In Clan beramen vier zussen de moord op de echtgenoot van de vijfde zus. "Die vijfde zus ben ik," zegt Inge. "Mijn personage weet niet dat haar zussen die euvele daad plannen. Het is drama, maar niet zwaar op de hand. Er zit de nodige lichtheid in, zoals in het leven zelf. Op een afstand bekeken zijn veel serieuze dingen eigenlijk wel grappig."

Inge: We hadden het plan opgevat om samen een weekend naar de Ardennen te gaan, maar om de agenda's van vijf actrices gelijk te stemmen, dat was niet te doen. Het zustergevoel groeit nu op de set zelf, en dat is plezant. Hoeveel keer gebeurt het dat je met vijf vrouwen tussen de 29 en de 43 samen wordt gecast? We zeggen vaak tegen elkaar dat we ervan moeten profiteren, want dit gaat wellicht nooit meer gebeuren.

Inge: Dat is erg variabel. Om te beginnen is er al een verschil tussen dag- en avondopnames. Laten we een 'overdag' nemen om het gemakkelijk te maken. 's Morgens komt de crew toe, de vrachtwagens zijn er, de make-up wordt geïnstalleerd, de acteurs arriveren, de kostuums worden gepast, het licht wordt opgebouwd, de cateringtafel wordt klaargezet... Altijd weer een hele op- en afbouw. En dan begin je te draaien, afhankelijk van de scènes die voor jou zijn gepland. Veel meer valt daar eigenlijk niet over te zeggen. En veel wachten hé, al kan dat ook wel eens deugd doen, om te bekomen na een intense scène.

 

 

Inge: Actrice. In het vijfde leerjaar moesten we een opstel schrijven: 'Wat ik later worden wil...' Ik schreef toen dat ik actrice wou worden, naar Hollywood zou verhuizen en in een huis met een zwembad zou gaan wonen. (lacht) Mijn doelstellingen stonden nog niet helemaal op punt, maar had er wel een plan B bijgevoegd. Als het niet zou lukken als actrice, dan ging ik kapster worden.

Inge: Het is toch wel iets heel belangrijks. Achteraf gezien ben ik er dankbaar voor dat ik zo vroeg wist wat ik wou worden. Zo kreeg ik de kans om er stukje bij beetje achter te komen dat het misschien ook wel echt kon. De naïeve kinderdroom vervaagt, maar dan kom je te weten dat er ook bij ons toneelscholen bestaan. Als je weet wat je wil, en op een of andere manier lukt het, dat geeft een niet te onderschatten voldoening.

Inge: Nog tijdens mijn studies op Studio Herman Teirlinck kreeg ik een rol in S., een film van Guido Henderickx. Toen moest ik er nog niet wakker van liggen of ik ervoor betaald zou worden of niet. We zouden geld krijgen als de film iets opbracht. In dezelfde periode kreeg ik ook een paar draaidagen in De Kotmadam. Op die eerste opdrachten was ik behoorlijk fier, of ik er nu iets aan verdiende of niet.

Inge: Nee, het was iets tussendoor. Een dag of vier werk, zoiets. Maar wat ik echt fantastisch vond, is dat ik in mijn eerste seizoen in het theater direct drie of vier producties had. Een eerste contract tekenen, echt ingehuurd worden als actrice, dat deed me wel iets.

Inge: Ik droomde niet meer van dat zwembad in Hollywood. (lacht) Ik hoefde niet rijk te worden, als ik maar kon overleven. En dat leek wel te lukken. Een auditie hier, een rol daar, het begon te lopen. Het eerste jaar heb ik tussendoor wel een interimjob gedaan om rond te komen, bij een baggerbedrijf in de haven van Antwerpen. Toen besefte ik pas echt hoe goed ik het had als actrice. 's Morgens om halfacht moesten we verzamelen aan het Centraal Station en we werden met een busje naar de haven gebracht, waar ik dan de hele dag gegevens in een computer moest tikken. Ik was zo blij dat ik daarna weer op een repetitie mocht verschijnen.

 

 

Inge: Nee, maar dat is in dit beroep heel moeilijk. Ik heb mezelf in het begin voorgenomen: ik probeer alles. Alle acteerwerk dat ik kon krijgen, nam ik aan, onder het motto: ik kan er maar van bijleren. Zo kon ik zelf ervaren wat me het beste zou liggen.

Inge: Die rol was op dat moment erg welkom ja. Ervoor had ik gastrolletjes gespeeld in verschillende series, en daardoor had ik zin gekregen om eens een langere, serieuzere rol te spelen in een reeks. Het is tijdens een gastrol in Witse dat ik de ploeg heb leren kennen. Voor de rol van Sam heb ik geen auditie moeten doen, die is me aangeboden.

Inge: Het waren volle jaren. Het is niet zo dat een seizoen van Witse op een half jaar wordt gedraaid, zodat je ernaast nog iets anders kan doen. Ik ben bijna vier jaar uitsluitend met Witse bezig geweest. Dan raak je op den duur gevangen in het format. Telkens opnieuw een moordverhaal, waarin ik een ondersteunende functie had. Daar raak je na een tijdje op uitgekeken. Dan wil je wel eens iets anders spelen.

Inge: Ik ervoer dat toen eigenlijk al een beetje zo.

Inge: Ja, want toen kon ik voor het eerst in jaren weer doen wat ik echt wilde: toneelspelen. Ondertussen beschouw ik de set ook wel als mijn habitat, maar theater blijft mijn eerste liefde. Op de planken heb je meer controle. Je hebt zelf de touwtjes in handen. In het theater is er niemand die 'cut!' roept.

Inge: Het acteurswereldje is niet echt groot in Vlaanderen. Als je al een tijdje bezig bent, gebeurt het zelden dat je op een set met alleen maar nieuwe mensen terechtkomt. Collega's zijn een belangrijk deel van je sociaal leven. Eigenlijk mis ik de vaste crew en acteursploeg van Witse wel. Daar heb ik toch een langere periode mee samengewerkt.

Inge: De constante werkonzekerheid, die om een of andere reden altijd de kop opsteekt wanneer het je het minst uitkomt. Dat je tegen wil en dank thuis zit, terwijl je zin, tijd en energie hebt om je tanden in een nieuw project te zetten.

Inge: Wel, ze hadden me op voorhand gewaarschuwd dat ik een en ander ging meemaken, maar dat is goed meegevallen. Misschien kwam het omdat ik meestal op locatie mocht spelen, dan wordt er altijd wat minder gedraaid dan in de studio. Ik heb me niet zo heel erg moeten aanpassen om mee te draaien in dat dagelijkse tempo.

Inge: In dit vakgebied is het al moeilijk om een jaar vooruit te kijken, laat staan een leven lang. Maar ik ben op een punt in mijn carrière gekomen dat ik weet wat ik wil. Ik ben dankbaar voor de rollen die ik krijg, en als dat mag blijven duren, met de nodige afwisseling, dan zou dat erg fijn zijn.

(HDP)