem is het idee gegroeid. Ik heb het altijd vreemd gevonden dat films een soundtrack krijgen en strips niet. Nicolas heeft sfeermuziek gemaakt bij 'Extra-Muros'. Je hoeft die niet per se op te zetten om van de strip te genieten, maar het kan. Je doet ermee wat je wil. Je kan evengoed de cd spelen voordat je begint te lezen, om in de sfeer te komen. Of erna, om uit te chillen, waarom niet? (HDP) www.bdhulet.com
|
|
|
De Foto & De Mandarijn (Oog & Blik / De Bezige Bij)
24/05/2012
Net nu Mark Retera's heerlijk absurde gagstrip 'Dirkjan' zijn herintrede doet in de Humo, ligt een merkwaardig boekje van dezelfde auteur in de winkel. De Foto De Mandarijn lijkt op het eerste gezicht op een langer verhaal van 'Dirkjan', maar tegelijk ook weer niet.
Eerder dan absurde toestanden te beleven, komt de dikke konijnentand nu in een licht melancholisch verhaal terecht, dat op agenda- (of dagboek?)formaat wordt verteld. Het is een zwaar gerasterde zwart-witherinnering aan een onbeantwoorde jeugdliefde, en in dat opzicht zeer geslaagd. Een graphic novel kan je De Foto De Mandarijn bezwaarlijk noemen, maar als graphic novelle is dit een bijna teder boekwerkje geworden, dat bovendien prachtig is vormgegeven.
(HDP)
|
|
|
Gringos Locos (Dupuis)
16/05/2012
Nu het relletje rond de ontstemde erven is overgewaaid, kunnen we de opmerkelijke strip Gringos Locos eindelijk op zijn verdiensten evalueren.
Eerst nog één keer recapituleren. Eind jaren veertig had de flamboyante Joseph Gillain alias Jijé een schare jonge, beloftevolle striptekenaars om zich heen verzameld in zijn atelier in Waterloo. Dat zootje getalenteerd ongeregeld kon hun prille werk kwijt aan het populaire weekblad Robbedoes, maar ze droomden van meer. Aan de andere kant van de oceaan was Walt Disney toen al een legende, en de jonge Belgische penseelridders droomden van een carrière in de Californische teken
|
|
|
De Schaduw van de Raaf (Casterman)
10/05/2012
Wie op zolder een doos met oude nummers van het weekblad Kuifje heeft liggen, weet dat daar halverwege de jaren zeventig niet veel interessants in stond, op het laatste 'Kuifje'-verhaal De Picaro's na. Alhoewel: één strip, gepubliceerd in 1976-'77, was duidelijk andere koek.
De Schaduw van de Raaf, van het toen opkomende toptalent Didier Comès, was anders. Meticuleus getekend, zorgvuldig opgebouwd en drijvend op een vernieuwend magisch-realistisch concept: De Schaduw van de Raaf was een graphic novel avant la lettre. Deze oneshot over een aan visioenen lijdende frontsoldaat in de Eerste Wereldoorlog staat vandaag nog altijd als een huis, en is eindelijk weer verkrijgbaar in albumvorm. Indertijd werden de platen ingekleurd, maar de v
|
|
|
Gasten (Oog & Blik / De Bezige Bij)
03/05/2012
De 47-jarige Amsterdamse autodidact Guido van Driel toont weer eens hoe duivels goed hij is in zijn nieuwe graphic novel Gasten. Het is het verhaal van twee Britse voetbalsupporters die in Amsterdam arriveren voor de interland Nederland-Engeland.
De match blijkt echter niet het hoofddoel van hun reis, en zelfs de overgeëtaleerde seks en drugs op de Walletjes missen hun effect. Via minutieus gedoseerde flashbacks en perfect getimede onthullingen laat van Driel je binnenkijken in de psyche van zijn personages, die een gemeenschappelijk trauma delen. Daarnaast is deze prachtig getekende en gekleurde strip een heerlijke ode aan de schoonheid en de veerkracht van Amsterdam, een stad waar zelfs de lelijke banaliteit van een
|
|
|
Asgard 1: IJzerpoot (Dargaud)
26/04/2012
Het vikingentweeluik 'Asgard' is gebaseerd op een idee dat Xavier Dorison had voor een geannuleerde spin-off van 'Thorgal'. Wellicht was die annulering goed nieuws, want het aantal 'Thorgal'-spin-offs heeft zo stilaan het verzadigingspunt bereikt.
