Image
19/02/2019

Studenten over hun GAP YEAR: "Let op, het werkt verslavend!"


Nog niet helemaal klaar om te gaan werken, het even helemaal gehad met je boeken of last van een hardnekkige vorm van reiskoorts? Een sabbatjaar biedt de oplossing. Drie studenten over een beslissing die ze zich verre van beklagen.
 
Tekst: Siska Wera
 
Ward (25)
backpackte 4 maanden door Peru, Bolivia, Chili & Argentinië
 
"Als je alleen reist, kom je jezelf tegen."
 
“Eigenlijk wou ik al veel eerder alleen een lange reis maken, maar het lukte me nooit om een moment te vinden waarop ik er de tijd én het geld voor had. Toen ik in mijn tweede jaar sociale readaptatiewetenschappen helemaal was uitgekeken op die opleiding, heb ik besloten om 4 maanden te gaan werken. Met het geld daarvan, ben ik dan 4 maanden door Zuid-Amerika getrokken.”
 
Wards plan was om van Lima naar Ushuaia te reizen, wat ook effectief is gelukt. In elk van de vier landen op zijn pad had hij één ding gepland en wou hij de hoofdstad zien. Verder dan dat ging zijn reisschema op voorhand niet. “Die geplande highlights, zoals de zoutvlaktes in Bolivia of Machu Picchu in Peru, waren natuurlijk fantastisch, maar de beste ervaringen waren steeds de spontane. Zo ben ik in mijn eerste hostel vrij snel aan de praat geraakt met iemand die me vertelde over Huaraz, een plaatsje 300 km ten noorden van Lima. Mijn plan was eigenlijk om vanuit Lima meteen zuidwaarts te trekken, maar ik dacht: waarom ook niet? Uiteindelijk is Huaraz een van de mooiste dorpjes waar ik ben geweest, terwijl ik er zelfs nog nooit van had gehoord. En aangezien je al je bezittingen toch al op je rug draagt, heb je die mogelijkheid om spontaan 'let’s go!' te zeggen en te gaan. In Chili heb ik eens samen met twee Australiërs een auto gehuurd voor een week. Totaal ongepland, maar wel zeven zalige dagen!”
 
Hoewel het dus makkelijk was om tijdens zijn reis met andere backpackers rond te trekken, vond Ward het ook belangrijk om af en toe alleen te zijn. “Bewust alleen wandelingen van meerdere dagen maken of bewust alleen een stad bezoeken, ik had daar echt nood aan. Omdat er ook geen afleiding is, kan je beginnen na te denken en gewoon blijven nadenken. Volgens mij is dat het cliché van op zoek gaan naar jezelf, je gedachten die maar blijven malen. Je hebt enkel jezelf om rekening mee te houden, maar ook enkel jezelf op wie je kan rekenen. Elke dag moet je zelf beslissen wat je gaat doen, hoe je daar geraakt, waar je gaat slapen... En dan kom je jezelf wel tegen, als er eens iets misloopt: een bus die vertraging heeft, waardoor je midden in de nacht voor een gesloten hosteldeur staat bijvoorbeeld. Het gewoon keihard op uw bakkes krijgen eigenlijk. Maar je komt daar altijd door en het gevoel van persoonlijke overwinning achteraf is het meer dan waard.”
 
Spijt van zijn beslissing heeft Ward dan ook absoluut niet: “Sowieso de beste keuze van mijn volwassen bestaan tot nu toe! Al is het wel gevaarlijk, omdat het zo verslavend werkt. Een van de eerste dingen die ik heb gedaan eens ik terug thuis was, was nieuwe bestemmingen opzoeken op Lonely Planet. (lacht) Ik heb nu dus wel vier bestemmingen van mijn bucketlist geschrapt, maar heb er veel meer aan toegevoegd.”
 
Echt geschrapt zijn die 4 bestemmingen zelfs niet, want een jaartje Chili zou Ward zeker niet afslaan. “Dan kan je echt je tijd nemen en zorgen dat je niets mist, in plaats van fanatiek aan een strak tempo te reizen, zoals ik nu tijdens mijn reis in Zuid-Amerika heb gedaan. Met uitzondering van de Argentijnse stadjes Bariloche en Mendoza dan, respectievelijk de chocolade- en wijnstad bij uitstek. Maar goed, wie zou er nu niet een weekje wijn drinken en chocolade eten als-ie de kans had?”
 
Sebastiaan (27)
werkte 7 maanden als animator in Kos, Griekenland
 
"Een tijdje weggaan was positief voor mijn zelfbeeld."
 
