Een kijk op de Brusselse campus: Lentegevoelens
Mijn kot is een klein vierkant, zoals de meeste koten. Bureau, zetel, bed, kast. Mijn raam, 80cm bij 50. Een donker hol. Het is niet echt lentegevoelproof, als je je bureaulamp moet aansteken wanneer buiten iedereen z’n zonnebril op heeft. Mijn lentegevoel voelde drang naar erkenning en won het van mijn onoverwinbare edoch makkelijk plooibare gevoel voor discipline. Dus ik trok naar buiten.
Op zoek naar een oplossing passeerden verschillende mogelijkheden de revue, al moest er voldaan worden aan twee voorwaarden: zonlicht, verschrikkelijk veel zonlicht én het moet ook een plek zijn waar ik iets of wat aan mijn eindwerk kan werken, kwestie van mijn gevoel voor schuld geen al te zware dag te geven. Mezelf voorhoudend dat wanneer mijn lichaam zonlicht krijgt, ik veel productiever zal zijn en zo het aangename aan het nuttige kan koppelen.
Die middag zat ik in het park. Op een bankje las ik een boek over scenario schrijven. Eindwerkverantwoordelijkheidsgevoel, check. Lentegevoel, check. Productiviteit, check. Geen internet is onvoorstelbaar productiviteitsverhogend. Praktisch? Iets minder. Nota’s nemen zonder tafel is niet altijd efficiëntiegevoelbevredigend.
Die middag kreeg ik de sleutel van een klas op school. Op het bord schreef ik mijn brainstorm uit. Eindwerkverantwoordelijkheidsgevoel, check. Lentegevoel, absoluut geen check. Productiviteit, misschien een beetje. Grijze muren en schoolbanken zijn niet bepaald motivatieversterkend. En praktisch ja, dat wel een beetje.
Die middag bracht ik door in de koffiebar. Aan een tafeltje begon ik aan mijn synopsis. Eindwerkverantwoordelijkheidsgevoel, check. Na drie koffies stond ik zo strak dat ik het gevoel had dat ik wel drie eindwerken kon schrijven! Al was dat ook weer snel voorbij. Lentegevoel, iets minder zonlicht achter het raam, maar toch een check. Praktisch? Jazeker. Al had mijn portefeuille te kampen met een groot gevoel van leegheid. Iets minder check dan toch.
Wat mijn leegheidsgevoel zou opvullen: een groot plein in de zon met tuinbanken, waar ik -portefeuille-leegheidsgevoel-proof mijn eigen drank kan meebrengen, zonder internet. De productiviteitshemel.
Voorlopig kwam ik dat nog niet tegen, maar om het internet als afleidende factor uit te schakelen heb ik de ultieme uitvinding gevonden! Een programma op mijn computer maakt het niet mogelijk om te surfen en confronteert me met mezelf. ‘Shouldn’t you be working?’, inderdaad ja. Je kan helemaal zelf instellen voor hoelang en wanneer, maar van het moment dat het van start gaat kan je niets meer wijzigen. Gisteren viel ik jammer genoeg in slaap in plaats van productief door te werken, maar vandaag zal het lukken. Ongetwijfeld.
Geeuwtje.
(Ed)