De dag na ons laatste examen hadden wij weer les. Geen lesvrije week. Geen krokusvakantie. Of ja, twee dagen, maar da’s om de kans te krijgen om bij te werken, of om op voorhand te werken. (Zijn er werkelijk mensen die dat doen, op voorhand werken?)

 

Wij hebben geen zware examenperiodes. Wij sluiten ons geen maand op en wanneer iedereen er zwaar aan onder door gaat in juni, kuieren wij van terrassje naar terrasje. Maar in het jaar gaan wij dood. Wij gaan door. Wij stoppen niet. Da’s van de ene taak in de andere. Een paper voor hem, een paper voor haar. De voorbereiding van de masterproef. De documentaire. Dossier twee voor de masterproef. Stemattest. Het radioprogramma. Opnieuw een dossier voor die masterproef. Het stopt nooit. Tot de grote vakantie.

 

Da’s verschrikkelijk plezant, in juni al je dagen doorbrengen in de zon met een cocktail. Maar momenteel zou ik die graag even ruilen met nu. Even aan niets moeten denken. Even alles stopzetten en ontspannen, om terug energie te vinden om verder te gaan. Je mag het ons absoluut niet kwalijk nemen, die cocktail in juni op het terrasje in de zon. Da’s onze troost voor de feestjes die we nu moeten missen.

 

Het is zo even de tijd dat er niets meezit. Maar geen probleem, over enkele weken is het vakantie en daarna gaat alles beter. Het gat van het jaar zit niet vanachter, het zit knal tussen die twee vakanties in. Knal ertussen.

 

 

(Ed)