“Toen ik na mijn studies naar een job begon te zoeken, merkte ik vrij snel dat ik mezelf in geen enkele vacature herkende. Erger nog, ik had niet het gevoel dat ik thuishoorde in de Belgische maatschappij of klaar was om erin mee te draaien. Ik wist dus dat ik er even tussenuit moest en ben dan volop beginnen te zoeken naar jobs in het buitenland. Vroeger heb ik met veel plezier sport- en jeugdkampen geleid, dus animator leek me wel een goede optie.”
 
Na een succesvolle jobdag bij TUI kreeg Sebastiaan te horen dat hij een seizoen lang in Kos aan de slag mocht. “Het beste eiland ooit! Op voorhand had ik geen flauw idee wat ik me bij Kos moest voorstellen, maar ondertussen heb ik zelfs al gekeken om er een huisje te kopen.” Sebastiaan werkte er van april tot november als animator in een hotel vlak naast de zee. “Mensen denken vaak dat animator zijn gewoon inhoudt dat je wat spelletjes met de kindjes speelt en een beetje overenthousiast rond een zwembad loopt, terwijl het in de realiteit een pak veeleisender is. Elke dag spendeer je ongeveer 14 uur in het hotel, waarvan je er al 4 of 5 aan het sporten bent in 40 graden: beachvolleybal, waterpolo, strandvoetbal... ‘s Avonds presenteer of acteer je steeds een show en vaak moet je ook meerdere diensten smiling doors doen. Hierbij verwelkom je gasten in het restaurant en doe je aan klantenbinding, wat je in vier talen moet kunnen: Nederlands, Frans, Duits en Engels. Tussendoor geef je ook nog enkele workshops aan de gasten, bijvoorbeeld om cocktails te maken of handdoeken te vouwen. Ik was echt een pro in handdoekvouwen. (lacht)
 
Hoewel Sebastiaans leven er dus sterk werd opgeëist door de hotelgasten, had dat ook zo zijn voordelen. “Je raakt bekend in het hotel, bouwt een band op met de gasten en dat merk je. Een spelletje waterpolo was maar een gewoon spelletje waterpolo, tot ze zagen dat ik het leidde, waarna ze meteen wilden meedoen. Stiekem voelde ik me er dus een beetje een mini-BV. (lacht) Daarbovenop deed de bevestiging die ik van de gasten kreeg me ook beseffen dat er wél ergens een geschikte job en plaats voor me was, een gevoel dat ik in België helemaal niet had.”
 
Eens terug thuis, was de heimwee dan ook zeer groot. “In Griekenland stond mijn dag van ‘s ochtends tot ‘s avonds in het teken van omgaan met mensen. Zeer warme en open-minded mensen trouwens, die Grieken. Toen ik terug in Zaventem stond, merkte ik al meteen hoe groot het contrast met België kan zijn. Hier wandelen we sneller, kijken we letterlijk meer naar omlaag, zijn we meer gehaast… Nu ik heb gezien dat het ook anders kan, is het moeilijk om er weer aan te wennen.” Al is dat wel de bedoeling, want momenteel is Sebastiaan van plan om de komende drie jaar in België te blijven werken. “Een tijdje weggaan was zowel voor mijn zelfbeeld als voor mijn goesting in het leven een positieve verandering, dus voorlopig ga ik proberen om die positieve mindset hier in de praktijk om te zetten. En als het niet lukt, dan spring ik gewoon terug het vliegtuig op. Ook geen slechte oplossing natuurlijk.”
 
Theresa (22)
reisde 6 maanden langs de Westkust van Zuid-Amerika
 
"Op reis leerde ik mijn vriendje kennen. Samen onderweg: zalig!"
 
“Mijn mama heeft vroeger, toen ze mijn leeftijd had, 8 maanden in haar eentje door Zuid-Amerika gereisd. Ik heb dat altijd zo cool gevonden van haar, dat ik het graag zelf ook eens wou doen. Bovendien ben ik al lang gefascineerd door het continent en wou ik dus wel eens zien of het beeld in mijn hoofd overeenstemde met de realiteit.” Na een bachelor sociologie, besloot Theresa dat het tijd was om haar horizon te verbreden. Ze zette haar studies een jaar op pauze, spaarde vijf maanden lang geld bij elkaar als barista en vertrok daarna naar wat in haar ogen het mooiste continent ter wereld is. “Ik ben begonnen in Bogota, de hoofdstad van Colombia. Van daar heb ik het Andesgebergte zuidwaarts gevolgd: van Ecuador naar Peru, Bolivia, Argentinië en helemaal tot in Chili.”
 
