Gepost: 30/04/2011
Categorie: Interview
De kans dat je het voorbije anderhalf jaar Clara Cleymans niet aan het werk hebt gezien, is flinterdun. De frêle, roodharige zus van Jelle werd als een komeet het BV-zwerk ingeschoten dankzij gesmaakte rollen in Thuis, Tegen de Sterren op en sinds kort ook Code 37. Clara is nog maar 22 lentes jong, werd door de Vlaamse Televisie Academie tot 'Rijzende Ster' gebombardeerd en probeert tussen al het mediagewoel door een diploma wijsbegeerte te halen.
Een gaatje prikken in de overvolle agenda van Clara Cleymans blijkt geen sinecure, maar op een gure, donkere vrijdagavond slagen we er dan toch in tegenover de actrice plaats te nemen in het langzaam leeglopende VTM-gebouw in Vilvoorde, waar het nieuwe seizoen van de uitstekende politieserie Code 37 werd voorgesteld. Clara: In Code 37 speel ik Vicky Renders, de psychiater van Hannah Maes, die pas is afgestudeerd en als therapeute in de politiewereld is terechtgekomen. Ik vind het een interessante rol, omdat er een conflict is met het hoofdpersonage. Hannah heeft helemaal geen zin om naar een psychiater te gaan, en al zeker niet bij een jong meisje die alles uit de boeken heeft geleerd maar nog geen enkele ervaring heeft opgedaan. GUIDO: Is het moeilijk om als nieuw gezicht in een serie te stappen waar de cast al een seizoen lang op elkaar is ingespeeld? Clara: Ja, absoluut. Het voelt een beetje als een lang uitgesponnen gastrol. Als je een gastrol speelt in een serie, voel je je nieuw, en niet altijd welkom. De vaste cast heeft meestal al een groep gevormd. Nu ja, dat was vooral in het begin. Naderhand leer je iedereen wel kennen, en het is een leuke bende. Een heel hechte groep. Ik was echt fan van de eerste reeks, juist omdat je kunt zien dat de vier hoofdacteurs een nauwe band hebben. Je voelt dat er veel uit henzelf als acteursgroep komt, dingen die niet noodzakelijk in het scenario stonden. Dat gevoel wilde ik ook wel eens ervaren, want dat heb je niet op alle sets. Humor is een vak apart GUIDO: Je bent het afgelopen jaar zowat alomtegenwoordig geworden. Is je dat overkomen, of heb je daar zelf de hand in gehad? Clara: Ik ben niet iemand die zichzelf overal gaat voorstellen en mailtjes rondstuurt van zodra ze hoort dat er ergens audities worden georganiseerd. De bal is aan het rollen gegaan dankzij mijn eerste vaste rol, in Dag en Nacht op VTM. Dat was niet meteen een veelbekeken serie, maar eenmaal je een vaste rol te pakken hebt, word je opgemerkt. Een gastrol passeert gemakkelijker. Daarna vroegen ze mij voor Thuis, en toen was ik vertrokken. 't Is dus allemaal eerder toevallig gekomen. Zeker niet gepland. GUIDO: Je ouders zijn artiesten, je broer heet Jelle Cleymans... Zit zingen en acteren in jullie familiegenen? Clara: Da's eigenlijk het nature/nurture-debat hé? Volgens mij is het een combinatie van de twee. Ik denk dat je inderdaad wel bepaalde talenten meekrijgt in je genen, maar dat is niet per definitie zo. Ik ken genoeg kinderen van acteurs die totaal geen interesse hebben voor het vak, en er ook geen talent voor hebben. Maar talent is niet alleenzaligmakend. In mijn omgeving is het altijd logisch geweest om voor dit vak te kiezen. Ik heb nooit iets anders gezien, dus ik ben er ook wel gevoelig voor gemaakt. En wat eveneens belangrijk is: ik kijk helemaal niet op naar dit wereldje. Ik ben erin opgegroeid, ik wist al lang wat het was. Zo was dit voor mij