Skin: Fleshwounds

Jach, relaties. Je zal er maar een hebben, je zal er maar geen hebben. Skin, je weet wel: die donkere sexy stoot die vroeger Skunk Anansie machtig bijeenschruwelde, is alleen. Alleen na haar breuk met de rest van de groep en alleen na drie hevige, passionele, sterke en heel persoonlijke relaties. Haar verslag op Fleshwounds, klauwen in eigen ziel.

‘They’re selling Jesus again’, live op Torhout toen nog, en we waren compleet verkocht aan Skin. Hoeveel passie deze dame in haar stem stak is ons nog niet duidelijk maar de huiveringetjes in de nekharen, ze waren er! Die stem is er ook nu, zonder de zware instrumentale artillerie, hoewel Cass, die al bij Skunk baste, er nog steeds is.

 

Skin laat er geen twijfel over bestaan, this time it’s personal. In songtitels als ‘Trashed’, ’Lost’, ’Don’t let me down’ ligt hartensmart maar net onder de oppervlakte. Doorgaans windt Skin haar woorden heel duidelijk door de muziek, nooit te plat, nooit te melig. Met trots, even op de tanden bijten en dan weer op pad. ‘Trashed’ ruikt even iets te hitgezocht en doet ons - o ramp! - jammer genoeg even denken aan het impotente gekrijs van Alanis Morrissette of Anouk die eens een maand té veel last hebben van hun regels. Los van dat krijg je een plaat vol hart kapot, diepste gevoel aan flinters gehakt, een vrouw in duizend stukjes en zo’n gevoelsstroom op je af horen komen intimideert niet, ondanks de kracht die van de persoon uitgaat. Die kracht intimideert niet, maar laat je meeleven met haar, en als je zelf net de handdoek in de ring gegooid hebt bij jouw jongen of meisje, zeker ook tranen. Alle clichés passeren de revue: hulpeloosheid, misse potje op verkeerde dekseltje, bedriegerij, een leeg bed, tranen in de ogen van onmacht, het oeverloos niet kunnen praten met elkaar… enfin, een alledaagse relatiecocktail, verfijnd en verzorgd gebracht. In ‘You’ve made your bed’ en afsluiter ‘‘till morning’ heb je Skin’s stem naast piano, een rugrillende combinatie. Tot de laatste toetsaanslag en stemklank.

 

Skin verkoopt hier een duistere introspectie, mijn acuut kapotte ziel, mijn platte hartje. Ze doet dat met een stem die steeds meer, ook zonder geweld, die van een ware diva is. Liefde is een geestesziekte zegt ze zelf, laat haar en ons nog maar lang ziek zijn. Skin mag zo lesbisch zijn als ze wil, we blijven er verliefd op, nu nog meer.

 

(LAD)