Terwijl je bij song één en twee overtuigd bent in een Charlatans of ander Manchester-band plaat te zijn beland, gaat dat etherisch, zweverige, psychedelische al gauw lekker in je luister liggen. Marr staat niet voor niets in de top-tien van de beste gitaristen aller tijden en komt met dit album voor het eerst op de voorgrond met een eigen band. Je hoort overal ‘de’ Engelse sound doorsijpelen die de groep tot in de puntjes snapt. ‘Down on the corner’ kon zo op de laatste van Oasis gestaan hebben, alleen is Marr aangenamer luisteren terwijl het toch een eersteling is om ook met zijn stem naar voren te komen.

We hebben wel nooit het gevoel iets nieuws te horen. Veel songs voelen aan als een song die al eens langskwam. Niet dat er constante vernieuwing moet zijn, bij Boomslang stoort het geeneens. ‘Need it’ heeft zo bijna een U2 gevoel, dezelfde drang op een drum die duwend doortsjoekt als in hun ‘Desire’ en een verdwalende mondharmonica. In ‘You are the magic’ komen er wentelende, vliegerige gitaren rond de kalme beat krullen en wil de stem je echt wel overtuigen dat jij "the magic" bent, psychedelisch. ‘Another day’ stapt ritmegewijs langs, lome drumpartij, lome snaren, een track die in het gras naar de lucht aan het kijken ligt. Een heel flink uitgekiend recept van Manchester-melancholie, snippers Blur van vroeger, vage klanken van Ian Brown’s hemelse stem, soms Oasis, vaak Kula Shaker, nogal evident met Alonzo Bevan, die vroeger bij Kula speelde.

Kortom, een oer-Engelse plaat in de beste zin van die betekenis. Marr is een tovenaar met melodietjes, zachte songs en ineenvlechten van elk geluid in de band. ‘Boomslang’ is een goede plaat, geen wereldverzetter maar een kloeke inlossing van de vooraf erg gespannen verwachtingen, en we voelen dat de plaat nog een stuk dieper ons vel zal ingroeien.

(LAD)