Gepost: 5/02/2010
Categorie: Bekende Student
Tijdens het weekend leeft hij zich uit in de Chiro van Vliermaalroot en af en toe kan je hem thuis opsporen in het Limburgse Diepenbeek, maar alle overige dagen vind je Maarten Blokken in het Johannes XXIII-seminarie van Leuven, waar hij samen met vier andere gelovigen de priesteropleiding volgt. Met zijn 18 jaar is Maarten wel het groentje, maar daarom niet minder gemotiveerd.
“Het celibaat is te vergelijken met het huwelijk.” GUIDO: Waarom heb je voor deze opleiding gekozen? Maarten: Omdat ik het gevoel heb hiervoor door God geroepen te zijn. Dat gebeurt niet op een, twee, drie, maar is een proces van verschillende ervaringen. Ik voelde altijd wel al aan dat ik iets met mijn geloof wou doen, dus ben ik gaan zoeken naar de mogelijkheden. Toen ik had beslist dat ik priester zou willen worden, ben ik naar verantwoordelijken van mijn bisdom geweest. Met hen heb ik over onder andere priesterschap gepraat en zij hebben me toen uitgelegd hoe ik als gelovige door het leven kon gaan. Zo kwam ik na toelatingsgesprekken en screenings op het seminarie terecht. GUIDO: Is het een zware studie? Maarten: In het totaal duurt de opleiding zeven jaar, het komt dus overeen met een universitaire studie. Eerst krijgen we twee jaar les aan het seminarie. Die lessen draaien voornamelijk rond filosofie en daarbij zitten nog een aantal aanvullende vakken, zoals bijvoorbeeld psychologie. Daarna volgend we drie jaar theologie en dan sluiten we de studie af met twee jaar stage en de uiteindelijke priesterwijding. ‘Gewone’ studenten komen na de les thuis en kiezen nog wat ze de rest van de dag doen, maar voor ons ligt dat anders. Wij hebben ervoor gekozen om telkens samen aan tafel te gaan en samen te bidden. Zo hebben we een ochtend- en avondgebed, een eucharistieviering én een dagsluiting. Onze dagen zien er dus iets anders uit dan die van de doorsnee student. GUIDO: Heb je dan eigenlijk een normaal studentenleven? Maarten: Ik heb dezelfde behoeftes als leeftijdsgenoten en ik ben niet wereldvreemd hoor, want we mogen hier bezoek ontvangen en gaan ook af en toe naar buiten, maar omdat ik op het seminarie woon, en we hier onze dag beginnen en eindigen in de kapel, is het niet bepaald te vergelijken met een ‘normale’ studententijd. We houden wel iedere donderdag een Open Avond, waarbij we jongeren uit Leuven ontvangen om samen eucharistie te vieren en daarna gezellig iets te eten. GUIDO: Wat vind je van het celibaat?
Maarten: Het celibaat is een deel van het priesterschap en ik heb voor beide bewust gekozen. Ik geef mij volledig aan God en aan de christengemeenschap, hier vertegenwoordigd door de Kerk. Volgens mij is het celibaat trouwens niet anders dan het huwelijk, want ook getrouwde mensen hebben wel eens moeilijke momenten. Als je er volledig voor gaat, kan je die moeilijke momenten wel vergeten. Het is overigens niet zo dat je door het celibaat niet meer geliefd kan worden en lief kan hebben, je bekijkt het gewoon vanuit een ander perspectief. Liefde is veel meer dan lijfelijke liefde. Persoonlijk kan ik begrijpen dat er mensen zijn die het celibaat liever afgeschaft zien, maar voor mijzelf geldt dat niet. GUIDO: Verdient het goed om priester te zijn?
Maarten: Ik ben geen priesterstudent met de bedoeling om later bakken geld te verdienen, maar om mijzelf ten dienste te stellen van de gemeenschap, op elk moment van onze dag. Maar als je het echt wil weten: we verdienen ongeveer evenveel als een lokale ambtenaar. Financieel rijk zal ik dus als priester niet worden, maar we zijn rijk van Gods liefde en de liefde van de mensen. GUIDO: Zou je graag paus worden? Maarten: Neen, want dan draag je een heel grote verantwoordelijkheid. Volgens mij zijn daar bovendien bekwamere mensen voor dan ik (lacht). (SVR)
|