Mijn vriendinnen en ik, wij zijn nogal nostalgisch aangelegd. We zijn dan ook al elk jaar aanwezig geweest. Vorige week was het onze laatste kans. Onze laatste keer ‘jong’-oudleerling zijn, dus daar moésten we wel bij zijn. Een glas witte wijn, zou onze klastitularis er zijn? Mensen van andere klassen van ons jaar? Mensen van onze eigen klas? Nog een glas witte wijn, we zullen wel zien.

 

Met een klein hartje wandelden we de speelplaats op. ‘De Jezus’ is weg. Een lege sokkel naast een ijzeren poort. Nieuwe toiletten, zonder wc-papier aan het plafond en met van die fancy blazers om je handen te drogen. Er is vanalles veranderd.

 

Op weg naar de refter. Daar, de Danone-automaat, die is er nog. De tuin, nog helemaal hetzelfde. Het krijtbord met ‘meldingen’. De sportzaal en het zwembad, amper veranderd. Daar zaten we voor bio en chemie. En daar waren de klassen van ’t eerste. En die specifieke geur van de refter, die is er ook nog steeds. Er is niets veranderd.

 

Elk jaar wordt het een beetje ongemakkelijker. Conversaties met leerkrachten die niet verder reiken dan de typische clichés. Een beetje teleurstellend. Conversaties met jaargenoten die niet verder reiken dan de typische clichés, nog teleurstellender. Accenten veranderen. Verhalen veranderen, maar die van toen blijven hetzelfde. Alles is anders maar toch ook weer niet.

 

Tot over vijf jaar, voor de tien jaar afgestudeerden. Met hopelijk wat minder teleurstelling.

 

(Ed)