Uit het GUIDO-archief: de studententijd van Tine Embrechts

"Als kind was ik vrij verlegen," herinnert Tine zich. "Ik werd altijd knalrood als ik iets moest doen voor de klas. In het secundair ben ik naar een Steinerschool geweest, waar toneel werd aangeboden. Toen voelde ik niet alleen dat toneel me wel interesseerde, maar ook dat ik het best wel kón. Het is nochtans gaandeweg gegroeid, want eigenlijk wou ik dierenarts worden."

GUIDO: Heb je de studie dierengeneeskunde geprobeerd?

Tine: Nee, want toen ik hoorde welke vakken je daarvoor moest studeren... dat waren juist de vakken waar ik slecht in was. (lacht) Maar tot mijn tweede of derde secundair was dierenarts wel degelijk het plan. Daarna is het weggeëbd en is toneel een steeds belangrijkere plaats gaan innemen.

GUIDO: En zo ben je op de toneelschool beland. Geen evidente keuze nochtans.

Tine: Dat klopt, maar ik had het geluk dat ik thuis de jongste was. Mijn oudste broer studeerde ondertussen al muziek, nadat hij eerst twee jaar universiteit had gedaan. Hij mocht niet direct muziek studeren van mijn ouders; hij heeft voor ons het pad geëffend. Mijn andere broer heeft kleinkunst gestudeerd. Zelf kan ik me zelfs niet meer herinneren of ik überhaupt wel heb gevraagd of ik naar de toneelschool mocht gaan. Tegen dat ik moest kiezen, was het al lang geen onderwerp van discussie meer, ook al was mijn vader professor economie op de universiteit. (lacht)

GUIDO: Heeft de toneelschool je leven veranderd?

Tine: Ongetwijfeld. Je kunt het niet vergelijken met eender welke andere studie. Ik weet natuurlijk niet hoe het is om op de unief te zitten, maar toneelschool is zo ingrijpend! Ik was amper achttien en werd er echt in ondergedompeld. Ondertussen is het helaas veranderd, maar op Studio Herman Teirlinck hadden wij indertijd een uurrooster van halfnegen 's morgens tot halftien 's avonds, en op zaterdag was er ook les. We kregen heel veel. Niet alleen theater, maar ook muziek, zang, theoretische vakken, beweging, dans, tapdans, gevechtstechnieken... Een enorm ruim aanbod, dat dan ook nog op bijzonder intense wijze werd gebracht. Vooral het spelen zelf. Je moet je voorstellen: je komt daar toe, je kent niemand, en opeens moet je met twintig anderen gaan improviseren in de kelders van dat gebouw. Als je pas van de schoolbanken komt, ligt zoiets niet voor de hand hoor.

GUIDO: Zelfs niet als je van de Steinerschool komt?

Tine: Zelfs dan niet! Het verschil was heel groot. Kijk, je hebt talent of je hebt het niet, maar zo'n toneelschool leert je om er richting aan te geven. Ik vind het nog altijd een van de mooiste periodes uit mijn leven. Die tijd op Studio Herman Teirlinck was zo bruisend, zo vol vuur. Jan Decleir was toen net directeur geworden, er gebeurde van alles... En ik heb er ook fantastische mensen leren kennen. Je krijgt les van mensen naar wie je al jaren opkijkt. Ik herinner me die opleiding als een gigantisch aanbod van verschillende stijlen en verschillende mensen. Zo rijk! En dat vormt je als acteur. We kregen de kans om van heel veel dingen te proeven, en zo kan je voor jezelf uitmaken welke richting je uit wil. Maar het was ook hard hoor. Van die twintig initiële studenten bleven er in het tweede jaar maar zeven meer over. Je wordt beoordeeld op wie je bent. Vandaag kan ik daar al veel beter mee om, maar het blijft bijzonder. Wat wij spelen, is voor een stuk wie we zijn, en daarop word je beoordeeld.

GUIDO: Het klinkt wel of de toneelstudenten een beetje op een eilandje leefden, los van de rest van het Antwerpse studentenleven.

Tine: Ja, maar het is juist geweldig om dag in, dag uit met gelijkgestemden te mogen samenzitten. Daar kwamen we juist voor! Vaak zijn aspirant-acteurs in het secundair de uitbundigste leerlingen van de klas, en op de toneelschool kom je tussen tien van dat soort mensen terecht. Ik vond dat héérlijk. Het was een cocon van creativiteit, waarin we ons konden wentelen. Later, als je afgestudeerd bent, kruip je daar uiteraard wel uit. Dan stap je van dat eiland en moet je je ogen opentrekken voor de realiteit. Dus in zekere zin heb je wel gelijk hoor. Na de les trokken we altijd naar café Pallieter, recht tegenover de school, en daar zat het ook weer vol met toneelstudenten. Ik moet toegeven dat ik in al die jaren aan de toneelschool nooit naar een 'echt' studentencafé ben geweest.

Tekst: Herbert De Paepe

Foto: Dirk Annemans