Image
18/02/2019

Reena Riot: "Muziek is soms beter dan seks"


Eindelijk de debuutplaat van Reena Riot. Een oud kantoorgebouw in de Antwerpse haven werd de opnamestudio waar de band zich drie weken opsloot en in opwellingen van sturm und drang een intense plaat vatte: Nix. Energie, woestheid, lef. Een coöperatieve van pure muziek.
 
GUIDO: Gevaarlijk, intens en wild, dat zit echt in de plaat.
Jan Myny: Als Naomi opmerkt dat een riff niet gevaarlijk genoeg is heeft ze meestal gelijk. Eigenlijk zijn we een coöperatieve waarin Naomi alles in het oog houdt.
Naomi Sijmons: Staf Verbeek, waar we voor de opnames mee werkten, zegt: "You bring the songs, the sound and I’ll record it!" Veel meer zoals Mauro dat deed bij de opnames van de tweede ep. Niet zoals een klassieke producer.
Naomi: We hebben ons heel hard geamuseerd. We waren ook op zoek naar net dat ietsje meer. En dan kan het idee over hoe je met een riff omgaat, van iedereen in de band komen.
Jan: En rechtuit nee kunnen zeggen geeft ook gemak en kwaliteit aan wat we doen.
Naomi: Iedereen denkt in dienst van de song. Niemand komt van bovenaf zijn commerciële idee verkondigen. De term ‘radiovriendelijk’ of ‘radiohit’ waren taboe, op straffe van een bak bier trakteren!
Jan: Tuurlijk zijn er veel bands die songs gaan schrijven om op de radio te geraken, maar als wij op de radio worden gespeeld, zal dat toch op onze manier zijn, en niet de voorgekauwde zin van een ander.
Naomi: Of het op de radio speelt of niet, mag nooit de waarde van een song bepalen. Maar dat een song al sneuvelt op die radiocriteria, vind ik creatief heel fnuikend. ‘Shadow of the sun’ is een song die er al twee jaar was…
 
Eeuwig zestien
 
GUIDO: 'Good old waltz' was er ook al?
Jan: Een oude song van mij, tien jaar oud al.
Naomi: We hebben elkaar door die song leren kennen!
Jan: Naomi heeft daar ooit backings op gezongen toen ik een soloplaat aan het maken was. Die song klinkt gewoon heel goed als Naomi zingt.
Naomi: Ik heb je die song weten zingen toen we beiden moesten spelen in het ACEC-gebouw. We waren beiden nerveus om voor en na elkaar te spelen, omdat we elkaar toen als muzikant en zanger al goed vonden. Ik stond daar met mijn moeder te luisteren en jij zong: "Even if I break your arms, you’ll always hold me tight" en iedereen had even die lach die Jan vaak met zijn witty teksten tevoorschijn krijgt. Ik was in elk geval meteen gepakt. Hij heeft me toen ook gevraagd om backings te doen, zo hebben we elkaar leren kennen.
GUIDO: Heel mooi, puur via muziek!
Jan: Sommige dingen gaan heel vlug als we samenwerken. En dat hebben we nu ook in de band. In dat kantoorgebouw voelde ik me alsof ik opnieuw zestien was en in een repetitiekot speelde met vrienden. Maar als je een band drie weken aan een stuk opsluit in een kot, ontstaan er mooie dingen! Da’s die sturm und drang die je hoort.
GUIDO: Jullie hebben er ook echt geleefd?
Jan: Zonder douche, enkel een matras een koffiemachine. Uit je bed, spelen…
Naomi: Wij sliepen in de gitaarbooth. Letterlijk met mijn versterker aan mijn voeten.
Jan: Het deed me denken aan die film over Wilco, I am trying to break your heart, puur je zin doen in een studio. Dat was de sfeer. Vrij experimenteren.
GUIDO: De tijd om dingen te laten ontstaan.
Jan: Daarom geen nieuwe songs, maar ‘Tonight’ heeft er wel zijn vorm gekregen.
GUIDO: Een indrukwekkende song.
Naomi: Da’s ook een song die al twee jaar meegaat. Zo’n Portishead-baslijn en ik dacht echt dat we gingen blijven vastlopen in die song. Redelijk klassieke songstructuur. Toen heb ik het losgelaten en hen er iets van laten maken.
Jan: Alan kwam met een nieuwe baslijn en toen klikte het opeens. Die song zit vol vreemde akkoorden en die hebben we er allemaal uitgesmeten. En die drie simpele noten van Alan, daar zijn we op blijven gaan en opeens begint Naomi daarop te zingen en werd de song wat-ie moest zijn. Dat doet zich echt alleen maar voor als je de tijd en plaats hebt om het toe te laten.
Naomi: Soms moet je eens diep gaan, maar je niet verliezen in details. Staf was daar goed in, op een bepaald moment zei hij ook: "Ik denk dat jullie het nu hebben!" Op een gegeven moment ben je zo hard aan het gaan, het is ook niet één vibe, één dag. Het gaat elke dag alle kanten op en emotioneel komt dat wel aan. Bij ‘Undone’, dat klink mega poppy, maar het is het meest depressieve nummer van het album. Net ervoor hadden we een song opgenomen die totaal niet die intensiteit had, die switch, dat was even gek worden.
Jan: Als je dan een klassieke producer hebt, laat die dat door een ander inspelen maar dan zal je nooit die song op dezelfde manier kunnen vangen. Maar wij hadden tijd. Doe maar Naomi. Geen klok.
Naomi: Op die manier primeert het muzikale.
 
