Buitenspel is het verhaal van Gilles, een jongen wiens droom het is ooit als Rode Duivel in het Koning Boudewijnstadion te spelen. Zijn grootste supporter is zijn vader Bert. Maar wanneer Bert onverwacht sterft, stort de wereld van Gilles in...

Filip Peeters kruipt in de huid van Bert, de voetbalgekke kruidenier met de talentvolle zoon. GUIDO trok op voetbalschoenen naar de set en vroeg Peeters langs de zijlijn om tekst, uitleg en commentaar.

GUIDO: Van Jan Verheyen weten we dat hij eigenlijk weinig van voetbal afweet. Hoe zit dat bij jou?

Peeters: Weet je dat ik geboren ben in Anderlecht? In de Sint-Annakliniek, recht tegenover het Astridpark. Eigenlijk zit ik dus al met een erfenis, ik ben verplicht Anderlecht-supporter. Ik ben nogal voetbal-minded ja, dat moet ik eerlijk toegeven. Eigenlijk hou ik nog meer van wielrennen, maar ik ben ook wel dol op voetbal. En dat kan alleen maar helpen bij deze rol. Ik heb het veel over voetbal in de film, dus dat maakt het een stuk gemakkelijker. Ik vind het ook prettig.

GUIDO: Over Jan Verheyen gesproken: is er iets van zijn veelbesproken VTM-doortocht blijven hangen? Spreekt hij op de set soms over kijkcijfers, over slots?

Peeters: Nee! (lacht) Absoluut niet. Hij is hier met een langspeelfilm bezig hé. Dat jaar bij VTM heeft duidelijk weinig sporen nagelaten bij Jan. Hij is sowieso altijd al een duivel-doet-al geweest. Die kan wel een en ander hebben.

GUIDO: Zou hij stiekem in zijn achterhoofd nog niet denken aan een zesdelige VTM-serie gebaseerd op Buitenspel?

Peeters: Dat denk ik niet, nee.

GUIDO: Ben je daar zeker van?

Peeters:(lacht) Dat weet ik niet, dat moet je hem zelf vragen.

Remake van Nederlandse film

GUIDO: Buitenspel is de remake van een Nederlandse succesfilm.

Peeters: Ja, In Oranje. Maar ik heb die niet gezien. Ik was juist te laat. Toen ik ervan hoorde, was hij juist uit de zalen. Ik ben nog in alle mogelijke bioscopen gaan kijken om te zien of hij nog speelde. In de Cartoons speelde hij zijn laatste dag. Ik stond voor de cinema, maar was juist een uur te laat voor de laatste voorstelling. Maar eigenlijk is dat geen probleem, denk ik. We zitten hier met een scenario dat aangepast is naar de Belgische normen, en het is soms beter om daar maagdelijk tegenover te staan. Dan heb je geen vooringenomenheid, want die Nederlandse film was gewoon een ander product. Er zijn veel veranderingen aan gebeurd. Ik zal In Oranje na de opnames wel eens huren.

GUIDO: In Oranje mikte in Nederland op een publiek van twaalfjarigen. Geldt dat ook voor Buitenspel?

Peeters: Nee, ik denk dat dit eerder een volwassen film wordt, waar tegelijk ook de jeugd heel veel aan zal hebben. 't Was in elk geval niet de bedoeling om er een kinderfilm van te maken, wat ze in Nederland wel hebben gedaan.

GUIDO: In deze film kom jij te overlijden.

Peeters: Ja! Ik ben al meermaals in mijn leven gestorven, da's natuurlijk het voordeel van acteur te zijn. Ik heb er al veel doen sterven, en ben zelf ook al gestorven, en dat nog altijd ongestraft. (lacht) Dat is het fantastische aan acteur zijn. In Buitenspel sterf ik zelf, maar eigenlijk is dat vrij simpel om te spelen. Je gaat liggen, je doet je ogen dicht en je stopt met ademen. Of je houdt je ogen open en beweegt niet meer.

Kris & Yves

GUIDO: Hoe is het eigenlijk om te acteren met kinderen?

Peeters: Heel plezant! Ilya is trouwens de zoon van een jeugdvriend van mij. Daar ben ik pas tijdens de laatste casting achter gekomen. Ik ben serieus uit mijn kot moeten komen om zijn niveau te halen, want hij acteert bijzonder goed.

GUIDO: Ook Kris Pieckaerts doet mee, die we nog kennen uit het rubriekje 'Kris & Yves' in Man Bijt Hond.

Peeters: Kris is zeer prettig om mee te werken. Hij beschikt over een enorme dosis humor. We lachen wat af. Kris heeft natuurlijk al heel wat ervaring voor de camera, dankzij 'Kris & Yves'. Daar werkte hij ook een hele dag lang en moesten ook soms dingen opnieuw gedraaid worden. Aan camera-ervaring heeft hij dus geen gebrek, en die ervaring betekent veel geduld. En dat heb je nu juist nodig op een filmset. Als je het vergelijkt met televisie heb je bij film meer tijd om iets te doen. En niet alleen dat: er wordt ook meer tijd gespendeerd om eens na te denken over wat we gaan doen. Dat is het grote verschil met televisie, en dat kan de kwaliteit alleen maar ten goede komen.

Dood van een kieken

GUIDO: Jij hebt een acteeropleiding gevolgd op de Studio Herman Teirlinck.

Peeters: Ja, hoewel ik niet direct ben begonnen op Studio. Ik ben eerst nog kok geweest. Ik ben gediplomeerd restauranthouder.

GUIDO: Was dat problematisch op het toegangsexamen? Heb je dat stilletjes verzwegen?

Peeters: Nee, zeker niet. Ze hebben daar zelfs liever mensen die iets ouder zijn. Als je rechtstreeks van de humaniora komt, ben je toch nog heel groen achter je oren. Voor een acteeropleiding is dat niet direct een voordeel. Ik denk dat de leeftijdslimiet voor het toelatingsexamen in mijn tijd zelfs op achtentwintig stond.

GUIDO: Er circuleert een verhaal uit je studententijd waarin jij, Koen De Bouw en een kip de hoofdrol spelen.

Peeters: Meerdere kippen. (lacht) In het eerste jaar op Studio moesten we eerst elementen spelen. Natuurelementen. Daarna werden dat groenten en fruit, en heesters en bomen. Daarna mochten we dieren uitbeelden. Ik moest een leeuw spelen, en toen ben ik beginnen na te denken. Wat doet een leeuw? Een leeuw is een roofdier, en ik wou een sfeer brengen alsof er echt een leeuw in de klas zat. Toen heb ik besloten om naar de markt te gaan en tien kiekens te kopen. (lacht) We hadden veel repetities natuurlijk, en het examen moest ook nog komen. Op dat examen had ik met Koen De Bouw afgesproken dat hij op het juiste moment een kieken in het lokaal moest gooien, en dat heb ik toen live de kop afgebeten...

GUIDO: Sorry Gaia!

(HDP)