Cephalic Carnage: Anomalies
Anomalie, afwijken van het normale, weg van de norm en regeltjes. Daarmee verklaart dit vijftal uit Denver zelf al de titel van hun vierde album. Voor de groepsnaam houden wij het op bloedige, meedogenloze slachting met betrekking tot het hoofd.
Rocky Mountain hydro-grind heet dat dan.
Deze muziek steekt heel zorgvuldig, mathematisch in elkaar en vindt zijn kern zelfs ook in de hele improvisatie-jazz. Niet dat een kersverse luisteraar je op je woord zal geloven, maar het geeft op zijn minst een interessantere, diepere dimensie aan deze razende orkaan van geluid.
Wie zich verkneukelt bij de scherp berekende chaos van Dillinger Escape Plan zal misschien ook zijn oor te luisteren leggen aan Anomalies. Trashy deathmetal, doom uit de vreemdste wereld, hier en daar een scherpe metalriff, bevreemdende synths die uitvloeien in koortsig-neurotische grindcore (grindcore : snel,sneller, snelst!) en zang die van onaards golembrullend tot verstaanbaar wikt en weegt. Cephalic is die zeldzame band die bij alle andere bands in de buurt leentjebuur gaat spelen en ermee weg komt. Omdat ze er iets mee doen en niet zomaar plat copy-paste tewerkgaan. Cephalic neemt zich niet al te serieus, waar velen uit het metalmilieu maar al te veel last van hebben, maar experimenteert, gniffelt en creëert de meest waanzinnige wissels in hun toch loodzware genre. Soms is dat grappig, soms niet. Grindcore is de eerste drempel die je over moet, maar dan is het dollen met de doomies, zien of je ook gewoon kan zingen in ‘Dying will be the death of me’, metalmannen die wiet bezingen in ‘Kill for weed’ of ten slotte Neurosis even over de kling jagen met hun lach in vuistje-intro van ‘Ontogony of behaviour’. Of doodgewoon een superstrakke, sterke track als ‘Wraith’ op je afsturen.
Vreemde vogels. Ze spliffen zich te pletter. Ze spelen in de momenteel zwaarste afdeling van gitaarmuziek. Ze spotten met - of betuigen lof aan; nooit echt duidelijk - zowat elke andere gerespecteerde groep in de omliggende genres door hun muziek pijnlijk juist te gaan parodiëren. Ze zijn muzikaal veel sterker dan de beperkingen van hun genre, maar trekken zich van dat genre eigenlijk geen zak aan. Dit album is ofwel een ‘Ontplof, wij doen alles wat jullie zo fantastisch vinden met onze vingers in de neus’ of ‘Hé, jullie zijn goed en tof en ooh en aah!, mogen wij dat ook eens spelen binnen het grindcore-genre?'. Een heel dubbelzinnige plaat. Zijn titel meer dan waardig!
(LAD)