Dorison vond het verhaal echter te interessant om terug in zijn ideeënlade te proppen, filterde er de 'Thorgal'-link uit en kijk: IJzerpoot blijkt een tamelijk geweldige avonturenstrip te zijn. De Moby Dick-achtige drijfveer, de tragiek van een van bij de geboorte gemarkeerde hoofdfiguur en de ruige vikingenmythiek spreken ten zeerste aan, al blijft Dorison een wat warrige verteller. De tekeningen zijn van Ralph Meyer, die in dit album zijn beste werk tot dusver
|
|
|
Het onzienbare en andere verhalen (Oog & Blik/De Bezige Bij)
19/04/2012
De sympathieke, enigszins onderschatte Nederlandse stripauteur Erik Kriek kreeg een werkbeurs om een lang gekoesterde droom te realiseren: het bewerken van een aantal kortverhalen van H.P. Lovecraft.
Voor wie zijn horrorklassiekers niet kent: Lovecraft was een jong gestorven Amerikaanse auteur uit het begin van de vorige eeuw wiens oeuvre bijna in de maalstroom der vergeten pulp was terechtgekomen, maar vandaag wordt beschouwd als pionierswerk in het horror-, fantasy- en sciencefictiongenre. Kriek is de uitgelezen man om de broeierige, paranoïde beslommeringen van Lovecraft in beelden om te zetten. In een inktzwarte stijl, die ergens een geslaagd midden vindt tussen pakwe
|
|
|
Kees De Jongen (Athenaeum)
12/04/2012
De 69-jarige striptekenaar Dick Matena houdt zich al jarenlang onledig met het minutieus verstrippen van klassiekers uit de Nederlandse literatuur. Hij doet dat met de grootst mogelijke nederigheid: Matena hakt en redigeert niet, maar neemt de integrale literatuurtekst over in zijn stripversie.
Na onder meer De Avonden van Gerard Reve, en Kaas en Het Dwaallicht van Willem Elsschot, heeft Matena nu zijn tanden gezet in Kees de Jongen, de everseller uit 1923 van Theo Thijssen over een knaap die zijn dromen wil waarmaken in het Amsterdam van een eeuw geleden. Het is een baksteen van een strip geworden: bijna vijfhonderd pagina's in monotoon zwart-wit, met een overdosis close-ups en handgeletterde tekst, maar dat laatste is nu eenmaal inheren
|
|
|
Ayako 1: Een meisje om van te houden (Uitgeverij L)
05/04/2012
De productiviteit van de legendarische mangaka Osamu Tezuka (1928-1989) was immens. Hij drukte een stempel op generaties Japanse kinderen met 'Astro Boy', maar tekende in de vroege jaren zeventig ook volwassen manga's, waaronder het duizenden bladzijden tellende 'Boeddha'-epos.
Uitgeverij L brengt nu zijn drieluik 'Ayako' (1972-'73) uit in het Nederlands. De cover en titelkeuze zijn ranziger dan het boek zelf, een pakkende familiekroniek tegen de politieke, economische en sociale achtergrond van het getraumatiseerde naoorlogse Japan. Aan het hoofd van de familie Tenge staat een tirannieke patriarch, die een kind heeft verwekt bij de vrouw van zijn zoon. Ze heet Ayako, en om de schande te verbergen wordt ze decennialang opgesloten in de kelder, terwi
|
|
|
MetaMaus (Oog & Blik/De Bezige Bij)
29/03/2012
De Amerikaanse stripauteur Art Spiegelman tekende zijn beroemde strip Maus om af te rekenen met de demonen uit zijn verleden, want zijn vader en moeder waren overlevenden van Auschwitz.
Maus - dat in afleveringen verscheen sinds 1977 maar pas in 1991 werd voltooid - groeide uit tot een iconische graphic novel en wordt wel eens de beste en meest invloedrijke strip aller tijden genoemd. Het gevolg is dat Spiegelman meer dan twintig jaar later nog altijd door zijn werk wordt achtervolgd en telkens opnieuw dezelfde vragen te horen krijgt over Maus. Daar wil hij nu voor eens en voor altijd komaf mee maken dankzij MetaMaus, het ultieme boek da
|
|
|
Alter Ego: Fouad (Dupuis)
22/03/2012
Toen de auteurs hun zesdelige thrillerstrip 'Alter Ego' lanceerden, maakten ze zich sterk dat het niet uitmaakt in welke volgorde je de albums leest.
Een boude bewering, eigenlijk nooit eerder geponeerd, die echter moeilijk te controleren valt, aangezien de uitgever besloot maar één (weliswaar ongenummerd) album tegelijk op de markt te gooien. Om toch het gedurfde concept van de reeks naar waarde te kunnen schatten, hebben we een album overgeslagen en ons onmiddellijk gewaagd aan Fouad, het ongenummerde deel drie. En inderdaad, dit is een zeer te pruimen op zichzelf staande strip die met genoeg weerhaken in de globa
|
|
|
Meer artikels: (nog 663 artikels in deze categorie)
|
|
|
|