"Er hard voor gaan, dat telt. Grooven als de wilde dieren!"
Zanger en gitarist Ruben Block:Als ik zelf op een festival speel, probeer ik toch een paar andere groepen te zien. Voor een concert bijna nooit, want dan ben ik te geconcentreerd voor onze show. Maar soms bevind je je in fijne posities om een concert mee te pikken. Toen we vorig jaar op Werchter speelden, trad Nick Cave daar ook op en dat concert heb ik gezien van vlak naast de mengtafel. Dat is wel een fijne plek om zo’n concert te ervaren, de ideale klank! The Pixies op Pinkpop, toen stond ik knal in de middengang recht voor het podium. Daar stond bijna niemand. Ik stond daar in mijn uppie tussen een gigantische menigte, en dat was echt de max. Wij hadden toen met Triggerfinger de waanzinnige opdracht om vlak voor The Pixies en vlak na Skunk Anansie het gat op te vullen waar Wolfmother normaal stond. We hadden net gespeeld, en toen heb ik een wijntje gepakt en ben ik me gewoon vlak voor het podium gaan opstellen, met mijn kostuum nog aan. Dat was waanzinnig.
GUIDO: Wat zoek je?
Ruben: Kiekenvel! Het moet daarvoor niet allemaal diep- en kunstzinnig zijn. Ik kan dat ook hebben bij iets banaals, iets poppy, maar wel heel goed. Dingen die ik goed vind, dingen die mij raken. Dat kan vrolijk en zot zijn, maar ook heel intens. Elbow op Werchter vorig jaar, dat was zo schoon. Een heel positieve vibe. De zanger Guy Garvey is ook waanzinnig goed. Het haar in mijn nek stond recht. Dát is wat je zoekt in muziek.
GUIDO: Heb je je ooit al deel van de massa gevoeld?
Ruben: Eén keer, toen ik ten tijde van The Red Hot Chili Peppers’ Bloodsugarsexmagic naar een concert van hen ging in de Brielpoort in Deinze. Toen de Peppers begonnen, stonden wij links, vlak voor Flea. En opeens stonden wij aan de rechterkant, opgenomen door het publiek. Mijn voeten raakten de grond niet meer. Een soort euforisch gevoel, collectief. Tegelijk beangstigend en toch heel fijn. Een massa volk heeft zo'n kracht!
GUIDO: Zoek je dat ook op het podium?
Ruben: Dat is het summum. Een goed concert vertrekt bij de groep. En soms doe je dat ook voor een heel klein publiek in het buitenland, waar haast niemand je kent. Maar als alles samenvalt, de vonk overslaat en iedereen uit zijn dak gaat, dan is het perfect en héél intens. Op de drie AB-shows die we deden, hebben we dat gehad. Die zaal is daar ook ideaal voor. De Paradiso in Amsterdam heeft dat ook, daar druipt de sfeer bij manier van spreken al van de muren. We hebben het vorige zomer eveneens in zeer intense mate op Lowlands gehad. Daar staat 20.000 man voor je. Dat was heftig, als je daar opeens het gevoel krijgt dat je in een club staat te spelen. De klik was er. Na een paar maten van het eerste nummer weet je het: dit is er recht op. Bam!
GUIDO: Wie speelt er op jouw droomfestival?
Ruben: Als het maar ergens is waar het heel warm is. We speelden ooit op een festival in Milaan, dat was buiten en je kon daar gaan zwemmen. Onlangs ook in Zwitserland. Ze waren nog aan het opstellen en met de drums bezig, en ik dacht: ik doe ondertussen efkes ne plons, doen jullie rustig verder. Toen ik door de PA ‘gitaar!’ hoorde, ben ik in mijn zwembroek op het podium gestapt voor de soundcheck. Dat vind ik op zich al best een fijn gegeven. Little Feet speelt, met Little George. Led Zeppelin zou ik ook wel eens willen zien. Ray Charles, Barkmarket...
GUIDO: Al in de dancetenten beland op festivals?
Ruben:Ik ben niet zo thuis in dance, maar ik vind het wel goed. Af en toe pik ik iets op. Justice vind ik fantastisch. Op Lowlands heb ik Holy Fuck gezien, pure waanzin. Mannekelief, dat was live gespeeld, die gingen er zo hard voor! Dat groovede als de wilde dieren. Het heeft nooit met stijl of genre te maken. Wat het met me doet, daar gaat het om. Daar zoeken we met onze eigen shows ook naar, als een tsunami het publiek indonderen. Deze zomer gaan we natuurlijk nieuwe nummers spelen. We zijn ook heel blij met de nieuwe plaat. Toen we van de opnames in L.A. terugkwamen, waren we heel content. Samengevat: het kan me begot niet schelen wat iedereen ervan vindt, want wij vinden ze fantastisch.
GUIDO: Wat is de beste liveshow die je ooit hebt gezien?
Ruben: Nick Cave in de Arenberg, dat was wel heel speciaal. ‘An Evening of Music and Reading’. Hij las voor uit Bunny Munro en ze speelden ook nummers. Veel straffer dan wat ik hem met Grinderman al heb zien doen. Heel simpel, maar net daardoor kon er meer mis gaan, veel spannender, gevaarlijker. Soms had het de neiging om de vangrails in te gaan, maar op andere momenten was het geniaal. Hij praatte ook met het publiek. Je kon vragen stellen, je hoorde een echte band spelen. Heel krachtig, een loose cannon. Ook op Werchter zorgde hij met zijn ouwezakkenbende voor het gevaarlijkste concert. In de Arenberg zei hij: "If you have questions, I’m totally at your disposal." Toen vroeg iemand: "Wat is de functie van de jongen in uw boek?", waarop Nick: "The book is about the boy." Of een vrouw die vroeg of hij met haar wilde dansen. "Yes I would." Toen die op het podium stapte, hoorde je een collectieve vrouwenzucht door de zaal gaan. (lacht) Je hoorde ze denken: dat hadden wij moeten vragen! Heel mooi, die avond.
(LAD)