Ode aan de Stoof

Het mag dan wel relatief warm zijn voor de tijd van het jaar: na vijf maanden in het zuiderse Andalusië te hebben gezeten, verwonder ik mij nog steeds om de ongure dagen die hier af en toe de kop kunnen opsteken. Zoals vandaag. Het leven in Gent is niet zoals op Erasmus en het weer ook niet. Maar ik mag mijzelf gelukkig prijzen: de benedenverdieping van ons kot wordt namelijk verwarmd door een authentieke kachel op aardgas. Niks geen aftands elektrisch verwarmingselementje, maar een degelijke, goeie, ouwe stoof. Hoewel hij niet altijd even gemakkelijk aan de praat te krijgen is (een skype-gesprek om uit te leggen aan mijn huisgenoten hoe je hem in gang kreeg, bleef ons niet gespaard: “NEE! Ge moet die vlam bij da gat houden! – Welk gat? Ik zie geen gat? – Da klein gat vanonder. – Is dat een rond gat? – Ehm, ja zeker? Een gat is een gat hé. – Ja maar, welk gat? Er is er ook één vanboven. – Nee, het gat vanonder. – Zeker? Want vanboven is er ook een gat. En das groter. En dat lijkt meer op een gat. – Nee, het is vanonder! – Zeker? Want dat lijkt niet op een gat! – JA DAT IS EEN GAT! En hou die vlam daar nu maar bij!”), toch zou ik hem niet meer kunnen missen. Het is misschien niet direct de meest ecologische en vernieuwende oplossing voor verwarming en oké, de hitte stijgt misschien niet helemaal tot in mijn zolderkamertje en maar er is niets zo zalig als thuiskomen op een regenachtige dag en je met een kop thee in je handen op een gammele keukenstoel bij de stoof te zetten terwijl je de belevenissen van de dag samen met je kotgenoten bespreekt. Onze kachel doet echter niet alleen dienst op koude dagen, nee hoor, ook bij zomerse temperaturen maken we er met plezier gebruik van: zo werd hij meermaals gebruikt als minislettenpodium bij een kotfeestje en zou hij ook goed dienen als ondersteuning bij een standje op z’n hondjes. Naar het schijnt.