|
|
|
|
Gepost: 27/11/2003
Categorie: Strips
Onze favoriete reeks uit de populaire collectie 'Derde Stroming' van uitgeverij Lombard is al van bij het begin 'Alvin Norge' van Chris Lamquet. Het zijn razendsnelle futuristische verhalen over een New Yorkse hacker die de wereld op stelten zet nadat hij een computervirus lanceert dat een eigen leven gaat leiden. Je hoort het: Chris Lamquet houdt een vinger op de pols des tijds!
En toch zit er geen hippe jonge kerel voor ons, maar een vent van bijna 50 die al jaren aan zijn weg timmert via strips in de weekbladen Kuifje, Robbedoes en zelfs mangabladen in Japan. De Shanghai Hypothese is alweer het vierde deel uit zijn 'Alvin Norge'-reeks, het werd dus de hoogste tijd voor een babbel. En kijk eens aan: Lamquet blijkt een echte spraakwaterval! Geen afstanden meer dankzij internet Lamquet: Bij 'Alvin Norge' ben ik in de eerste plaats uitgegaan van de personages. Het hele gedoe met de virtuele wereld is er pas later bijgekomen. Norge leeft in een zeer nabije toekomst. Laten we zeggen dat mijn verhalen zich een jaar of twee vooruit in de tijd afspelen. Of ik dan niet bang ben dat ze vrij snel gedateerd zullen zijn? Ik denk het niet. Ik probeer erop te letten een aantal basiselementen te gebruiken die niet zo snel verouderen. Neem nu een telefoon. Ok, je kan het internet op via je gsm, maar iemand opbellen en met 'm spreken via een toestel blijft daarnaast ook nog wel bestaan hé. Dat is niet zomaar weg op een paar jaar tijd. Wat ik wel interessant vind aan de nieuwe technologische evoluties is dat alle afstanden zijn verdwenen dankzij het internet. Ik werk ook voor een Japanse uitgever, en ondanks de afstand kunnen we op het scherm perfect simultaan aan een pagina zitten te sleutelen. Tekenaar zonder papier Lamquet: Weet je dat ik helemaal niet meer op papier werk? Ik heb geen originelen. Ik teken met een elektronische stift op een pad, en de lijntjes verschijnen rechtstreeks op mijn computerscherm. Lijntjes blijven voor mij heel belangrijk in een stripverhaal. Wellicht zie ik dat zo omdat ik al werkte als striptekenaar toen heel die computerpoespas nog niet bestond. Ik blijf vasthouden aan die lijnen: mijn elektronische stift kun je gebruiken als potlood, pen, penseel… Zo bouw ik mijn tekeningen op: in laagjes. De ene laag boven de andere, en eenmaal ik tevreden ben, gooi ik de overbodige lagen gewoon weg en krijg je het eindresultaat. Enfin nee, het eindresultaat is het album. Dat is het enige wat telt voor mij, de rest interesseert me eigenlijk niet. Ook toen ik nog op papier werkte heb ik nooit schetsen bijgehouden of zo. Dat waren gewoon noodzakelijke stadia om tot het eindresultaat te komen: een stripalbum. Op computer werken is fantastisch: als je een foutje maakt hoef je niet meer volledig te herbeginnen, je laat gewoon de laatste bewerking weg. In principe kun je op computer veel sneller werken dan op papier, maar ik zit telkens weer zodanig te experimenteren met nieuwe effecten en mogelijkheden dat ik er uiteindelijk toch even lang over doe als op de klassieke manier. Virtueel wordt reëel Lamquet: Men vraagt me wel eens of ik met 'Alvin Norge' wil waarschuwen tegen de excessen van de nieuwe technologie. Helemaal niet, ik wil gewoon een leuk verhaal brengen. Wat mij vooral interesseert, is de tegenstelling tussen de echte en de virtuele wereld. Wat ik in dit laatste album probeer, is die twee stilaan naar elkaar doen toegroeien. Dat kan je grafisch al een beetje zien gebeuren: het cartooneske uit de virtuele wereld laat ik doorsijpelen in de echte. In de volgende albums zal je dat nog sterker zien, zodat je je kan beginnen af te vragen waar de cyberspace eindigt, en waar de echte wereld begint. Misschien kom je wel tot de conclusie dat alle gebeurtenissen uit de eerste albums virtueel waren, wie weet? (HDP) www.alvinnorge.com
|
|
|
De Foto & De Mandarijn (Oog & Blik / De Bezige Bij)
24/05/2012
Net nu Mark Retera's heerlijk absurde gagstrip 'Dirkjan' zijn herintrede doet in de Humo, ligt een merkwaardig boekje van dezelfde auteur in de winkel. De Foto De Mandarijn lijkt op het eerste gezicht op een langer verhaal van 'Dirkjan', maar tegelijk ook weer niet.
