Als er wordt gezweet, gebibberd, gehuild en afgezien op de televisie, dan is Evi Hanssen niet ver uit de buurt. Na haar avonturen in Zuid-Afrika en in de Noorse sneeuw trok ze naar Centraal-Amerika voor de moeder van alle realityprogramma's: Expeditie Robinson

.

Een tropisch eiland voor de kust van Panama midden in het regenseizoen: het gaat er weer hard aan toe in Expeditie Robinson. "Soms regende het zo hard dat het pijn deed op je vel," zegt Evi, die dit jaar de presentatie doet aan de zijde van Ernst-Paul Hasselbach.

GUIDO: Toch werd er deze keer niet op gehamerd dat het nóg harder moest worden. Was er een grens bereikt?

Evi: Nee, dat denk ik niet, maar wat we wel hebben willen doen, is ook de goede sfeer in de groep belichten, en de humor die op zo'n eiland aanwezig kan zijn. De unieke ervaringen, de herinneringen. Trouwens: de hardheid ligt niet alleen bij de programmamakers. Soms maken de kandidaten het zichzelf ook heel zwaar door bij de proeven extreem hard door te gaan, zodanig dat het bijna onmenselijk wordt, hoewel dat niet hoeft. En deze expeditie is ook extra zwaar geworden door het regenseizoen. Dat heeft sommige mensen echt gekraakt, en dat hadden wij niet altijd voorzien.

"Het zit in jou of niet"

GUIDO: Jullie hebben Robin en Klaar, twee oudgedienden uit vorige seizoenen, op het eiland gedropt als 'stamhoofden', en de Vlaamse mannen spelen tegen de Nederlandse vrouwen. Was het na al die seizoenen moeilijk om nog origineel uit de hoek te komen?

Evi: Ik denk niet dat het de bedoeling was om aan de formule van Expeditie Robinson te gaan sleutelen om per se origineel te zijn. Het basisconcept - zestien onbekenden op een onbewoond eiland die moeten samenleven en overleven - is zo sterk dat het sowieso tot de verbeelding blijft spreken. Als een programma goed is zoals het is, dan blijft het goed, of dat nu vier jaar loopt of tien jaar. En dat is zeker het geval met dit klasseprogramma, dat volgens mij toch wel de top is in de reality-tv.

GUIDO: Gaan vrouwen anders om met extreme situaties dan mannen?

Evi: Nee, eigenlijk niet. Het hangt vooral af van karakter tot karakter. Zowel bij de mannen als bij de vrouwen waren er al redelijk snel mensen gekraakt door de regen en de honger, en door het feit dat ze losgerukt waren uit hun vertrouwde omgeving. Maar anderzijds er waren evengoed vrouwen als mannen die heel kalm bleven en daar perfect mee omkonden. Puur karakter. Het zit in jou of niet. En voor Belgen of Nederlanders geldt hetzelfde, dat maakt allemaal niet zoveel uit.

GUIDO: Dus eigenlijk mogen jullie nog tien combinaties van teams uitvinden, het komt telkens op hetzelfde neer?

Evi: Ach ja, Nederland en België hebben toch een min of meer vergelijkbare cultuur, de levensstandaard is dezelfde, dus qua individuele capaciteiten om te overleven denk ik dat er weinig verschillen zijn. Maar hoe je in groep met elkaar omgaat, dat is dan weer een ander paar mouwen. Daar hebben we wel grote culturele verschillen. Uit een groep Nederlandse vrouwen komt meer getetter en gekwebbel dan uit een groep Vlaamse mannen. Die mannen bleken dan weer met een baksteen in hun maag te zitten en begonnen meteen te verkavelen en te verbouwen en palmboomconstructies in elkaar te steken. Terwijl de Nederlandse vrouwen vooral vonden dat hun voortuintje er netjes en ordentelijk moest bijliggen. (lacht)

"Mijn deur ging niet op slot"

GUIDO: Ontberingen meemaken is één ding; ze aanzien zonder te mogen helpen is waarschijnlijk ook geen pretje.

Evi: De kandidaten zijn allemaal volwassenen, ze hebben er allemaal zelf voor gekozen zich in te schrijven, ze hebben allemaal het programma gezien en ze weten dat het hard is, dus daar kon ik me wel bij neerleggen. Maar het gebeurde inderdaad soms dat ik medelijden kreeg. Of nee, medelijden is het juiste woord niet. (denkt na) Ik leefde met ze mee, dat was het. En dat mag ook als presentatrice, alleen kan ik er niets aan doen. Ik mag geen eten geven, punt. Maar als ze weer eens een zware nacht hadden beleefd in de regen, dan ging ik wel aan iedereen vragen of ze ok waren. Natuurlijk. Ik ben ook maar een mens hé.

GUIDO: Zelf leefde je daar ook niet in de grootste luxe.

Evi: Nee, wij zaten op een ander eiland, in een resort dat al tien jaar leegstond. Daar was vaak geen stromend water, de kakkerlakken kropen rond in de kamer, het bed bleek beslapen, er lagen sigarettenpeuken in de asbak, mijn deur ging niet op slot, het eten was smakeloos en altijd hetzelfde, het water in het zwembad was vuil... (lacht) Dus nee, wij zaten niet overdreven luxueus gelogeerd. Maar we hadden wél een dak boven ons hoofd, al is het noodweer op een bepaald moment zo erg geworden dat we zijn geëvacueerd door het Panamese leger. Toen werd ik door een stoere soldaat van het productie-eiland geplukt. (lacht)

GUIDO: Gebeurt het wel eens dat er een proef mislukt en niet wordt uitgezonden?

Evi: Er zijn geen proeven echt mislukt, maar we hebben wel eens gehad dat een of andere constructie vroegtijdig in elkaar viel en dat de proef moest worden herhaald. Zoiets gebeurt zeker niet vaak, en dat kandidaten hebben er wel begrip voor. Dan begint de proef gewoon opnieuw.

"Evi Hanssen volgt haar buikgevoel"

GUIDO: Waarom doet iemand mee aan Expeditie Robinson?

Evi: Je hebt verschillende redenen waarom mensen zich inschrijven. Soms is het omdat ze willen bewijzen aan hun omgeving dat ze sterker zijn dan ze overkomen. Vaak zijn het ook mensen die iets te bewijzen hebben aan zichzelf. Sommigen staan op een keerpunt in hun leven, weten nog niet wat ze op professioneel vlak of op privégebied gaan doen, en hopen zichzelf dankzij Expeditie Robinson beter te leren kennen. Er zijn er ook die toevallig een periode van tijd over hebben, die tussen twee jobs eens iets speciaals willen doen. En ten slotte zijn er de deelnemers die er simpelweg van overtuigd zijn dat zij de beste Robinson aller tijden zijn. Diehard fans van het programma, die willen komen bewijzen dat zij het beter weten dan alle vorige kandidaten. (lacht)

GUIDO: Wat zeg je tegen iemand die zich zou willen inschrijven voor de volgende expeditie?

Evi: Gewoon doen! Maar ja, da's een klassiek geval van 'Evi Hanssen volgt haar buikgevoel'... Niet twijfelen, gewoon doen, en als je door de strenge selectie geraakt, zul je ter plekke wel zien of het een goede beslissing was of niet.

GUIDO: Zou je zelf willen meedoen? Vroeg of laat komt er wel een Robinson BV...

Evi: Ik hoop dat ik het dan mag presenteren. (glimlacht)

(HDP)