Léo, niet meer van de jongsten en desalniettemin productief als een jonge wolf, heeft een stripreeks of drie, vier lopen waarvan telkens minstens één keer per jaar een nieuw album verschijnt. Om dat helse tempo te kunnen volhouden, heeft Léo een paar tekenaars ingehuurd.

In het geval van 'Namibia', de vervolgcyclus op het intrigerende vijfluik 'Kenya', zou je dat nauwelijks merken als je niet oplet. Het tekenwerk is al sinds het tweede album overgenomen door Marchal, die ook in dit derde deel bewijst dat hij zijn opdrachtgever bijna feilloos weet te imiteren. En het verhaal? In 'Namibia' brengt Léo - met de hulp van z'n maat Rodolphe voor de dialogen - geen pure sciencefiction zoals in zijn 'Aldebaran'-cycli, maar eerder een soort spiritual fiction, waarin hij bizarre gebeurtenissen uit de twintigste eeuw intrigerend weet te mixen met bijbels-apocalyptische doemdreiging en oerklassieke vliegende-schotelromantiek. Zeer meeslepende stuff van een auteur die blijft boeien.

(HDP)