Nieuw in de cinema: 'Greenland: Migration'
Greenland, uit 2020, was een wat simplistische, maar al bij al genietbare spektakelfilm. De vertolking van Gerard Butler was van stijf bordkarton, maar de naderende dreiging van een apocalyptische komeetinslag was spannend en opwindend. Geldt dat ook voor de sequel?
Laten we maar meteen een krater slaan in je verwachtingspatroon, want het antwoord luidt: neen, absoluut niet. Vijf jaar na de inslag verlaat de familie Garrity de ondergrondse bunker in Groenland, op zoek naar een plek om te herbeginnen. De wereld is echter nog een aartsgevaarlijke plek, met giftige lucht, radioactieve stormen, kolkende lavastromen, opgedroogde zeeën en gewapende milities. Klinkt goed, niet? Alleen ziet zowat heel die wereld eruit als het binnenland van IJsland (waar de film is opgenomen) en bestaan die milities uit niet meer dan een handvol figuranten. En dat is nog het ergste niet. De dialogen en karakterschetsen in het origineel waren al behoorlijk vlak, maar nu is het helemaal huilen met de pet op. Je voelt dat de filmmakers zelf beseften dat het kalf verdronken was en onderweg elke interesse in hun eigen verhaal zijn verloren. Het einde is zelfs ronduit potsierlijk, zodat we hoofdschuddend van teleurstelling de zaal zijn uitgelopen. Wat een miskleun.
Tekst: Herbert De Paepe