Eerder dan absurde toestanden te beleven, komt de dikke konijnentand nu in een licht melancholisch verhaal terecht, dat op agenda- (of dagboek?)formaat wordt verteld. Het is een zwaar gerasterde zwart-witherinnering aan een onbeantwoorde jeugdliefde, en in dat opzicht zeer geslaagd. Een graphic novel kan je De Foto De Mandarijn bezwaarlijk noemen, maar als graphic novelle is dit een bijna teder boekwerkje geworden, dat bovendien prachtig is vormgegeven.
(HDP)
|
|
|
Gringos Locos (Dupuis)
16/05/2012
Nu het relletje rond de ontstemde erven is overgewaaid, kunnen we de opmerkelijke strip Gringos Locos eindelijk op zijn verdiensten evalueren.
Eerst nog één keer recapituleren. Eind jaren veertig had de flamboyante Joseph Gillain alias Jijé een schare jonge, beloftevolle striptekenaars om zich heen verzameld in zijn atelier in Waterloo. Dat zootje getalenteerd ongeregeld kon hun prille werk kwijt aan het populaire weekblad Robbedoes, maar ze droomden van meer. Aan de andere kant van de oceaan was Walt Disney toen al een legende, en de jonge Belgische penseelridders droomden van een carrière in de Californische teken
|
|
|
De Schaduw van de Raaf (Casterman)
10/05/2012
Wie op zolder een doos met oude nummers van het weekblad Kuifje heeft liggen, weet dat daar halverwege de jaren zeventig niet veel interessants in stond, op het laatste 'Kuifje'-verhaal De Picaro's na. Alhoewel: één strip, gepubliceerd in 1976-'77, was duidelijk andere koek.
De Schaduw van de Raaf, van het toen opkomende toptalent Didier Comès, was anders. Meticuleus getekend, zorgvuldig opgebouwd en drijvend op een vernieuwend magisch-realistisch concept: De Schaduw van de Raaf was een graphic novel avant la lettre. Deze oneshot over een aan visioenen lijdende frontsoldaat in de Eerste Wereldoorlog staat vandaag nog altijd als een huis, en is eindelijk weer verkrijgbaar in albumvorm. Indertijd werden de platen ingekleurd, maar de v
|
|
|
Gasten (Oog & Blik / De Bezige Bij)
03/05/2012
De 47-jarige Amsterdamse autodidact Guido van Driel toont weer eens hoe duivels goed hij is in zijn nieuwe graphic novel Gasten. Het is het verhaal van twee Britse voetbalsupporters die in Amsterdam arriveren voor de interland Nederland-Engeland.
De match blijkt echter niet het hoofddoel van hun reis, en zelfs de overgeëtaleerde seks en drugs op de Walletjes missen hun effect. Via minutieus gedoseerde flashbacks en perfect getimede onthullingen laat van Driel je binnenkijken in de psyche van zijn personages, die een gemeenschappelijk trauma delen. Daarnaast is deze prachtig getekende en gekleurde strip een heerlijke ode aan de schoonheid en de veerkracht van Amsterdam, een stad waar zelfs de lelijke banaliteit van een
|
|
|
Asgard 1: IJzerpoot (Dargaud)
26/04/2012
Het vikingentweeluik 'Asgard' is gebaseerd op een idee dat Xavier Dorison had voor een geannuleerde spin-off van 'Thorgal'. Wellicht was die annulering goed nieuws, want het aantal 'Thorgal'-spin-offs heeft zo stilaan het verzadigingspunt bereikt.
Dorison vond het verhaal echter te interessant om terug in zijn ideeënlade te proppen, filterde er de 'Thorgal'-link uit en kijk: IJzerpoot blijkt een tamelijk geweldige avonturenstrip te zijn. De Moby Dick-achtige drijfveer, de tragiek van een van bij de geboorte gemarkeerde hoofdfiguur en de ruige vikingenmythiek spreken ten zeerste aan, al blijft Dorison een wat warrige verteller. De tekeningen zijn van Ralph Meyer, die in dit album zijn beste werk tot dusver
|
|
|
Het onzienbare en andere verhalen (Oog & Blik/De Bezige Bij)
19/04/2012
De sympathieke, enigszins onderschatte Nederlandse stripauteur Erik Kriek kreeg een werkbeurs om een lang gekoesterde droom te realiseren: het bewerken van een aantal kortverhalen van H.P. Lovecraft.
