Jimmy: Ik ken Frank Somers en Adriaan Van den Hoof al van op de schoolbanken en in onze studententijd schuimden we inderdaad wel alle feestjes af in Leuven en omstreken. Toen is het idee gegroeid om zelf eens een feest teorganiseren. Zo is concept van Discobar Galaxie geleidelijk ontstaan.

Jimmy: In de eerste plaats hadden we nooit verwacht dat het project Discobar Galaxie zo uit de hand zou lopen. We waren helemaal niet bezig met roem en succes. Het had even goed Discobar Saturnus kunnen worden, bijvoorbeeld. Ook over die dj-namen hebben we niet meer dan een volle drie minuten nagedacht. Loveboat, Lars Capaldi en Bobby Ewing stonden gewoon heel cool op een poster. Waarschijnlijk zal ik de rest van mijn leven vastzitten aan de naam Bobby Ewing, maar het had nog erger gekund.

Jimmy: Ik had hoegenaamd geen idee welke richting ik uit wou na de humaniora, dus koos ik maar voor marketing, omdat enkele vrienden zich ook voor die richting hadden ingeschreven en het op zich nog wel een interessante opleiding leek. Ook de muziekwereld ben ik eerder toevallig ingerold, zonder er al te veel bij stil te staan. Vóór het ontstaan van Discobar Galaxie hield ik me al een tijdje bezig met het draaien van plaatjes, maar niet meer dan dat.

Jimmy: Dat klopt. Het reilen en zeilen van eventorganisatie heb ik leren kennen als preses van studentengroep De Kelten. Dat is maar een kleine vereniging in vergelijken met de mastodonten die je in Leuven terugvindt, maar plots moest ik feesten geven voor 2000 man. Pas dan zie je wat er allemaal bij komt kijken, al zijn het maar onnozele zaken zoals genoeg wisselgeld voorzien. Een succesvolle fuif heeft meer nodig dan een goede dj op de poster. Als het bier bijvoorbeeld niet fris staat, zal iedereen snel vertrekken. Eigenlijk ben ik in die rol van preses geduwd, omdat een goede vriend zo faliekant was gebuisd dat hij die positie niet langer mocht bekleden. Hoewel het eerst wat tegen mijn wil was, heb ik er toch mooie herinneringen aan overgehouden.

Jimmy: In die tijd werd de hogeschool nog strikt gerund door nonnen. Tijdens de lessen werden aanwezigheden opgenomen en bijgevolg zat ik op het einde van het jaar wel eens met grote problemen. In de hoop op een klein beetje begrip heb ik aangeklopt bij de onderdirectrice, zuster Valkeneers, om uit te leggen dat het onmogelijk was alles te combineren. Normaal gezien pakt zo’n argument niet, maar op een of andere manier heeft de zuster die afwezigheden van tafel geveegd. Slijmen bij de nonnen heeft me dus een stuk vooruit geholpen, en uiteindelijk ben ik door mijn studies gesparteld.

Jimmy: Het fijne aan Leuven is dat het zowel een dorp als een stad is. Aan de ene kant vind je er alles terug wat een grootstad heeft, zoals een enorme universiteit en een waaier aan bezienswaardigheden. Toch blijft het allemaal vrij kleinschalig. Het lijkt alsof je de hele tijd dezelfde mensen tegenkomt. Daarnaast vind ik Leuven ook een heel fijne stad om uit te gaan.

Jimmy: Zoals het een echte Leuvenaar betaamt, drink ik graag een Stella Artois op de Oude Markt. Dan denk ik bijvoorbeeld aan Café Allee, waar we zowel in onze studententijd als in het heden al eens durven binnenvallen. Daarnaast moet je ook zeker eens een stop maken in De Rumba. Dat is een zaal waar elke Leuvense dj ooit wel eens heeft gedraaid. Het was ook de eerste locatie in de stad die je kon afhuren om zelf een feest te geven zonder je blauw te betalen. Vroeger stonden daar van die gigantische muziekinstallaties en op een keer was ik zodanig dronken dat ik in slaap ben gevallen op een krukje juist voor zo’n box. Hoe ik erin ben geslaagd in te dommelen met zo’n gigantisch lawaai vlakbij, is me nog steeds een raadsel. Door een geografisch mankement in mijn hersenen vond ik toen trouwens ook de uitgang van de zaal niet meer.

Jimmy: Nee, in onze studententijd hebben we serieus wat pinten achterovergeslagen. Toch hebben we nooit echt van die gigantisch straffe stoten uitgehaald. Je had van die mannen die echt de domste dingen deden als ze te veel gedronken hadden, maar dat was bij ons niet echt het geval. We genieten trouwens nog altijd van iets lekkers tijdens een dj-set, maar we zullen er nooit over gaan. Stomdronken platen staan draaien, daar heeft niemand iets aan.

Jimmy: Een aantal jaar geleden verhuisde ik met mijn gezin naar een dorp nabij Leuven. Ik heb het stadsleven even vaarwel gezegd, maar het is niet zo dat ik de stad ben ontvlucht. Al zijn er wel zaken die ik helemaal niet mis. Het ellenlange zoekwerk naar een parkeerplaats bijvoorbeeld. Bovendien vind ik het ook best fijn dat ik nu vanuit mijn studio een groen uitzicht heb.

Jimmy: We hadden heel uiteenlopende ideeën over het verdere bestaan van Shameboy. In alle vriendschap heb ik toen besloten een stap opzij te zetten. We hadden dat project met twee opgestart in 2004. Ik heb er heel mooie herinneringen aan overgehouden, met de liveset op Werchter in 2008 als hoogtepunt. Daarvan is trouwens een dvd uitgekomen, Shameboy live at the Pyramid MarqueeMaar andere mensen veranderen ook wel eens van werk hé. Als het tijd is, moet je afstand kunnen nemen..

Jimmy: Als ik nu met die mannen een set draai, staan wij daar nog op net dezelfde manier als twintig jaar geleden. Wij delen gewoon die oerliefde om samen platen te spelen. Ik zie veel nieuw dj-talent dat technisch geweldig sterk is, maar ik geloof niet dat je het zonder die passie lang kan uithouden. Net omdat wij het al zo lang redden, ben ik ervan overtuigd dat we nog lang kunnen meegaan.

Jimmy: In onze studententijd droomden we er altijd van om op de Oude Markt te spelen. Dat hebben we nu een paar keer gedaan, op studentenopeningen en Marktrock, en dat blijft toch iets fantastisch. Daarnaast vind ik het altijd interessant om op de banaalste plaatsen te draaien. Onlangs werd ons nog gevraagd of we willen spelen op het WK Zwemmen in het Antwerpse Sportpaleis. We zouden dan een dj-set opzetten tussen twee zwembaden in, om plaatjes te kunnen draaien tijdens de pauze. Of dat wat sfeer zou brengen? Geen idee, maar toch het lijkt me wel iets. Ook op een cruiseschip zouden we graag eens draaien. Als mensen nog meer grappige locaties kunnen bedenken, mogen ze die zeker doorsturen.

 

Foto copyright Kristof Ramon

 

(CA)