Column: Goede luim

De dag vóór Donald Trump werd verkozen tot vijfenveertigste president van de Verenigde Staten, had ik toevallig een persoonlijk meevallertje. Niets bijzonders, gewoon een opstekertje. Iets in mijn privéleven dat de juiste kant uitging. Goed nieuws. Iets waardoor ik 's anderendaags opgewekt uit mijn bed sprong, nog voor de wekker afliep. Ik deed mijn gsm oplichten en zag een stroom van doemberichten over het scherm rollen, alsof de Apocalyps was losgebarsten. Ach ja, dacht ik, het is blijkbaar toch Trump geworden. Ik legde de gsm terug op mijn nachtkastje. Een deuntje fluitend huppelde ik naar de badkamer. Bij de ongeschoren vent die me in de spiegel aankeek, speelde een glimlach op de lippen, nochtans een zeldzaamheid zo vroeg in de ochtend. Het water uit de kraan voelde niet koud aan, het was aangenaam fris. De opkomende herfstzon wierp een gouden gloed door het raam. Net als de dag ervoor, maar die ochtend vond ik het mooier, omdat ik me goed voelde. De scholieren op de tram waren net zo luidruchtig als anders, maar het stoorde me niet. Niets kon mijn goed humeur verpesten, zelfs niet de verkiezing van Donald Trump. Mijn vrolijke bui hielp me om die politieke aardverschuiving aan de andere kant van de oceaan te relativeren.
 
Natuurlijk had ik het liever anders gezien, maar om te beginnen ben ik geen Amerikaan, en ik ben ook nooit van plan geweest om het te worden. De States zijn bloody fantastic om doorheen te reizen, maar ik zou er niet willen wonen. Ook niet onder Hillary Clinton. Zelfs niet onder Michelle Obama. We moeten dit dus niet overdramatiseren. Nee, de wereld is niet gestopt met draaien op 9 november. En nee, Donald Trump is niet the leader of the free world, zoals het Amerikaanse presidentschap wel eens met overdreven pathos wordt benoemd (door Amerikanen, voor alle duidelijkheid). Hier in Europa - voorlopig ook nog onderdeel van de vrije wereld - verkiezen we onze eigen leaders, en dat zijn evenmin altijd de meest verlichte geesten. Kortom, de Amerikanen overleven dit wel, en wij ook. Zelfs de Amerikaanse democratie zal hier hoogstwaarschijnlijk relatief ongeschonden uitkomen, en binnen vier jaar zwaait de slinger weer de andere kant op. Wie weet is Michelle al stiekem haar overwinningsspeech aan het schrijven.
 
En nu ga ik nog wat genieten van mijn goede luim, want uit ervaring weet ik dat ook die niet blijft duren.
 
foto: Shutterstock