Voor wie zijn horrorklassiekers niet kent: Lovecraft was een jong gestorven Amerikaanse auteur uit het begin van de vorige eeuw wiens oeuvre bijna in de maalstroom der vergeten pulp was terechtgekomen, maar vandaag wordt beschouwd als pionierswerk in het horror-, fantasy- en sciencefictiongenre. Kriek is de uitgelezen man om de broeierige, paranoïde beslommeringen van Lovecraft in beelden om te zetten. In een inktzwarte stijl, die ergens een geslaagd midden vindt tussen pakwe
|
|
|
Kees De Jongen (Athenaeum)
12/04/2012
De 69-jarige striptekenaar Dick Matena houdt zich al jarenlang onledig met het minutieus verstrippen van klassiekers uit de Nederlandse literatuur. Hij doet dat met de grootst mogelijke nederigheid: Matena hakt en redigeert niet, maar neemt de integrale literatuurtekst over in zijn stripversie.
Na onder meer De Avonden van Gerard Reve, en Kaas en Het Dwaallicht van Willem Elsschot, heeft Matena nu zijn tanden gezet in Kees de Jongen, de everseller uit 1923 van Theo Thijssen over een knaap die zijn dromen wil waarmaken in het Amsterdam van een eeuw geleden. Het is een baksteen van een strip geworden: bijna vijfhonderd pagina's in monotoon zwart-wit, met een overdosis close-ups en handgeletterde tekst, maar dat laatste is nu eenmaal inheren
|
|
|
Ayako 1: Een meisje om van te houden (Uitgeverij L)
05/04/2012
De productiviteit van de legendarische mangaka Osamu Tezuka (1928-1989) was immens. Hij drukte een stempel op generaties Japanse kinderen met 'Astro Boy', maar tekende in de vroege jaren zeventig ook volwassen manga's, waaronder het duizenden bladzijden tellende 'Boeddha'-epos.
Uitgeverij L brengt nu zijn drieluik 'Ayako' (1972-'73) uit in het Nederlands. De cover en titelkeuze zijn ranziger dan het boek zelf, een pakkende familiekroniek tegen de politieke, economische en sociale achtergrond van het getraumatiseerde naoorlogse Japan. Aan het hoofd van de familie Tenge staat een tirannieke patriarch, die een kind heeft verwekt bij de vrouw van zijn zoon. Ze heet Ayako, en om de schande te verbergen wordt ze decennialang opgesloten in de kelder, terwi
|
|
|
MetaMaus (Oog & Blik/De Bezige Bij)
29/03/2012
De Amerikaanse stripauteur Art Spiegelman tekende zijn beroemde strip Maus om af te rekenen met de demonen uit zijn verleden, want zijn vader en moeder waren overlevenden van Auschwitz.
Maus - dat in afleveringen verscheen sinds 1977 maar pas in 1991 werd voltooid - groeide uit tot een iconische graphic novel en wordt wel eens de beste en meest invloedrijke strip aller tijden genoemd. Het gevolg is dat Spiegelman meer dan twintig jaar later nog altijd door zijn werk wordt achtervolgd en telkens opnieuw dezelfde vragen te horen krijgt over Maus. Daar wil hij nu voor eens en voor altijd komaf mee maken dankzij MetaMaus, het ultieme boek da
|
|
|
Alter Ego: Fouad (Dupuis)
22/03/2012
Toen de auteurs hun zesdelige thrillerstrip 'Alter Ego' lanceerden, maakten ze zich sterk dat het niet uitmaakt in welke volgorde je de albums leest.
Een boude bewering, eigenlijk nooit eerder geponeerd, die echter moeilijk te controleren valt, aangezien de uitgever besloot maar één (weliswaar ongenummerd) album tegelijk op de markt te gooien. Om toch het gedurfde concept van de reeks naar waarde te kunnen schatten, hebben we een album overgeslagen en ons onmiddellijk gewaagd aan Fouad, het ongenummerde deel drie. En inderdaad, dit is een zeer te pruimen op zichzelf staande strip die met genoeg weerhaken in de globa
|
|
|
Meer artikels: (nog 663 artikels in deze categorie)
|
|
|
|