Tranen op het podium
 
GUIDO: Wat is muziek voor jullie?
Jan: Ik ben altijd heel erg op mezelf bezig geweest. Van kleins af aan, ik had nooit tijd. Ik wou sportman worden, maar heb toen de gitaar ontdekt. Ik vind mezelf ook geen gitarist, ik kijk altijd meer naar het geheel. Ik had een akoestische klassieke gitaar en binnen het jaar had ik een viersporenrecorder en een micro. Meteen productie voor je eigen song. En songs schrijven. Vertellen. Muziek is het belangrijkste wat er is. Liever geen geld en muziek dan geen muziek en wel geld. Muziek is soms beter dan seks! Het is een soort intensiteit. Het is heel moeilijk om aan iemand uit te leggen wat we daar precies hebben gedaan die drie weken in die studio. Want op de beste momenten heb je eigenlijk seks, met de hele band, en ik weet dat dat raar gaat klinken. (lacht) Als dat goed is, komt het op de plaat, dat gevoel is verslavend. Niemand gaat me hier zeggen wat ik moet doen en die groepsdynamiek die ik herken vanuit de hardcore-scene aan de kust, waar ik vandaan kom, is heel intens. En dan kom je Naomi tegen en klikt het.
Naomi: Ik ben een stadskind en op mijn school, van '99 tot 2005, dat was het niet hoor! Samenhorigheid door muziek, groepsgevoel? Nee. Ik was een slechte babbelaar, van kinds af aan zat ik aan mijn stereootje, ik nam nummers op van de radio. En dan had ik een micro gevraagd, ik was elf. Terwijl het cassetje draaide kon ik meezingen en werd mijn stem ook opgenomen. Ik kon eigenlijk met niemand praten over waar ik naar luisterde, maar die passie voor muziek was me toen al duidelijk: luisteren, spelen, zingen, concerten zien. Muziek is voor mij een onweerstaanbare drang, ik kan er niet onderuit. Geloof me, ik heb het geprobeerd. Op een gegeven moment vond ik dat ik veel te diep ging en heb ik het aan de kant willen schuiven, maar daar werd ik echt doodongelukkig van. Passie. Ik ging naar Pitchfork-festival en heb er Bon Iver gezien. De subs kickten in, de tranen liepen over mijn gezicht en dat is het hele optreden lang niet meer gestopt. Ik kan dat ook hebben als ik zelf op een podium sta, omdat het voor mij de meest primitieve vorm van communicatie is en ik me nog nooit zo verbonden heb gevoeld met mensen, want dat is iets heel moeilijks voor mij. Als ik Jan zie gaan op een podium, verblijdt mijn hart, schiet het in mijn ogen en sta ik voor ik het weet met tranen op het gezicht.
Jan: Puurheid, absolute puurheid!


foto: Geert Braekers

Comment

  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider

SOCIAL

Poll

Job in the picture

GUIDO NV is het nummer 1 Belgische niche-mediabedrijf naar de doelgroep jongeren (studenten in het bijzonder), scholieren en Young Starters

Bruiloftstraat 127, 9050 Gentbrugge
Tel.: +32 (0) 9 210 74 84