eigenlijk een vrij evidente keuze. Een logische stap zelfs. GUIDO: Is een humoristische scène spelen in Tegen de Sterren op moeilijker dan een dramatische scène in Code 37? Clara: 't Is in elk geval niet hetzelfde. Humor is echt een apart vak. Hoe kan ik dit uitleggen... (denkt na) Volgens mij heeft humor veel meer met energie te maken. Ik denk bijvoorbeeld niet dat je een goeie komische rol kan spelen als je je niet op je gemak voelt bij je tegenacteurs. Het heeft veel met goesting te maken. Op een komische set wordt veel meer gelachen, maar je moet dan wel opletten dat je niet het gevoel krijgt: "O, wat ben ik toch grappig bezig!" Het is niet omdat iedereen zich op de set constant aan het bescheuren is, dat je een goede komische reeks aan het maken bent. Daarom waren we ook zo blij toen Tegen de Sterren op goed werd onthaald. GUIDO: En ondertussen ben je toch maar mooi toegetreden tot het selecte groepje van grappige vrouwen. Clara: Dat weet ik niet. Is dat zo? GUIDO: Clara, dat groepje is zo select dat elk nieuw lid juichend wordt onthaald! Clara: (lacht) Erg hé? Maar ik heb de indruk dat van vrouwen in de media ook niet wordt verwacht dat ze grappig zijn. Ze moeten gewoon mooi zijn. Een vent mag lelijk zijn, als hij maar grappig is. Of intellectueel. Voor vrouwen geldt dat blijkbaar niet. Een beetje verliefd GUIDO: Ondertussen heb je in het Fakkeltheater je toneeldebuut gemaakt in Koepoort 15 van De Proefkonijnen. Een 'Vlaamse dramady'? Clara: Een lach en een traan! Een stuk waarin serieuze momenten worden afgewisseld met meer luchtige scènes. Zoals in het echte leven, nietwaar? Eigenlijk is het een realistisch stuk. Dit was mijn eerste echte theaterrol, maar als kind heb ik ook wel al op de planken gestaan, in musicals en zo. De magie die je op het toneel ervaart met je tegenspelers en tegenover het publiek, is moeilijk onder woorden te brengen. Het is een tastbare energie, misschien wel te vergelijken met verliefd zijn. Je voelt dat er iets aan het bloeien is. Wat dat precies is, kan ik je niet vertellen, maar als je het voelt, is het heel intens. GUIDO: Op een of andere manier slaag je erin om tussendoor ook nog wijsbegeerte te studeren aan de Universiteit Antwerpen. Ben jij een wonder van planning en organisatie? Clara: Nee, helemaal niet! Maar wat ik wel heb, is veel motivatie, en dat is misschien nog belangrijker. In het eerste jaar ging het eigenlijk wel goed. Ik was heel gedreven en wou echt bewijzen dat ik het kon, vooral aan de mensen die eraan twijfelden of ik de combinatie studeren-acteren wel zou aankunnen. Ik had toen acht examens in een maand en tegelijk moest ik drie draaidagen per week afwerken, en toch behaalde ik mooie cijfers. Maar achteraf bekeken heb ik daar fysiek zwaar van afgezien. Toen heb ik besloten: dit kan ik geen twee keer doen, want op deze manier verkort ik mijn leven. (lacht) Nu zal ik wel zien hoelang ik erover doe om mijn diploma te halen, maar dat ik het zal halen, dat staat rotsvast. GUIDO: Doe je die studie puur voor jezelf? Clara: Ja. Er zit geen strategie achter om een valnet te creëren voor als ik als actrice een tijdje zonder werk zou vallen of zo. Ik vind wijsbegeerte gewoon razend interessant. Mijn studie verrijkt me als mens. GUIDO: Blijft er nog tijd over voor het studentikoze uitgaansleven? Clara: Ach, ik ben nooit een typische student geweest die na de lessen pinten gaat pakken, dus dat mis ik niet. (HDP)
|