Aangezien Theresa in een half jaar tijd doorheen zes landen zou reizen, leek het logisch om per maand één land te bezoeken. Maar dat plan verliep net iets anders. “Uiteindelijk ben ik bijna drie maanden in Colombia blijven plakken en verbleef ik daarna nog eens zes weken in Ecuador. Als je het ergens leuk vindt en er leuke mensen zijn, is het gewoon enorm makkelijk en bovendien erg fijn om er nog wat te blijven. Zo was mijn eerste lange stop de stad Medellín in Colombia. Een paar jaar geleden nog een van de gevaarlijkste steden ter wereld - berucht wegens drugs, geweld en Pablo Escobar - maar nu een van mijn favoriete plaatsen van de hele reis. Met dank aan drie weken Spaanse les, had ik er een vast internationaal vriendengroepje. In combinatie met de schoonheid en de diversiteit van de stad, voelde het in Medellín dus al gauw als thuis.”
 
Haar absoluut favoriete bestemming van de reis, was echter Ecuador. “Dat land heeft me compleet verrast. Het is redelijk klein, zeker in vergelijking met andere Zuid-Amerikaanse landen, maar het is overweldigend wat je daar allemaal hebt: bergen, jungle, prachtige kusten, alles. In één dag kom je meerdere totaal verrassende landschappen tegen, een heel speciale ervaring.” Als kers op de taart liep Theresa er in een hostel haar toekomstig vriendje tegen het lijf. “Hij reisde op dat moment ook door Zuid-Amerika. Elkaar daar leren kennen en samen verder kunnen reizen: zalig. Dat geldt trouwens niet alleen voor Josh, maar ook voor andere backpackers die ik onderweg heb ontmoet. Zo overtuigde een vriendin me om mee Cotopaxi te beklimmen, de tweede hoogste actieve vulkaan ter wereld. In het basecamp werden we voorzien van een helm met koplamp, een ijsbijl en zelfs stijgijzers voor aan onze schoenen. Om middernacht begonnen we in het pikdonker en de vrieskou aan onze beklimming. Een surreële, maar fantastische ervaring.”
 
Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk bestond Theresa’s reis uit pieken en dalen. “Tijdens die 6 maanden heb ik alles extra intens beleefd, wat een reis van extremen heeft opgeleverd. Als je daar gelukkig bent, ben je extreem gelukkig. Ben je eenzaam, dan ben je meteen ook intens eenzaam. Hier blijft het leven meestal wat dichter bij een vlakke lijn, terwijl je daar vaker grote ups & downs doormaakt. Al heb ik de downs nooit als iets slechts ondervonden, maar wel als levenservaring. Ik heb eruit geleerd dat je alles moet relativeren en dat alles uiteindelijk altijd goed komt, een gedachtegang die ik ook heb meegenomen naar België.” Wat ze dan wel heeft achtergelaten? “Mijn hart, dat ben ik helemaal verloren in Zuid-Amerika. (lacht) Na mijn master ben ik van plan om opnieuw te gaan reizen, misschien naar Brazilië.”
 

(SW)

foto: Theresa

Comment

  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider

SOCIAL



Poll

Hoe ga jij om met de vierde coronagolf?

 Ik ga evenveel uit als vroeger, maar volg de regels
 Ik probeer de regels te omzeilen waar mogelijk
 Ik ga minder uit, door corona
 Ik ging sowieso niet veel uit

Job in the picture

Koel deze zomer af met ijsjes in champagneglazen

We hebben het allemaal weleens gedaan: zelf ijsjes maken van onze favoriete frisdrank. Even een vormpje [...]

29/05/2021

Real life Mario Kart: Op uw plaatsen, klaar, start!

Vanaf september is het Nederlandse Utrecht een kartparcours rijker, en wat voor een. De nieuwe baan [...]

28/05/2021

Intieme trouwceremonie voor Ariana Grande

Afgelopen december maakte Ariana Grande bekend dat zij en haar vriend, vastgoedmakelaar Dalton Gomez, [...]

27/05/2021

GUIDO NV is het nummer 1 Belgische niche-mediabedrijf naar de doelgroep jongeren (studenten in het bijzonder), scholieren en Young Starters

Bruiloftstraat 127, 9050 Gentbrugge
Tel.: +32 (0) 9 210 74 84