The Dandy Warhols: Welcome to the monkey house
Vierde album en dan pas echt in de kijker gaan lopen, het is nog weinigen gegeven in onze fastfood muziekcultuur. Je kan de radio niet openknoppen of je hoort de blits aanstekelijke ‘We used to be friends’, The Dandy Warhols zouden ‘melodic rock’ schrijven en spelen.
Het viertal dat uit Portland, Orgeon komt en er al gauw vluchtte - New York is toch steeds een tikkel interessanter - trakteert ons een eerste keer op hun songs. Sorry, maar wij dachten dat dit nieuwelingen waren, we kunnen niet alles kennen. Integendeel, als je al vier platen onder de arm hebt, waaronder een die bijna niet werd uitgebracht omdat de platenmaatschappij er geen verkoopspotentieel in zag, heb je muzikaal toch al wat te vertellen. Dit zou een stijlbreuk met hun iets rockerige verleden zijn.
En het is vrolijk, luchtig, boordevol energie met klem op de gitaren en regelmatig nogal zwevy. Inderdaad een trapje vriendelijker dan rock puur en toch rockt het, het muziekschuifje melodische rock zit dan voor één keer treffelijk op zijn plek. Het lijkt vooral kwestie van niet teveel door te denken en gewoon met een goed refreintje voor de dag te komen, pop quoi! Maar pop is een zwaar ambacht, Britney snapt er nog steeds geen aars van! Het lekker meegaande beatje dat ‘Dope’ verderstuwt en een stem glijdend meevoert is wel echte pop, tussenin heftig naar adem snakkend op de beat. Vaak doet het aan Blur denken, maar op zijn Amerikaans dan. Drumcomputers, synths en sequencers mengen zich vrolijk en er wordt dartel op de lijn tussen pop, rock en meer elektronisch gebalanceerd. Als je Nick Rhodes, die vroeger zelf bij over the top eightiesmannen als Duran Duran bezig was, in de producersstoel hebt zitten, is dat niet zó verwonderlijk. Luister naar het heel zwevende ‘Insincere because I’, Vangelis likt al zijn vingers af. Bovendien zelfs vocals in ‘Plan a’ van Duran’s own, Simon le Bon. Maar het lukt zonder een moment op de zenuwen te werken of producer’s trick of the month te zijn. Courtney Taylor-Taylor wringt zijn stem van schuiverig falsetto tot vlotjes gewoner en ook dat geeft meer afwisseling.
Non-enerverende doorklank van de jaren tachtig, een aangenaam werkende stem, leuke pop, zinderend van energie, fijne plaat.
(LAD)