Ik ben gisteren de hele dag bezig geweest met het ontwikkelen van het ultieme systeem om de Lotto te winnen. Geen zever: met mijn systeem kan je niet verliezen. Het is volkomen wetenschappelijk verantwoord, gebaseerd op de wonderlijke wetten van de statistiek.
Wiskunde, jaja.
Kijk, statistiek, daar is niets droogs aan. Dat is na de kosmologie de boeiendste wetenschap die er is. En ik kan het weten, want mijn zus schreef er haar thesis over. Statistiek dus. Een voorbeeldje. Wist je dat twee kansen op zes niet hetzelfde is als één kans op drie? Met de pokerstenen in het café bijvoorbeeld: zeg nooit: "Hier liggen twee negens en twee boeren op tafel, dus als ik nu schud heb ik één kans op drie dat ik een full house heb." Jongens, wat is dat dom. Wie zoiets zegt, nee. Je hebt twee kansen op zes. Twéé op zés. Niet één op drie, want dat is heel wat anders.
Nog een voorbeeldje, wat meer Lotto-gericht nu. Er zijn van die nitwits die smalend durven te doen over de Lotto. Omdat ze te gierig zijn om erop te spelen, ja. Dergelijke types zeggen dan: "Als je nu 1, 2, 3, 4, 5 en 6 invult op je formulier, dan heb je evenveel kans op het miljoen dan als je zes willekeurige nummers invult." Nee. Dit is al te goor. Hiervan krijgt een ontwikkeld mens toch de bagger in de broek. Een kind, en dan bedoel ik werkelijk een peuter, zo'n kruipding met een luier rond de altoos droge billetjes, ziet al dat dit larie van het allerergste kaliber is. Want zo'n peuter, reken maar dat die naar de Lottotrekking op tv kijkt. Die kleurige balletjes die rondtollen en dan één voor één uit zo'n buisje rollen, dat is toch je reinste Tik-Tak. Peuters zijn er gek op. Ho, attentie, ik schud dat hier niet zomaar uit mijn mouw. Mijn zus heeft me dit persoonlijk verteld, en haar kinderen kunnen nog onder de vensterbank door lopen.
Maar goed, het ging dus over dat belachelijke rijtje Lottogetallen. Kijk, zoiets beweren, dat is hetzelfde zeggen als het volgende, namelijk dat als je een computer koppelt aan een robot met een penseel in zijn ijzeren tengels, en je laat die computer die robot willekeurige patronen schilderen in willekeurige kleuren, dat je dan evenveel kans hebt dat onze metalen vriend De Aardappeleters van Van Gogh schildert, dan dat hij er een onvoorstelbare janboel van maakt. Zever toch? Wat weet een robot nu van aardappels, laat staan de Kans, het Noodlot zelve. Bij de Lottotrekking zullen altijd willekeurige getallen in dat laatje rollen. Wie dat niet inziet, welnu, dat ze hem aan de band zetten bij de Volvo, om de knipperlichten af te stellen.
Bon, het wordt stilaan tijd dat ik mijn onfeilbare Lottotheorie begin uiteen te zetten. Het is in wezen doodsimpel. Je hebt getallen van 1 tot 42, nietwaar? En elk balletje heeft dezelfde kans om uit die draaibuik te worden gezogen. Dat betekent dus dat de gemiddelde numerieke waarde van de balletjes ongeveer het gemiddelde van 1 en 42 zal zijn, zijnde 21,5. Als je er dus voor zorgt dat, als je zes kruisjes zet, het gemiddelde van die zes getallen niet te ver van 21,5 ligt, verhogen je kansen oneindig. Voor de absolute tochthoofden onder ons zal ik eens demonstreren hoe men het gemiddelde van zes getallen berekent. Sterker nog, ik zal dat doen met die zes getallen waar de Lottominachters mee zwaaien: 1, 2, 3, 4, 5 en 6. We tellen ze eerst op: 1 + 2 + 3 + 4 + 5 + 6 = 21. Nu moet men het verkregen resultaat delen door 6. In praktijk geeft dit 21 : 6 = 3,5. Drie en een half. DRIE EN EEN HALF! Dat is zo ongeveer het allerverste verwijderd van de door mij zo leep vooropgestelde ideale gemiddelde waarde 21,5. Nee maar. Hierbij is dus voor eens en voor altijd bewezen dat je geen onnozele cijfers moet invullen op je formulier, en tevens staat de deugdelijkheid van mijn winnerstheorie nu ook onomstotelijk vast. Je mag ze van mij ogenblikkelijk uitproberen als je wil. Er zijn twee trekkingen per week.
(HDP)